Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 05-Φεβ-2018 00:05

    Γιατί να μην τη λησμονούν;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη

    Εξίσου αποξενωμένος θα αισθανόμουν, εξίσου απεγνωσμένος, είτε είχα βρεθεί στο Σύνταγμα στη συγκέντρωση υπέρ του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του 2015 είτε στη χθεσινή για τη Μακεδονία. Αμφότερες διατράνωσαν κατά τον εκκωφαντικότερο τρόπο τους ζωτικούς -πλην ανυπόστατους και εν δυνάμει αυτοκαταστροφικούς- εθνικούς μας μύθους. 

    Η μεν του Ιουλίου του 2015 την πεποίθηση πως για να βγουν οι Έλληνες από τη χρεοκοπία, για να ανακάμψουν οικονομικά και κοινωνικά, αρκεί να σκίσουν τα μνημόνια. Να επιδοθούν σε κάθε λογής λεονταρισμούς, οι οποίοι θα έκαναν δήθεν τους δανειστές μας να χλωμιάσουν -τη Μέρκελ ειδικά να "τρέμει σαν κλαράκι"- και τις αγορές να χορέψουν στον ρυθμό μας. 

    Η δε του Φεβρουαρίου του 2018 την αντίληψη ότι έχουμε την ισχύ -προσέτι και το ηθικό δικαίωμα- να απαγορεύσουμε σε μια όμορη χώρα να περιλάβει στο όνομά της τη γεωγραφική περιοχή στην οποίαν καλώς ή κακώς κείται. 

    Η αυταπάτη του 2015 διαψεύστηκε παταγωδώς την επομένη κιόλας του δημοψηφίσματος αφήνοντας πίσω της τα αποκαΐδια του Παναγιώτη Λαφαζάνη και τα ράκη της Ζωής Κωνσταντοπούλου. 

    Την ψευδαίσθηση, η οποία έχει εδώ και μερικές εβδομάδες αναζωπυρωθεί, θα τη διαλύσει σε βάθος χρόνου η ζωή. Στην ευνοϊκότερη για εμάς περίπτωση, μιά ελληνική κυβέρνηση θα έρθει σε συμφωνία με τους γείτονες και θα αποδεχθεί τη λέξη "Μακεδονία" με κάποιον εμπροσθέν της επιθετικό προσδιορισμό και με ρητή αποκήρυξη του όποιου από την πλευρά τους αλυτρωτισμού. Στη χειρότερη, το όνομα "Μακεδονία" σκέτο-νέτο θα εμπεδωθεί στη διεθνή συνείδηση σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι Έλληνες της επόμενης γενιάς, τα παιδιά μας, θα την υιοθετήσουν εκόντες άκοντες. Έχει και ο δονκιχωτισμός τα όριά του.

    Στο μεταξύ, οι ημέτεροι πολιτικοί ("χαλασοχώρηδες" τούς έλεγε ο Παπαδιαμάντης) χτίζουν καριέρες, σκαρφαλώνουν στα ύπατα αξιώματα, παίρνουν πόζες στον καθρέφτη της Ιστορίας ασελγώντας πάνω στον λαό, τάζοντάς του φύκια για μεταξωτές κορδέλες, στρίβοντας πάντα δια του αρραβώνος.

    Δεν θα σταθώ όμως σε εκείνους. Ούτε θα σατιρίσω/καυτηριάσω/χλευάσω τούς συμπολίτες μας οι οποίοι ξεσαλώνουν, πότε ντυμένοι Τσε Γκεβάρα και πότε Μεγαλέξανδροι, δίχως να νοιάζονται στο ελάχιστο να διαβάσουν ποιός ακριβώς ήταν ο ένας και ποιός ο άλλος. Ούτε θα δείξω την ασέβεια να σχολιάσω τον Μίκη Θεοδωράκη, τον παππού του Έθνους, οποίος -όπως όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες- ανάγει την υπαρξιακή του αγωνία σε συλλογικό ζήτημα. 

    Θα μείνω στο τραγούδι-ύμνο που κορύφωσε και τις δύο συγκεντρώσεις. "Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ" γράφει ο Ελύτης "και Μυρσίνη Εσύ Δοξαστική Μη Παρακαλώ Σας Μη Λησμονάτε τη Χώρα μου..."

