Στις κορυφές κάθε χρηματιστηριακού κύκλου περισσεύουν οι αισιόδοξοι και στους πυθμένες οι απαισιόδοξοι. Ενίοτε πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα που φωνασκούν και επιχειρηματολογούν με τα εκάστοτε στέρεα επιχειρήματα που προσφέρει η περίοδος.
Κωμικοτραγικοί ρόλοι αμφότεροι οι οποίοι μοιάζουν να παίζονται από μαριονέτες τις οποίες κινούν τα εκάστοτε θεμελιώδη ή τεχνικά στοιχεία.
Πιστεύω ότι κανείς δεν γνωρίζει που ακριβώς βρίσκεται ο πυθμένας ενός χρηματιστηριακού κύκλου, όπως ακριβώς δεν ξέρει που βρίσκεται και η κορυφή του.
Άρα, ποια είναι η στρατηγική να επιβιώσει κάποιος της αγοράς όταν αυτή βρίσκεται στα άκρα, προκειμένου να έχει την ευκαιρία να την νικήσει; Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε σε περίπλοκα εγχειρίδια. Ο κύριος Σάκης ο φούρναρης δεν έχει διαβάσει κανένα περίπλοκο εγχειρίδιο, ούτε έχει ιδιαίτερη πληροφόρηση από κάποιον που τα ξέρει όλα. Ευτυχώς!
Η στρατηγική είναι απλή, η στήλη μου την αναφέρει από την δεκαετία του ΄90 και νιώθει ικανοποίηση που βρίσκει ανθρώπους που την εφαρμόζουν, ο καθένας προσαρμόζοντάς την στον εαυτό του. Κι εγώ εξάλλου δεν την σκέφθηκα μόνος μου, απλά μου την είχε διηγηθεί κάποιος παλιός θαμώνας που είχα συναντήσει στο περιστύλιο της οδού Σοφοκλέους.
Δεν μπορούσε να δει από τα κάγκελα της εισόδου τις τιμές στο βάθος της αίθουσας και μου ζήτησε αυτή την εξυπηρέτηση. Του είπα τρεις τέσσερις τιμές που ήθελε και για να μου το ανταποδώσει με κέρασε ένα καφέ απέναντι. Τότε οι δημοσιογράφοι πηγαίναμε στην αίθουσα για να παρακολουθήσουμε, δεν υπήρχε ίντερνετ στα γραφεία. Καθόμασταν σε δυο δωματιάκια, πάνω αριστερά δίπλα στην είσοδο της αίθουσας που γινόταν η συνεδρίαση. Τότε είχα πρωτογράψει γι’ αυτή την τακτική στον Επενδυτή και την επανέλαβα αρκετές φορές αργότερα και στην Ημερησία. Κάθε τόσο συναντώ κάποιον που εφαρμόζει κάποια παραλλαγή της, είτε γιατί την έχει διαβάσει απευθείας, είτε την έχει ακούσει από κάπου. Θεωρώ σκόπιμο να την επαναλαμβάνω.
Η στρατηγική συνίσταται στην εναλλαγή 70%-30% μεταξύ ρευστότητας και μετοχών ανάλογα με την θέση του χρηματιστηριακού κύκλου που εκτιμά κάποιος ότι βρίσκεται η αγορά.
Γνώρισα κάποιον πριν λίγες μέρες στο γυμναστήριο της γειτονιάς μου. Με αναγνώρισε και ήρθε δίπλα μου στο διάδρομο και πιάσαμε την κουβέντα. Φάγαμε ένα δίωρο σε μια γωνιά συζητώντας και μετά όταν γύρισα σπίτι η σύζυγος μου έδωσε συγχαρητήρια γιατί έχω πάρει στα σοβαρά την υπόθεση γυμναστήριον. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.
Ο κύριος Σάκης (το όνομα είναι εικονικό) λοιπόν έχει ένα πρατήριο άρτου στη γειτονιά. Το 1995 είχε ξεκινήσει να ασχολείται με το χρηματιστήριο με 5 εκατ. δραχμές. Την Άνοιξη του 1999 είχε καταφέρει να έχει 50 εκατ. Τράβηξε τα 35 εκατ. δραχμές και τα έβαλε στη τράπεζα.
Η λογική ήταν απλή, όταν ο Γενικός Δείκτης ξεπέρασε τις 4.000 μονάδες θεώρησε σωστό να έχει μέσα μόνο το 30% του κεφαλαίου. Αυτό το ξεκαθάριζε κάθε μήνα.
