Τι φοβούνται και επαναστατούν οι τραπεζίτες...


Όσοι πιστεύουν πως ένας κόσμος χωρίς τράπεζες ή με κρατικές τράπεζες θα έλυνε αυτόματα όλα τα προβλήματα, μάλλον έχουν λάθος...  Το ίδιο και όσοι  είναι μέτοχοι ή στελέχη τραπεζών πιστεύουν πως οι ίδιοι μπορούν να αναλαμβάνουν τις καλές μέρες ό,τι ρίσκο τους «καπνίσει», χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα  και στην εποχή της συστολής να  καλούνται οι φορολογούμενοι να πληρώσουν το «μάρμαρο»...
Οι εξελίξεις

Τα σχέδια που διαφαίνεται πως εξυφαίνονται οδηγούν στην ανάγκη μαζικών επανακεφαλαιοποιήσεων, άρα  και κρατικοποιήσεων των τραπεζών.

Κατά εκτιμήσεις ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους πάνω από 50% σε συνδυασμό με ένα δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας πάνω από 9% από 6% (
Tier 1) δημιουργεί ένα έλλειμμα που θα πλησιάζει τα 250 δισ. Ευρω σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Το χαρτί των τραπεζιτών

Οι τραπεζίτες από την πλευρά τους προσπαθούν να αμυνθούν, λέγοντας πως υπάρχει και άλλος τρόπος να καλύψουν τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας εκτός των γιγαντιαίων αυξήσεων κεφαλαίου: αυτός  της μείωσης των χορηγήσεων.

Τι σημαίνουν όλα αυτά...


Επειδή έχω λάβει πολλά ερωτήματα σχετικά, θα προσπαθήσω να περιγράψω αυτό το σχήμα με ένα απλό τρόπο.
Μια τράπεζα αν έχει 10 εκατ. ίδια κεφάλαια μπορεί να δώσει μέχρι 100 εκατ. δάνεια. Αν αυτή η τράπεζα πρέπει να διαγράψει τα 5 δισ. από τα 10 εκατ. ευρώ (στην περίπτωσή μας από το «κούρεμα» ή άλλες αμαρτίες) θα πρέπει να κάνει μια αύξηση κεφαλαίου κατά 5 εκατ. ευρώ.

Ελλείψει ενδιαφερομένων ιδιωτών να βάλουν κεφάλαια, θα τα βάλει το κράτος αποκτώντας το ανάλογο ποσοστό μετοχών. 

Ο τραπεζίτης που δεν θέλει το κράτος συνέταιρο ή να του πάρει την τράπεζα εντελώς, αντιπροτείνει: Αντί να ψάξω άλλα 5 εκατ. Ευρω και να χάσω τον έλεγχο της τράπεζας, θα μειώσω τα δάνεια που έχω δώσει από 100 σε 50 εκατ. και θα είμαι εντάξει.

Αυτό όμως σημαίνει αφαίμαξη της οικονομίας από ρευστότητα και οι επιπτώσεις του θα είναι τραγικές, καθώς θα οδηγήσει σε ύφεση. Επί της ουσίας είναι ένας αντιπερισπασμός άμυνας των τραπεζιτών.

Κάποιος όμως που μπορεί να καταλάβει πως και οι τραπεζίτες είναι άνθρωποι και έχουν ανάλογες συμπεριφορές, είναι βάσιμο να προτιμήσουν το προσωπικό τους συμφέρον αντί του γενικού καλού…

Αυτό περίπου είναι το σχήμα περιγραφικά με απλά λόγια, επί της ουσίας αν βάλει κάποιος τη λέξη ενεργητικό στη λέξη δάνεια, ή απομόχλευση ισολογισμών θα έχει ακόμη μια πιο ακριβή εικόνα του τι συμβαίνει. Ο ρόλος μιας οικονομικής στήλης δεν είναι να επινοεί όρους αλλά να εκλαϊκεύει μέχρι νηπίου, πράγματα που φαίνονται ακατανόητα...

