Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 26-Φεβ-2018 00:05

    Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη 

    Πώς ασκείται η πολιτική σε μία υγιώς λειτουργούσα δημοκρατία; Ήπια; "Πολιτισμένα"; Χωρίς θυελλώδεις εντάσεις, αψιμαχίες, ρήξεις; Νερόβραστα εν ολίγοις - όπως σερβιριζόταν κάποτε το τσάι στα φιλολογικά σαλόνια των καλοαναθρεμμένων κυριών;

    Το ακριβώς αντίθετο. 

    Στη δημοκρατία συγκρούονται διαρκώς σφοδρότατα κοσμοθεωρίες, στρατηγικές, συμφέροντα κοινωνικών ομάδων, αισθητικές ακόμα-ακόμα. Κάθε παράταξη έχει τη δική της αντίληψη για το πού βρίσκεται η πολιτεία και προς τα πού πρέπει να κινηθεί. Κάθε πολίτης ταγμένος στα κοινά τρέφει -και άριστα πράττει- προσωπικές φιλοδοξίες. Λαχταρά να εκλεγεί σε δημόσια αξιώματα, να ηγηθεί, να κυβερνήσει. Να αφήσει τη σφραγίδα του στα γεγονότα. Οι αντίπαλοί του τον αμφισβητούν, τον απαξιώνουν, τον λοιδορούν συχνά-πυκνά. Εκείνος αμύνεται αντεπιτιθέμενος. Ο λαός συσπειρώνεται, αποσυσπειρώνεται, μεταβάλλει άποψη, γκρεμίζει εκείνους που πριν αποθέωνε, ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις. Η Ιστορία προχωράει όχι σε ευθεία γραμμή αλλά με μαιάνδρους, πισωγυρίσματα, ανατροπές και παλινορθώσεις. 

    Αυτή είναι ακριβώς η άφθαστη γοητεία, η μαγεία της πολιτικής στη δημοκρατία. Πως συνδυάζει την αδρεναλίνη τού μποξ με τη φινέτσα τού μπιλιάρδου. Πρέπει να ρίχνεις -και να αντέχεις κυρίως να τρως- ξύλο. Συνάμα δε να διαθέτεις μάτι αετού και κίνηση χειρουργικής ακριβείας, ώστε να βγάζεις καλές καραμπόλες. 

    Όποιος επιθυμεί να απολαύσει τη δημοκρατία στα καλύτερα της ας αναζητήσει συνεδριάσεις του Βρετανικού Κοινοβουλίου. Θα δει εκεί τη ρητορική τέχνη -και τη δίδυμη αδελφή της, τη λακωνικότητα- να θριαμβεύουν. Tο φλέγμα να σαρώνει. Tούς αγορητές να φτάνουν στον πυρήνα των διακυβευμάτων δίχως να καταντούν βαρύγδουποι ή μελοδραματικοί. Θα δει κορμιά να σωριάζονται στο ρινγκ. Νοκ-άουτ. Όχι όμως και νεκρά.

    Όποιος αντέχει να αντικρύσει το χαμηλότερο σημείο στο οποίο μπορεί να κατρακυλήσει το κοινοβουλευτικό πολίτευμα, δεν έχει παρά να παρακολουθήσει την ελληνική επικαιρότητα των τελευταίων εβδομάδων. 

    Δεν θα σταθώ στην κορυφή του παγόβουνου - στο απρεπές ύφος του κυρίου Πολάκη ή στο ανθρωπίνως συγγνωστό, κατά τη γνώμη μου, "άι στο διάολο" μέσα απ' τα δόντια της κυρίας Χριστοδουλοπούλου. 

    Αλλού έγκειται η ουσία. Στο ότι η πολιτική έχει εκτοπισθεί από αστυνομικού τύπου έρευνες και από ηθικολογίες. Δεν προβληματιζόμαστε πλέον με το ποιανού οι θέσεις και οι προτάσεις είναι επωφελέστερες για τον τόπο, με το ποιός κυβερνά ή θα μπορούσε να κυβερνήσει επιτυχέστερα. Το μόνο που έχει καταντήσει να μάς απασχολεί είναι ποιός "τα πήρε" και ποιός όχι.

    Οι επαγγελματίες πολιτικοί, όπως και κάθε άλλος κλάδος -των παπάδων μη εξαιρουμένων-, έχουν ανέκαθεν στις τάξεις τους διαμάντια αλλά και αποβράσματα. Υπάρχουν άνθρωποι που αφοσιώνονται στα κοινά από ιδεολογική πίστη και από πατριωτισμό και άλλοι που απλώς διψούν για προβολή, εξουσία, πλούτο. Καμία παράταξη -από όσες τουλάχιστον έχουν προοπτική να κυβερνήσουν- δεν είναι εντελώς αδιάφθορη. Και καμία απολύτως διεφθαρμένη. 

    Το κρίσιμο ζητούμενο είναι η ικανότητα αυτοκάθαρσης του πολιτικού συστήματος. Όπως η άμυνα του ανθρώπινου οργανισμού πνίγει εγκαίρως τις περισσότερες καρκινογενέσεις, δεν τις αφήνει να εξελιχθούν σε νόσο, έτσι και το πολιτικό σύστημα θα όφειλε να αποβάλλει τα χαλασμένα κύτταρά του προτού το διαβρώσουν και το απαξιώσουν στα μάτια των πολιτών. 

