Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 02-Απρ-2018 00:04

    Η κοινωνία προχωράει

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη 

    Συμμετείχα χθες σε μία ημερίδα για τη σωτηρία του Πεδίου του Άρεως. Μού έκανε εντύπωση ότι κανείς -μα κανείς- από τους δεκάδες που μίλησαν, εκπροσώπους φορέων και περίοικους, δεν στιγμάτισε τους ναρκομανείς, οι οποίοι βρίσκουν καταφύγιο στις αλέες τού πάρκου. Απολύτως κοινή συνείδηση ήταν ότι οι χρήστες δεν αποτελούν απόβλητα, πολλώ δε μάλλον εγκληματίες. Άπαντες τούς ανέφεραν ως βαριά ασθενούντες ανθρώπους που η κοινωνία έχει καθήκον να συνδράμει παντί τρόπω.

    "Στην εφηβεία μας, κατά τη δεκαετία του '90, ο αδελφός μου το θεωρούσε αντριλίκι να κράζει τους "πούστηδες" της γειτονιάς... Προχθές έλεγε στη γυναίκα του πόσο θαυμάζει τη σχέση μου με τον Στέλιο. Τί ωραία που επικοινωνούμε, πώς σεβόμαστε ο ένας τον άλλον!" Ο φίλος στον οποίον ανήκουν τα παραπάνω λόγια έχει μεγαλώσει σε λαϊκή συνοικία. Και έχει υποφέρει ιδιαίτερα στο παρελθόν εξαιτίας της ερωτικής του ιδιοσυγκρασίας.   

    "Ποιός είναι ο θεός μου; Ο Γιάννης Αντετοκούμπο!" "Ξέρεις από πού ξεκίνησε; Πώς πέρασε τα παιδικά του χρόνια;" "Φυσικά και το ξέρω. Για αυτό και τον έχω θεό μου!" Ο διάλογος διημείφθη με έναν συμμαθητή της κόρης μου. Με ένα οκτάχρονο αγοράκι στο οποίο το περιβάλλον του προσφέρει κάθε καλό, που η γνώση του -θα φανταζόσουν- για τη δύσκολη όψη της ζωής είναι ανύπαρκτη. Και όμως...

    Αλλάζουμε, προχωράμε, εξελισσόμαστε ως κοινωνία, το πιστεύω ακράδαντα. Προκαταλήψεις του παρελθόντος ανατρέπονται. Συνειδητοί -κυρίως δε ασυνείδητοι- ρατσισμοί υπερβαίνονται. Το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να αυτοπροσδιορίζεται σε όλες τις εκφάνσεις της προσωπικότητάς του γίνεται θέσφατο. Η υποχρέωση του συνόλου να συνδράμει τους πιό αδύναμους, να προστατεύει τους διαφορετικούς, να λειτουργεί εξισορροπιστικά και ενωτικά εμπεδώνεται. Όχι κατά τρόπο πανηγυρικό, με μεγαλόστομες διακηρύξεις και ψηφίσματα. Μα χαμηλόφωνα, ενίοτε και σιωπηλά. Για αυτό και πιό ουσιαστικά.

    "Κούνια που σε κούναγε!" θα αναφωνήσετε ίσως. "Δεν βλέπεις γύρω σου; Την παγίωση της Χρυσής Αυγής σε υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά; Τη μισαλλοδοξία που χαρακτηρίζει πάρα πολλούς πολιτικούς, οι οποίοι περνιούνται μάλιστα για προοδευτικοί; Το πνεύμα της διχόνοιας που επιμένει να μας δηλητηριάζει; Τα καθημερινά περιστατικά βίας εναντίον των μειονοτήτων;"

    Ασφαλώς και τα βλέπω. Έχω τη γνώμη ωστόσο πως πρόκειται για το πύον ενός σπυριού που έχει σπάσει. Η χρυσαυγίτικη νοοτροπία ανέκαθεν υπήρχε - οι φορείς της απλώς στεγάζονταν στα κόμματα εξουσίας, ανταλλάσσοντας την ψήφο τους με ρουσφέτια. Με τη χρεοκοπία του κράτους το 2010, οι παπατζήδες πολιτευόμενοι προφανώς θα υπερέβαιναν εαυτούς σε διχαστικό λόγο ποντάροντας στην πόλωση. Το μεταναστευτικό κύμα προφανώς θα ενεργοποιούσε ξενοφοβικά αντανακλαστικά. 