Ήτοι, μόλις τα 15 εκατ. που κράτησε σε μετοχές έγιναν 25 η αναλογία 70% ρευστό 30% μετοχές είχε ανατραπεί υπερ των μετοχών, την επανέφερε πάλι. Τουτέστιν έβγαλε έξω 7 εκατ. και άφησε σε μετοχές 18 εκατ. που ήταν και το 30% των 60 εκατ. Να μη τα πολυλογούμε ο Σεπτέμβριος του 1999 τον βρήκε με 100 εκατ. δραχμές από τα οποία τα 30 εκατ. ήταν σε μετοχές και τα 70 στην τράπεζα.
«Κατάλαβα μου είπε ότι υψηλότερα τα είδαμε λίγους μήνες αργότερα. Όταν τα 30 εκατ. είχαν γίνει 10 εκατ. Τα γύρισα σε τραπεζικές μετοχές και το άφησα όπως ήταν. Έξω είχα 70 εκατ. από τα οποία τα 65 ήταν κέρδος. Έβαλα τα 45 εκατ. σε ομόλογα και τα 25 περίμενα να κάτσει ο κουρνιαχτός. Δεν το πέτυχα. Ξεκίνησα να αγοράζω από τις 3.000 μονάδες σταδιακά. Αυτή τη φορά ο στόχος ήταν να φτάσω 70% μέσα και 30% ρευστό. Στις 1.500 μονάδες εγώ είχα χαρτοφυλάκιο αξίας 11 εκατ. και ρευστό 4 εκατ. περίπου. (Ο υπολογισμός συνεχίζεται σε δραχμές για να είναι εύκολη η σύγκριση.)
Από τις 1.500 μέχρι τις 3.000 δεν έκαναν καμιά κίνηση. Τα 11 εκατ. γίνει 30 πάλι. Αυτό που έκανα τότε ήταν να γυρίσω τα μισά σε καλά χαρτιά της μεσαίας κεφαλαιοποίησης. Στις 4.000 τα 30 εκατ. είχαν γίνει 50 εκατ. και άρχισε πάλι η αντίστροφή. Το 70% έξω και το 30% μέσα. Αυτό σήμαινε 54 εκατ., 50 σε μετοχές και 4 που είχαν μείνει έξω από τις 1.500 μονάδες. Το 30% ήταν 16 εκατ. σε μετοχές και 38 στην τράπεζα. Κάθε μήνα που τα 16 κέρδιζαν, κρατούσα την αναλογία 70% έξω 30% μέσα.
«Το 2006 τον Ιούνιο η αγορά έπεσε πολύ, δεν έβαλα μέσα Ευρώ. Αυτός είναι ο κανόνας. Θα μπορούσε να είναι εκεί το τέλος της ανόδου. Δεν είμαι Πυθία να το ξέρω...»
Το Φθινόπωρο του 2007 είχα στην τράπεζα 50 εκατ. και σε μετοχές 19 εκατ.
Από τις 3.000 και κάτω ενεργοποιήθηκα πάλι. Από αυτά που είχα έξω τα 35 σε ομόλογα μαζί με τα παλιά έγιναν 80 μαζί με τους τόκους είναι πάνω από 95 εκατ. δρχ. Τα 19 που είχα μέσα έχουν γίνει 5 και τα 10 που έβαλα από το καλοκαίρι και μετά, άλλα 5 εκατ. Έχω και άλλα 5 έξω. Αν πάει παρακάτω θα αρχίσω να βάζω μέσα. Αλλιώς με αυτά που παίζουν.
«Κοιτώντας αυτά που γίνονται γύρω μου κατάλαβα ότι μεγάλο ρόλο παίζει η πειθαρχία. Να μην σε παρασέρνει ούτε το πάνω ούτε το κάτω. Κάποιοι λένε ότι το κάτω τέλειωσε. Κάποιοι άλλοι ότι θα πάει στις 500 μονάδες. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Ότι και να γίνει όμως εγώ την λύση στο αίνιγμα την έχω έτοιμη. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως χάνουν κάποιοι στο χρηματιστήριο. Εγώ δεν ξέρω ούτε ισολογισμούς να διαβάζω, ούτε τεχνικές αναλύσεις... Διαβάζω οικονομική εφημερίδα ή ιντερνέτ μια-δυο φορές την εβδομάδα».