    Το Σύνταγμα θα έπρεπε να αντιμετωπίζει με δρακόντεια αυστηρότητα τα σκάνδαλα κατά την άσκηση πολιτικών καθηκόντων, απαιτώντας βεβαίως τις πιό αποχρώσες ενδείξεις -ει δυνατόν και αποδείξεις- για τη διάπραξή τους. Ώστε να είναι εμπεδωμένη ευθύς εξαρχής στη συνείδηση όποιου πολιτεύεται πως αν πιαστεί κλέπτων οπώρας, θα μετανοιώσει την ώρα που γεννήθηκε. 

    Οι διαδικασίες απονομής δικαιοσύνης θα έπρεπε να είναι ταχύτατες για τέτοιας φύσης εγκλήματα. 

    Το δε πολιτικό σύστημα να πατάσσει εν ομοψυχία, άτεγκτα, τη διαφθορά. Προκειμένου να διαφυλάσσει το καλό του πρόσωπο. 

    Στην Ελλάδα του 2018, στην υπόθεση Νοβάρτις, συμβαίνουν ακριβώς τα αντίθετα. Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, με τις περί παραγραφής προβλέψεις του, δίνει την εντύπωση της ουσιαστικής ατιμωρησίας των υπουργών, ό,τι σχεδόν και αν έχουν πράξει. 

    Οι ενδείξεις, οι οποίες θεωρήθηκαν αποχρώσες για να στηθούν μέσα στην αίθουσα του κοινοβουλίου δέκα κάλπες, μπάζουν από παντού. Δεν αποκλείω προσωπικά την ενοχή τινών εκ των ελεγχομένων προσώπων. Λέω απλώς ότι το κατηγορητήριο που παρουσιάστηκε δεν θα έστεκε ούτε στο ειρηνοδικείο Αμφίσσης όταν ακόμα η ηρωική πόλη της Φωκίδας ονομαζόταν Σάλωνα. 

    Οι προβλεπόμενες διαδικασίες προβλέπονται μακρόσυρτες, χρονίζουσες. 
    Το δε πολιτικό σύστημα, αντί να ομονοήσει, σπαράσσεται.
    Ποιός ωφελείται;

    Τα κίτρινα κανάλια και φυλλάδες, οι υποκοσμικοί δημοσιογράφοι που βιοπορίζονται σπιλώνοντας αθώους και εκβιάζοντας ενόχους. 

    Κυρίως δε το νεοναζιστικό μόρφωμα της "Χρυσής Αυγής". Το οποίο βλέπει το θεμέλιο δόγμα του ότι οι πολιτικοί στη δημοκρατία είναι συλλήβδην απατεώνες, η ίδια η δημοκρατία ένα σάπιο πολίτευμα, να εμπεδώνεται στη συνείδηση της κοινής γνώμης. Το διψήφιο σχεδόν ποσοστό που έδωσε στους Χρυσαυγίτες η πιό πρόσφατη δημοσκόπηση ας μη θεωρηθεί άσχετο με τις εξελίξεις.

    Ποιός τρέφει την ψευδαίσθηση ότι ωφελείται;

    Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η κυβερνώσα παράταξη. Έχοντας παταγωδώς αποτύχει στην πολιτική της, έχοντας καταστεί -με το πιστόλι στον κρόταφο- ενεργούμενο των "Θεσμών", ασυγκρίτως υποτακτικότερη από τους Σαμαροβενιζέλους, βαυκαλίζεται πως θα χαράξει σήμερα καινούργιες διαχωριστικές γραμμές. Ανάμεσα σε "έντιμους" και "άτιμους". 

    Παρασυρμένη σε έναν χορό χυδαιότητας και τυμβωρυχίας, οχυρώνεται πίσω από την Εθνική και την Αντίσταση κατά της Χούντας, που ανήκουν στο έθνος εξ'αδιαιρέτου. Και σπιλώνει τους αντιπάλους της, προσφεύγοντας σε μεθόδους που η Αριστερά -από την εποχή τουλάχιστον της προδικτατορικής ΕΔΑ- είχε ειλικρινά αποκηρύξει.  

    Ο κύριος Τσίπρας και οι συν αυτώ δεν δείχνουν καν τη στοιχειώδη προνοητικότητα. Δεν μοιάζουν να αντιλαμβάνονται ούτε τώρα ότι εάν εμπεδωθεί η ηθικολογία και ο ρεβανσισμός ως τρόπος του πολιτεύεσθαι, στα επόμενα εδώλια Ειδικών Δικαστηρίων θα καθίσουν οι ίδιοι. Και ας τους προειδοποίησαν ρητά οι πιό λαύροι από τους σημερινούς κατηγορούμενους.

    "Όποιος κατουράει στη θάλασσα, θα το βρει στο αλάτι." Σοφή ελληνική παροιμία. Ο Χαρίλαος Φλωράκης την επαναλάμβανε συχνά.
       
    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας 

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