Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 29-Ιαν-2018 00:09

    Τα πρόβατα και τα ερίφια

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη

    Αρκετά πριν να μπούμε στην εποχή των μνημονίων, προτού χρεοκοπήσει το κράτος μας και τρανταχτεί εκ θεμελίων το πολιτικό σκηνικό, ένας επιφανής αρθρογράφος είχε κάνει την εξής διαπίστωση: Οι κρίσιμες αντιθέσεις δεν ήταν τόσο κάθετες, όσο οριζόντιες. Παρατηρούνταν στο εσωτερικό των κομμάτων εξουσίας, όπου βρίσκαμε φρούτα από κάθε δέντρο. Υπό την ταμπέλα της Νέας Δημοκρατίας στεγαζόταν τόσο η Μαριέττα Γιαννάκου όσο και ο Γεράσιμος Γιακουμάτος. Το όλον Πασόκ περιείχε τόσο τον Σταύρο Μπένο (τον θαυματουργό δήμαρχο Καλαμάτας και εμπνευστή των ΚΕΠ), όσο και τον Κίμωνα Κουλούρη. Η Γιαννάκου και ο Μπένος θα συνυπήρχαν αγαστά σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Ο Γιακουμάτος και ο Κουλούρης μοιράζονταν την ίδια αισθητική, την ίδια αντίληψη για το πολιτεύεσθαι, απευθύνονταν στην ίδια πάνω-κάτω κατηγορία ψηφοφόρων. 

    Ως κρίσιμη συνεπώς αντίθεση επεσήμαινε ο αρθρογράφος εκείνη μεταξύ των "εκσυγχρονιστών" και των "λαϊκιστών". (Βάζω στους όρους εισαγωγικά για να μην δολιχοδρομήσουμε συζητώντας για την ποιότητα του παρ'ημίν εκσυγχρονισμού, αναθεματίζοντας τον παρ'ημίν λαϊκισμό.) Παθιασμένος εκσυγχρονιστής ο ίδιος, καλούσε τις πολιτικές δυνάμεις να αναδιαταχθούν. Να χωριστούν οι αμνοί από τα ερίφια. Από τη μία να συγκροτηθεί μια μοντέρνα εξωστρεφής παράταξη, με τη δεξιά και με την αριστερή της πτέρυγα. Κι από την άλλη, ένα κόμμα που να συστεγάζει βλαχοδήμαρχους και εργατοπατέρες, χωροφύλακες και πρασινοφρουρούς - δεν είχαν δα και τόσες μεταξύ τους διαφορές... Συνεπαρμένος ο αρθρογράφος μας από τα επιτεύγματα της περιόδου Σημίτη -από τα μεγάλα έργα που δεν ήταν "μακέτα"-, πίστευε ακράδαντα ότι ο εκσυγχρονισμός είχε κερδίσει την πλειοψηφία των Ελλήνων.

    Θα έπρεπε να προσέχει τί εύχεται. Η αναδιάταξη εν πολλοίς συνέβη λίγα χρόνια αργότερα. Η χώρα έσκασε στα χέρια του νεωτεριστή Γιώργου Παπανδρέου και ευθύς ο Σύριζα -μεταλλασσόμενος από ριζοσπαστική σε λαϊκιστική Αριστερά- υποδέχθηκε το μεγαλύτερο κομμάτι του βαθέος Πασόκ. Η αιχμή του δόρατος του δεξιού λαϊκισμού γύρισε την πλάτη στη Νέα Δημοκρατία και ακολούθησε τον Πάνο Καμμένο. Ακόμα και η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή λειτούργησε ως μαγνήτης για τα λούμπεν στοιχεία -τα οποία ελέω ρουσφετιών έως τότε ψήφιζαν κόμματα εξουσίας- και εκτινάχθηκε από το 0,1% στο 7%. Η μεγάλη αναμέτρηση μεταξύ εθνολαϊκισμού και ευρωπαϊκού τόξου συνέβη στο δημοψήφισμα του 2015. Το ευρωπαϊκό τόξο συνετρίβη.

    Από τα δύο κόμματα εξουσίας της Μεταπολίτευσης, το μεν Πασόκ σαρώθηκε. Ακόμα αγωνίζεται να συνέλθει, αλλάζοντας ονόματα και ηγεσίες - ένα διψήφιο ποσοστό στις προσεχείς εκλογές θα πανηγυριζόταν σαν θρίαμβος. Η δε Νέα Δημοκρατία -αφού έφτασε τον Μάιο του 2012 στο ιστορικό χαμηλό του 19%- ανέκαμψε σχετικά, επαναπάτρισε μεγάλο μέρος των δυνάμεών της. Εδώ και δύο σχεδόν χρόνια σε όλες τις δημοσκοπήσεις προηγείται.

