Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 10-Απρ-2018 00:02

    Γαρνιτούρα;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη 

    "Ξέρεις τι σκοπούς έχει η Γεννηματά για μετά τις εκλογές;" με ρώτησε ένας φίλος τη Μεγάλη Πέμπτη. "Με απασχολεί επειδή σκέφτομαι να την ψηφίσω. Άμα προτίθεται όμως να κάνει τα γλυκά μάτια στον Σύριζα, τότε θα το ρίξω κατευθείαν στον Μητσοτάκη!" Δήλωσα άγνοια - πώς θα μπορούσα να προδικάσω τις κινήσεις του ΚινΑλ; "Μην αμφιβάλλεις" του απάντησα μονάχα "πως κάποιοι άλλοι αγωνιούν απ' την αντίθετη κατεύθυνση. "Εάν πρόκειται" λένε "να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία, να γίνει ουρά της Δεξιάς, ψήφο από εμάς δεν βλέπει!"...

    "Προξενεί ενδεχομένως θλίψη το γεγονός ότι η εξέλιξη του άλλοτε κραταιού Πασόκ αντιμετωπίζεται από τους ίδιους του τούς εν δυνάμει ψηφοφόρους σαν γαρνιτούρα. Άλλοι το θέλουν για να νοστιμίσει το ψάρι Κυριάκος. Άλλοι για να εξευγενιστεί το κοψίδι Αλέξης... Κανείς δεν το αντιμετωπίζει σαν πλήρες πολιτικό γεύμα. 

    Φταίει ασφαλώς το ίδιο το Κίνημα Αλλαγής, το οποίο -παρά τις πυρετώδεις εδώ και μήνες εσωτερικές διεργασίες- δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει ευκρινές, πόσω δε μάλλον στιβαρό, προφίλ. Στα περισσότερα κρίσιμα ζητήματα, δίνει την αίσθηση ότι επιμελώς επαμφοτερίζει. Σάμπως πιότερο να φοβάται μη τυχόν χάσει τους ευάριθμους οπαδούς του παρά να λαχταρά να προσελκύσει νέους. Και ας φιλοδοξεί, στα λόγια, να βγει από τις κάλπες ενισχυμένο, καθαρά τρίτο κόμμα, με την Χρυσή Αυγή τέταρτη και καταϊδρωμένη.

    Η κυρία Γεννηματά, από την άλλη, έχει το σκεπτικό της. "Γιατί να δεσμευτώ εκ των προτέρων;" θα σού πει. "Η πολιτική είναι πόκα. Αποκαλύπτει ποτέ ο ποκαδόρος τα χαρτιά του;" 

    Το επιχείρημα ηχεί λογικό. Η πολιτική πρακτική επιτάσσει σε έναν σχηματισμό ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στα δυο μεγάλα κόμματα να δέχεται προσφορές κι από τα δύο. Να θέτει την κοινοβουλευτική του δύναμη σε έναν άτυπο πλειστηριασμό προκειμένου να εξασφαλίσει τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη. Η πολιτική πρακτική έτσι υπαγορεύει. Η πολιτική ηθική όμως όχι.

    Κατά την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα συνετελέσθησαν δύο ιστορικά εγκλήματα.

    Το πρώτο βαρύνει το "παλαιό σύστημα", την ηγεσία της χώρας από τη Μεταπολίτευση μέχρι το 2009. Πρόκειται για τη χρεοκοπία του κράτους, η οποία επισημοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2010 με την -υπό συνθήκες αυτόχρημα δραματικές- ένταξή μας στα μνημόνια.

    Μετά το μεγάλο ναυάγιο, οι καπετάνιοι και οι τιμονιέρηδες των δύο ιστορικών παρατάξεων, του Πασόκ και της Νέας Δημοκρατίας, συμπεριφέρθηκαν διαφορετικά. Κάποιοι επέλεξαν να απομονωθούν και να σιωπήσουν, μπας και ξεχάσει ο λαός το φταίξιμό τους. (Παραδόξως -ή μήπως όχι;- οι αναχωρητές ήταν εκείνοι που έφεραν και το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης για το κακό...). Κάποιοι άλλοι σήκωσαν τα μανίκια και αγωνίστηκαν να σώσουν ό,τι σωζόταν, να ξαναβάλουν την Ελλάδα σε ομαλή πορεία, να αποφύγουν αν μη τι άλλο τα χειρότερα. Να εξιλεωθούν ενδεχομένως ως πρόσωπα για αμαρτίες του παρελθόντος. Παρά το άοκνο των προσπαθειών τους, παρά το γεγονός ότι το 2014 φαινόταν ήδη φως στον ορίζοντα, οι Έλληνες δεν τους συγχώρεσαν. Τους αποδοκίμασαν τρανταχτά στις δύο εκλογές και στο δημοψήφισμα του 2015.  

