Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 22-Ιαν-2018 00:04

    Εις την οδόν, έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Χρήστου Χωμενίδη

    Στις προεδρικές εκλογές του 1988 στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Δημοκρατικό Κόμμα είχε δώσει το χρίσμα στον Μάικ Δουκάκη, έναν σοβαρότατο άνθρωπο χαμηλών τόνων, εξαιρετικά επιτυχημένο κυβερνήτη της πολιτείας Μασσαχουσέτης, με βαθιά καλλιέργεια και γνήσια φιλελεύθερες αρχές. Αντίπαλός του από τους Ρεπουμπλικάνους ήταν ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος, αντιπρόεδρος κατά την οκταετία Ρόναλντ Ρέιγκαν, πρώην διοικητής της CIA. Η δημοσκοπική διαφορά μεταξύ των υποψηφίων βρισκόταν στα όρια του στατιστικού σφάλματος. Το παιχνίδι παρέμενε ανοιχτό. Μέχρι το τηλεοπτικό τους ντιμπέιτ. Εκεί ο συντονιστής δημοσιογράφος υπέβαλε στον Δουκάκη την εξής ερώτηση: "Εάν κάποιος βίαζε και δολοφονούσε τη σύζυγό σας, θα επιθυμούσατε να τού επιβληθεί η ποινή του θανάτου;" "Όχι" απάντησε χωρίς δισταγμό ο Δουκάκης. "Είμαι σε όλη μου τη ζωή εναντίον της θανατικής ποινής." Το ίδιο βράδυ τα ποσοστά του κατρακύλησαν από το 49% στο 42% και η Προεδρία έγινε για εκείνον στόχος άπιαστος. Η μοναδική πληθυσμιακή κατηγορία που δεν επηρεάστηκε στο ελάχιστο ήταν -σωστά το μαντέψατε- οι Ελληνοαμερικάνοι. Όχι επειδή φημίζονται για τα ανοιχτά μυαλά και τις προχωρημένες τους ιδέες. Αλλά διότι λαχταρούσαν να δουν το "πατριωτάκι" τους -άφριζε, ξάφριζε- στον Λευκό Οίκο.

    Από την παραπάνω μικρή ιστορία -που αν είχε εξελιχθεί διαφορετικά, θα ​μάς είχε μάλλον γλυτώσει από τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο, τον χειρότερο Πρόεδρο της Αμερικής πριν από τον Ντόναλντ Τραμπ- μπορούν να βγουν δύο συμπεράσματα, διαχρονικής σημασίας. 

    Πρώτον, πως οι υποψήφιοι για οποιοδήποτε αξίωμα δεν ωφελεί να διατυπώνουν πάντα, καθαρά και ξάστερα, την αλήθεια τους. Εάν ο Μάικ Δουκάκης υπεξέφευγε της κρίσιμης ερώτησης -αν απαντούσε έστω πρώτα ως άνθρωπος, "ναι, θα λαχταρούσα να δω τον βιαστή και δολοφόνο στην ηλεκτρική καρέκλα!" και ύστερα ως πολιτικός "διαφωνώ όμως με τις εκτελέσεις"- πιθανόν και να κέρδιζε τις εκλογές. Και από την Προεδρία να ασκούσε όλη του την επιρροή για την κατάργηση της θανατικής ποινής.

    Δεύτερον, ότι η ταυτότητα του υποψηφίου συχνά βαραίνει περισσότερο από τις απόψεις του. Οι Ελληνοαμερικάνοι υποστήριξαν μέχρι τέλους τον Ελληνοαμερικάνο. Οι ομοφυλόφιλοι θα διάκειντο ευμενώς προς κάποιον εκδηλωμένο "δικό τους", αδιαφορώντας εν πολλοίς για το εάν θα δήλωνε νεοφιλελεύθερος ή κρατικιστής. Οι Αριστεροί (σχετικά συμπαγής στην πατρίδα μας μερίδα του πληθυσμού με κοινές πολιτιστικές και συναισθηματικές αναφορές, από τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη μέχρι το Σκοπευτήριο της Καισαριανής) συγχωρούν τις αστοχίες -ακόμα και τις κωλοτούμπες- του Αλέξη Τσίπρα μόνο και μόνο επειδή τον νοιώθουν "παιδί τους". 