    Στην εκλογή τού εκσυγχρονιστή Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνέβαλαν εν τίνι μέτρω οι "Είμαι με τον Κυριάκο" φιλελεύθεροι ψηφοφόροι του "Ποταμιού", της "Δράσης", κάποιοι και της παλιάς "Δημάρ" ακόμα. Τον στήριξαν με πάθος προσδοκώντας από εκείνον να εκπαραθυρώσει την παραδοσιακή, τη λαϊκή Δεξιά. Να επαναπροσανατολίσει τη Νέα Δημοκρατία, να τη μετατρέψει σε ένα κεντρώο ευρωπαϊκό κόμμα, κόβοντας κάθε σχέση με τους Γιακουμάτους και τους Ψωμιάδηδες, με το "Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια". Σήμερα νοιώθουν απογοητευμένοι. 

    Πράγματι ο Κυριάκος δεν έχει βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Από την πρώτη μέρα της θητείας του επαμφοτερίζει. Υποστηρίζει ο ίδιος προχωρημένες κατά καιρούς θέσεις, δίνει ωστόσο και στον Άδωνι Γεωργιάδη άπλετο χώρο για να ξιφουλκεί εναντίον της "αριστερής ιδεολογικής κυριαρχίας". Προσπαθεί στην ουσία να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο βάρκες. Το θέαμα είναι συχνά ιδιαιτέρως αμήχανο.

    Οι ανοιχτών οριζόντων πολίτες θα ήθελαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης να καταδικάσει ρητά τα καραγκιοζιλίκια του συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη. Να τοποθετηθεί πιό τολμηρά για αμέση λύση του Μακεδονικού. Να αποδεικνύει καθημερινά τη φιλελεύθερη στόφα του. Θα είχε, εάν τους άκουγε, ελπίδα να κερδίσει τις εκλογές; 
    Κακά τα ψέμματα. Τα παραδοσιακά -και παρωχημένα- ιδεολογήματα, οι κοινωνικές προλήψεις και φοβίες χαρακτηρίζουν μεγάλο, το μεγαλύτερο μάλλον, κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού. Ο Άδωνις και ο Τζιτζικώστας από τη μία, ο Πολάκης και ο Κουρουμπλής από την άλλη, δεν απευθύνονται σε κάποιες γραφικές μειοψηφίες. Εκπροσωπούν και εκφράζουν πιστά εκατομμύρια πολίτες. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο που το Survivor σπάει τους δείκτες τηλεθέασης. Και οι σκανδαλοθηρικές φυλλάδες επιδρούν στην κοινή γνώμη πολύ πιό άμεσα και βαθιά από τις σοβαρές εφημερίδες.      

    Το οδυνηρότερο έλλειμμα στην ημέτερη κοινωνία -αλλά και σε πάρα πολλές άλλες- είναι το έλλειμμα παιδείας. Ο διαρκής βομβαρδισμός των πολιτών με πληροφορίες στην εποχή του διαδικτύου αντί να τους μορφώνει, τους αποχαυνώνει. Η πιό φτηνή δημαγωγία, οι πιό τερατώδεις απόψεις επικρατούν. Η ψυχραιμία θεωρείται αναλγησία, η στοιχειωδώς περίπλοκη σκέψη ελιτισμός. Ζούμε στον αστερισμό του πνευματικού φαστ-φουντ.

    Δυό επιλογές έχει στις μέρες μας ο επικεφαλής μιας μεγάλης παράταξης. 

    Η πρώτη να διατηρήσει τις θέσεις του ανόθευτες, να αντισταθεί μέχρις εσχάτων στον λαϊκισμό, στη δημαγωγία, να παραμείνει αγέρωχος και καθαρός. Ο κίνδυνος είναι να αποξενώσει κρίσιμες μάζες ψηφοφόρων και τελικά να ηττηθεί στις εκλογές. Ή να πετύχει έστω πύρρειο νίκη.

    Η δεύτερη να συμφιλιωθεί με τον πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα του κόμματος του οποίου ηγείται. Να περιποιηθεί τα λουλούδια μα να ανεχθεί και τα γαϊδουράγκαθα. Να αποφεύγει κάθε τόσο με ελιγμούς, σφυρίζοντας αδιάφορα, την κατά μέτωπον σύγκρουση μαζί τους. Ο κίνδυνος είναι ο απελπιστικός μέσος όρος του πολιτικού προσωπικού να τον εξουδετερώσει. Να τον ευνουχίσει. Ανεπαισθήτως να τον αφομοιώσει.

    Διαλέγετε και παίρνετε.

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας    

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