Οι ελληνικές


Φυσικά σε αυτή τη ιστορία στην αιχμή του δόρατος βρίσκονται οι ελληνικές τράπεζες, καθώς έχουν την μεγαλύτερη έκθεση στο ελληνικό χρέος. Και χωρίς το «κούρεμα» όμως μόνο με την αύξηση του δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας οι ελληνικές τράπεζες θα χρειαστούν γενναίες αυξήσεις κεφαλαίου (6,7 δισ. Ευρω)πολύ μεγαλύτερης της κεφαλαιοποίησης που έχουν στο χρηματιστήριο.

Αν προσθέσουμε ένα «κούρεμα» της τάξης του 60%  στο ελληνικό χρέος και  οι ελληνικές τράπεζες  έχουν περί τα 45 δισ. ομόλογα θα χρειαστούν επιπλέον αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου λίγο περισσότερο από 28 δισ. Ευρω….
Τα πράγματα είναι δύσκολα για τις τράπεζες και πολύ δυσκολότερα για τις ελληνικές, ιδίως την στιγμή που το ελληνικό κράτος δεν έχει τα χρήματα ούτε για τις κρατικοποιήσεις και μοιραία θα τα βάλουν οι ευρωπαίοι με ότι σημαίνει αυτό για την εθνική οικονομική κυριαρχία…

Στο σημείο αυτό ανοίγει ένα άλλο κεφάλαιο με πολιτικοοικονιμικές προεκτάσεις.

Υπό το πρίσμα αυτών των δεδομένων θα πρέπει να ερμηνεύουμε διάφορες δηλώσεις και αντιδράσεις τον τελευταίο καιρό, για απώλεια «εθνικής κυριαρχίας» και «γερμανοτσολιάδες» και τα συναφή….

Οι τράπεζες είναι κομβικό σημείο σε μια οικονομία και μια κοινωνία. Ακόμη και για πολιτικούς και κόμματα που τις καταγγέλλουν το πρωϊ στο κοινοβούλιο σαν «αιμοροφήχτρες» αλλά το βράδυ βάζουν κάποιον ενδιάμεσε να πετύχει ένα δάνειο 2-3 εκατ. για πληρώσουν τους υπαλλήλους…  
 
Η λύση…

Οι τραπεζίτες λοιπόν εξεγέρθηκαν με αρχηγό τον  Ιωσήφ Άκερμαν... Στις κοινωνίες όμως παντού και πάντα, αντίθετα με αυτά που πιστεύουν οι συνομωσιολόγοι, η υπέρτατη αρχή δεν είναι οι τράπεζες ούτε η καν η Κεντρική Τράπεζα, είναι η πολιτική εξουσία, είτε πρόκειται για δημοκρατίες είτε για δεσποτίες... Ο Χοντορόφσκι το έχει μάθε καλά αυτό πλέον.

Οι πολιτικοί έχουν  όντως το μαχαίρι… απλά δεν πρέπει να «σακατέψουν» το πεπόνι (τις τράπεζες-οικονομία)γιατί δεν βρεθεί κανένας να το αγοράσει.

Η λύση που θα βρεθεί πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλες αυτές τις παραμέτρους και ένα ακόμη πολύ σημαντικότερο. Να μην πληγώσουν την πίστη… Καθώς οι τράπεζες μοιάζουν με τους ναούς που οι άνθρωποι εμπιστεύονται εκτός των καταθέσεων και τα επενδυτικά και συνταξιοδοτικά τους αποταμιεύματα.

Αυτά που αποτελούν την πρώτη ύλη για την οικονομική ανάπτυξη , πρόοδο και ευημερία… 


Το πρόβλημα είναι περίπλοκο στην επίλυση, αλλά το ζητούμενο παραμένει πως θα τιμωρηθούν όσοι αγνόησαν το ρίσκο, αλλά το κόστος δεν θα προκαλέσει έμφραγμα στην οικονομία και την κοινωνία...  Τα πράγματα και στην οικονομία αν δεν έχουν μια εμφανή ηθική δομή και έννοια δικαιοσύνης οδηγούν στην παρακμή... Παρατηρήστε το σοβιετικό οικονομικό μοντέλο και θα καταλάβετε...