    Την πλήρη απαξίωση του "παλαιού συστήματος" εκμεταλλεύθηκε στο μέγιστο ο Σύριζα. Διεκδίκησε, από το 2012, στα ίσα την κυβερνητική εξουσία και την κέρδισε θριαμβευτικά τον Ιανουάριο του 2015. 

    Ακόμα και οι σφοδρότεροι εξ αρχής επικριτές του, οφείλουμε σήμερα να παραδεχτούμε ότι η εκτίναξη τού Σύριζα αποτελούσε απόδοση δικαιοσύνης. Βλέποντας από κάποια απόσταση τα γεγονότα, αντιλαμβάνεσαι πως θα ήταν αδιανόητο εκείνοι που -ως εκ της θέσεώς τους- έφεραν μερίδιο της αντικειμενικής ευθύνης για την χρεοκοπία, να εξακολουθήσουν να κυβερνούν. Η αλλαγή επιβαλλόταν όπως η κάθαρση στις αρχαίες τραγωδίες. 

    Κατά τον αλματώδη ωστόσο καλπασμό του προς την εξουσία, ο Σύριζα διέπραξε το δεύτερο ιστορικό έγκλημα της δεκαετίας, το οποίο είχε μάλιστα δύο σκέλη. 

    Μεταλλασσόμενος από ριζοσπαστική σε λαϊκίστικη Αριστερά, υποσχέθηκε αφενός στους πάντες τα πάντα. Κορόιδεψε απροκάλυπτα εκατομμύρια πολίτες, τάζοντας τους την ολική επαναφορά στις προ της χρεοκοπίας συνθήκες. Κατά τη δημοφιλή διατύπωση, "πούλησε σανό" με το καντάρι.

    Έκανε, αφετέρου, κάτι ακόμα πιό ασυγχώρητο: Δίχασε τους Έλληνες. Με την εμπρηστική ρητορική του, με τα δηλητηριώδη του συνθήματα, έστρεψε τους "πατριώτες" εναντίον των "νενέκων". Τους "δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου" εναντίον των "γερμνοτσολιάδων". Τους "γενναίους" εναντίον των "προσκυνημένων". (Ας μην ξεχνάμε, ειρήσθω εν παρόδω, τί κότσια ήθελε να υποστηρίξεις τον Ιούλιο του 2015 το "Ναι". Και πόση άκοπη δημοτικότητα κέρδιζες τασσόμενος πίσω από το "Όχι"...) 

    Ξεχνιέται το δηλητήριο που εξαπολύθηκε σε όποιον δεν συνομολογούσε ότι τα μνημόνια μπορούσαν να καταργηθούν με έναν νόμο του ενός άρθρου; Ξεχνιούνται οι κάτω από τη ζώνη επιθέσεις, οι διαδικτυακοί λιθοβολισμοί όποιων καταγγέλλονταν ως μνημονιακοί; Ο νεοαυριανισμός που επέλασε επί δικαίων και αδίκων; Τα ταπεινότερα -τα πιό χυδαία- ένστικτα που απελευθέρωσε ο Σύριζα για να επιβληθεί; Ξεχνιέται το "Γκόου Μπακ, Μαντάμ Μέρκελ" και το "Ορισμένοι από Εμάς είναι Περισσότερο Πατριώτες" του νυν πρωθυπουργού; 

    Δεν ξεχνιούνται. Δεν συγχωρούνται. Παρά μόνο μετά από την επιβολή της Νέμεσης, που στις δημοκρατίες εκφράζεται με την ψήφο.

    Το Κίνημα Αλλαγής, η κυρία Γεννηματά προσωπικά, θα όφειλε να το δηλώσει καθαρά και ξάστερα: "Με το 62% του Όχι περισσότερα μάς ενώνουν παρά μάς χωρίζουν. Την αγωνία των πλέον χειμαζόμενων στρωμάτων της κοινωνίας τη νοιώθουμε έως το μεδούλι. Την συμβολή και την αναγκαιότητα της Αριστεράς στην κοινωνική πρόοδο την αναγνωρίζουμε. Με την παρούσα ηγεσία όμως του Σύριζα δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση. Με τους αρχιτέκτονες του διχασμού, με τους δηλητηριαστές της πατρίδας ούτε συνεργαζόμαστε ποτέ ούτε καν συνομιλούμε."

    Έτσι μονάχα θα αποκτούσε το ΚινΑλ ιδιαίτερο ηθικό -και πολιτικό κατά συνέπειαν- βάρος. Εκτός και αν τού αρκεί ο ρόλος της γαρνιτούρας...  
      
    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