    Νοητό Ήλιο ονομάζουν οι βυζαντινοί υμνογράφοι τον Ιησού Χριστό. Ο Ελύτης είχε εγκύψει στα αριστουργήματα της εκκλησιαστικής ποίησης, ιδίως στον Ακάθιστο Ύμνο. Η Δοξαστική Μυρσίνη συμβολίζει τη διαχρονική ελληνική λεβεντιά. Τα πλήθη ωστόσο, που ψάλλουν το εν λόγω απόσπασμα από το Άξιον Εστί σε στιγμές εθνικά κρίσιμες -αληθινά ή κατά φαντασίαν τους- δεν το απευθύνουν ούτε στον Θεό ούτε στους εαυτούς τους ως λεβέντες. Μα στην παγκόσμια κοινή γνώμη, στους ξένους, κυβερνώντες και κυβερνώμενους, οι οποίοι οφείλουν να μην μάς λησμονούν.

    Γιατί να μη μας λησμονούν;

    Επειδή δώσαμε τα φώτα στον πλανήτη; Αυτό συνέβη ωστόσο προ χιλετιών, όταν η Ελλάδα πράγματι βρισκόταν στο κέντρο του τότε γνωστού κόσμου. Όταν είχε τη θέση που αργότερα πήρε η Ρώμη, το Παρίσι, το Λονδίνο, εν συνεχεία οι Ηνωμένες Πολιτείες, με την ανατολική και τη δυτική ακτή τους, και η Σοβιετική Ένωση, ως σύγχρονη εκδοχή του σπαρτιάτικου πνεύματος. Σύντομα μάλλον η Κίνα. Κι εμείς απομείναμε εδώ, ομόγλωσσοι μεν των απαράμιλλων ποιητών και φιλοσόφων, φύλακες δε των μουσείων στα οποία φυλάσσονται τα γλυπτά αριστουργήματα, με ωράρια δημοσιοϋπαλληλικά.

    Γιατί να μη μας λησμονούν;

    Επειδή τους υπενθυμίζουμε την ύπαρξή μας πότε χρεοκοπώντας, πότε σκυλοκαβγαδίζοντας με τους πιό αδύναμους γείτονές μας -"Δεν θα Γίνεις Έλληνας Ποτέ, Αλβανέ"- και πότε εκτιθέμενοι στην καυτή ανάσα του τούρκικου επεκτατισμού; Εάν αντιμετωπίζει η Ελλάδα άξια λόγου ξένη απειλή, είναι εξ'ανατολών. Και η δημογραφία δεν μάς ευνοεί...

    Γιατί να μη μας λησμονούν;

    Επινοήσαμε μήπως κατά τις τελευταίες πολλές δεκαετίες κάτι πιό ενδιαφέρον από τον καφέ φραπέ;

    Ναι!

    Ο Κωνσταντίνος Καβάφης συγκαταλέγεται στους μέγιστους ποιητές του 20ου αιώνα. Σε εκείνον -και στον Πορτογάλο Φερνάντο Πεσσόα- αναλογούν όχι ένα, πέντε βραβεία Νόμπελ.

    Ναι!

    Ο λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος απέδωσε το χρώμα και το φως όπως κανείς ίσως συγκαιρινός του σε όλον τον κόσμο. 

    Ναι!

    Ο Κορνήλιος Καστοριάδης έλαμψε με τον στοχασμό του στην μεταπολεμική

    Ευρώπη.
    Ναι!

    Ο Γεώργιος Παπανικολάου έσωσε -και σώζει καθημερινά- εκατοντάδες εκατομμύρια γυναικών με το τεστ του.

    Τα αφρίζοντα ωστόσο πλήθη στην πλατεία Συντάγματος δεν ομνύουν, δεν διδάσκονται, ούτε από τον Καβάφη ούτε από τον Θεόφιλο, τον Καστοριάδη, τον Παπανικολάου... Κάτι "τρελούς" στρατηγούς αποθεώνουν, κάτι λείψανα περιφέρουν -την παπαδίστικη καρικατούρα του Μεγαλέξανδρου, τη χρυσαυγίτικη εκδοχή του Παύλου Μελά, τις "προφητείες" του Παϊσιου- κάτι πολιτευτάκηδες πιστεύουν.

    Νοιώθω απελπισία.
     
    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