    Όταν ωστόσο το κακό έρχεται στο φως, η αποδρομή του έχει κιόλας ξεκινήσει. Όπως οι απατηλές υποσχέσεις του αντιμνημονιακών "υπερπατριωτών" διαψεύστηκαν παταγωδώς και ανάγκασαν την πλειονότητα των Ελλήνων να προσγειωθεί στη σκληρή πραγματικότητα, έτσι και ο νεοναζισμός εκτιθέμενος στο φως θα φανερώσει σε όλους σχεδόν το αποτρόπαιο πρόσωπό του. Το μόνο που ξέρουν οι χρυσαυγίτες και οι αντίστοιχοί τους μπαχαλάκηδες είναι οι κραυγές και οι πράξεις μίσους. Με το μίσος δεν πας πολύ μακριά...

    "Τις έρευνες της κοινής γνώμης δεν τις διαβάζεις;" θα επιμείνετε. "Δημοφιλέστεροι θεσμοί είναι σήμερα οι ένοπλες δυνάμεις και η εκκλησία, παρά τις εκτροπές του Αμβρόσιου και των ομοϊδεατών του μεγαλοπαπάδων. Πρότυπο ηγέτη θεωρείται ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Το αντιδραστικό βαφτίζεται παραδοσιακό ή στιβαρό και γίνεται καταφύγιο τρομαγμένων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν χάσει τον μπούσουλα..."

    Σφάλουμε -απαντώ- εάν απαιτούμε από τις κοινωνίες να αποτινάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη τις παρωπίδες τους. Η ελληνική, συγκεκριμένα, κοινωνία θυμίζει τα τελευταία χρόνια στρείδι που έχει κλείσει ερμητικά για να προφυλαχτεί. Η δεκτικότητά της ωστόσο στο καινούργιο είναι μεγαλύτερη από ό,τι φαντάζεστε. Αρκεί οι ηγεσίες -πολιτικές, πνευματικές, καλλιτεχνικές- να το προτείνουν με ειλικρίνεια και με παρρησία. Και όχι για να ναρκισσευτούν ή να επωφεληθούν οι ίδιες.

    Ποιός θα τολμούσε σήμερα να ισχυριστεί ότι οι γυναίκες είναι το αδύναμο φύλο και δεν θα τον έπαιρναν με τις ντομάτες; Ποιός θα διαχώριζε ρητά τους ανθρώπους με κριτήριο το χρώμα, το θρήσκευμα ή την καταγωγή τους δίχως να χαρακτηριστεί φασίστας από το 90% και πλέον των Ελλήνων οι οποίοι απεχθάνονται τον φασισμό; Ποιός πολιτικός θα τολμούσε να ανατρέψει το κεκτημένο του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης και μεταξύ ομοφύλων και δεν θα ξεσήκωνε θύελλα; 

    Ό,τι θεωρούμε σήμερα ως φυσικό, φάνταζε πριν από ελάχιστες μόλις δεκαετίες ρηξικέλευθο, προσβλητικό σχεδόν για τα "χρηστά" ήθη. Ό,τι δεν τολμούμε ενδεχομένως καν να ελπίσουμε, θα αποτελεί στο μέλλον πραγματικότητα. Όχι επειδή η ανθρώπινη φύση θα βελτιωθεί, θα γίνει ως εκ θαύματος ανεκτική και ανεξίκακη. Αλλά διότι οι κοινωνίες το γνωρίζουν, και ας μην το ομολογούν συνήθως, πως μόνο όταν αξιοποιούν το σύνολο των δυνάμεων τους, μόνο όταν βάζουν όλα τα μέλη τους -χωρίς ανόητες διακρίσεις- στο παιχνίδι, μόνο τότε προχωρούν και ακμάζουν.

    Καλή Ανάσταση!    

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    Ροή Ειδήσεων

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