    "Εάν οι Σαμαροβενιζέλοι ψήφιζαν αυτά ή εκείνα τα μνημονιακά μέτρα, θα καιγόταν η Αθήνα!" επισημαίνεται συχνά, με παράπονο από τους αντιπολιτευόμενους. Δεν αντιλαμβάνονται, φευ, ότι η κοινωνική γαλήνη που έχει εξασφαλίσει ο Αλέξης - ποντάροντας στην άδολη αγάπη του κόσμου, χαρτζιλικώνοντάς τον έστω με επιδόματα- προσμετράται στα υπέρ του. Την εκτιμούν ιδιαιτέρως τόσο οι "θεσμοί", όσο και αρκετοί -και ισχυροί- εγχώριοι επιχειρηματίες.

    Οι άνθρωποι -πάντα και παντού μέχρι σήμερα- λειτουργούν περισσότερο με το θυμικό παρά με το έλλογο. ΄Ετσι αντικρίσαμε προχθές μια ομάδα αρειμάνιων καβαλλαραίων να ταξιδεύουν από Κρήτη για Θεσσαλονίκη, προκειμένου να διαδηλώσουν μπροστά στον Λευκό Πύργο ότι το όνομα της Μακεδονίας είναι η ψυχή τους. Με το ίδιο ακριβώς πάθος θα συνόδευαν την ποδοσφαιρική ομάδα τους στην Ευρώπη, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι οι περισσότεροι παίκτες δεν θα ήταν καν Έλληνες. Ή θα αποθέωναν τον Νίκο Καζαντζάκη -σπεύδοντας στην κινηματογραφική βιογραφία του- δίχως να έχουν διαβάσει ούτε μια σελίδα από βιβλίο του. 

    Θα επιθυμούσαμε η συμπεριφορά μας να καθορίζεται από ένα λογισμικό, το οποίο να σταθμίζει ανά πάσα στιγμή τις ανάγκες, τα συμφέροντα και τους κινδύνους μας, να διαθέτει ανιχνευτή ψεύδους και να αντιμετωπίζει τις μεταφυσικές αγωνίες, τις συναισθηματικές εμμονές, τους αδιέξοδους μας έρωτες σαν ιούς, οι οποίοι έχουν εισβάλει στο σύστημα και εμποδίζουν την τελέσφορη λειτουργία του; 

    Προφανώς έτσι θα εκλείπανε οι αστοχίες, οι ατομικές και συλλογικές αυταπάτες και οι τραγωδίες σε μεγάλο βαθμό. Πιθανώς, καθώς καλπάζει η τεχνολογία, η ανθρωπότητα να μπολιαστεί στο εγγύς μέλλον με στοιχεία τεχνητής νοημοσύνης. Να προκύψουν υβριδικοί πολίτες, θωρακισμένοι στη δημαγωγία, αλλεργικοί στην αποβλάκωση του βουλιμικού καταναλωτισμού, απαλλαγμένοι από "οράματα" σαν εκείνα που η εφαρμογή τους οδήγησε στο Άουσβιτς και στα Γκούλαγκ. Προσώρας πάντως η πολιτική περιέχει στοιχεία μαγείας, ταχυδακτυλουργίας τουλάχιστον. Στοχεύει στο συναίσθημα. Εξαπατά τις μάζες, παρουσιάζοντας τους ηγέτες σαν καθρέφτες τους. 

    Ο Μάικ Δουκάκης -και όσοι εννοούν να εκφράζονται με τη δική του θαυμαστή ειλικρίνεια- δεν θα έχουν κατά κανόνα σπουδαία τύχη. Τα σόου -φέτος για τη Μακεδονία, πρόπερσι για το κλείσιμο της ΕΡΤ, κι ας είχε πέσει η τηλεθέασή της στα τάρταρα- θα διαδέχονται το ένα το άλλο. Ο κόσμος θα φανατίζεται για έναν λεκέ στο φόρεμα κάποιας Μόνικας Λεβίνσκι και θα αποκαθηλώνει κανιβαλικά πότε τον Κέβιν Σπέισι, πότε τον Γούντυ Άλλεν. Και οι κρίσιμες αποφάσεις, εκείνες που καθορίζουν την κοινή μας μοίρα, θα λαμβάνονται κεκλεισμένων των θυρών. Και θα δημοσιοποιούνται, σιγά-σιγά και με το μαλακό, πάντα κατόπιν εορτής.

    "... Εις την οδόν, έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί" όπως το γράφει ο Καβάφης.

    * Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας    

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων