Υπομονή, δεν έχουν άλλη επιλογή....
Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης συνηθίζεται κατά καιρούς να καλούν υπουργούς, πολιτικούς ή επιχειρηματίες σε γεύματα εργασίας και γνωριμίας με τα στελέχη και τους αρμόδιους συντάκτες.
Στις συναντήσεις αυτές μεταξύ οίνου και τυρού υποτίθεται ότι σπάει ο πάγος και υποτίθεται ότι οι δημοσιογράφοι αποκτούν μερικές πληροφορίες και εκτιμήσεις πέραν των επισήμων δηλώσεων και ανακοινώσεων.
Πριν από αρκετά χρόνια είχα παραβρεθεί σε μια τέτοια συνάντηση με κάποιον πολιτικό της αντιπολίτευσης τότε που αργότερα έγινε και υπουργός. Αυτό που μου έμεινε αξέχαστο από αυτή τη συνάντηση ήταν το έξης περιστατικό: Καθώς το γεύμα είχε φτάσει στο γλυκό και απέμενε ο καφές, μπούκαραν στο χώρο της εφημερίδας που γινόταν το γεύμα τα κανάλια.
Ο τότε υπουργός Οικονομίας είχε ανακοινώσει κάποια μέτρα και τα κανάλια ψάχνοντας τον αρμόδιο της αντιπολίτευσης βρήκαν την άκρη του μίτου στο τραπέζι μας.
«Δεν θα σας ενοχλήσουμε κύριε τάδε... δυο λεπτά να στήσουμε τις κάμερες και να κάνετε μια δήλωση...». Όταν τέλειωσαν τα στησίματα και οι φωτισμοί ο πολιτικός στήθηκε μπρος στους προβολείς.
«Να σας παίξουμε το βιντεάκι των ανακοινώσεων του υπουργού», του είπαν οι των καναλιών. Όχι, δεν χρειάζεται, είπε ο δικός μας, αυτά είναι ψωμοτύρι...
Ανάψαν οι κάμερες και άρχισε να απαγγέλλει κάποιο από τα συνηθισμένα ποιήματα όπως έχουν εκπαιδευτεί να κάνουν οι πολιτικοί στις μέρες. Τουτέστιν, εξαπέλυσε μια οξεία κριτική σε μια ανακοίνωση που δεν γνώριζε.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα στη συνέχεια, αν γνώριζε την ανακοίνωση θα έλεγε κάτι διαφορετικό; Κατά πάσα πιθανότητα όχι... Αν ο υπουργός είχε ανακοινώσει τα ακριβώς αντίθετα, πάλι έστεκαν οι δηλώσεις του συνδαιτυμόνα μας...
Μην πάτε μακριά και σε ειδικές περιπτώσεις ή λεπτομέρειες όπως εγώ... Προσέξτε πως διαφοροποιήθηκαν οι απόψεις τωρινής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στο δίπολο δημοσιονομική πειθαρχία και ανάπτυξη πριν και μετά τις τελευταίες εκλογές.
Φταίνε οι πολιτικοί μόνο που έχουν εθιστεί να λένε ότι αρέσει να ακούει η πλειοψηφία; Φταίει η κοινή γνώμη, τα μέσα ενημέρωσης που δεν επιτρέπουν στους πολιτικούς που λένε κάτι διαφορετικό να επιβιώσουν πολιτικά; Ή νομίζετε ότι δεν υπάρχουν πολιτικοί που μας έχουν προειδοποιήσει για την κατάληξη της χρεοκοπίας χρόνια πριν;
Φταίει η πνευματική ηγεσία του τόπου που έχει αποκτήσει δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία; Δεν ξέρω...
Αυτό που ξέρω είναι ότι έχουμε μακρύ δρόμο, για να μάθει η πολιτικοί σκηνή να λέει αυτά που πρέπει να λέει και η κοινή γνώμη να ακούει τα ωφέλημα και όχι αυτά που χαϊδεύουν τα αυτιά.
Τα ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών θέλουν την κυβέρνηση να επανεξετάζει το ενδεχόμενο μείωσης της φορολογίας των μερισμάτων καθώς ούτε εισπρακτικά απέδωσε η φοροκαταιγίδα και υπάρχουν σχέδια μετανάστευσης ελληνικών επιχειρήσεων. Πρόσφατα αναφέρθηκα πάλι σε αυτή την ιστορία...
Νομίζω ότι και η «κουτσή Μαρία» προέβλεπε πριν μερικούς μήνες ότι έτσι κάπως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Υπάρχουν σχετικά άρθρα και σχόλια σε αυτή τη στήλη όταν ψηφιζόταν το σχετικό νομοσχέδιο.
Γιατί οι αρμόδιοι δεν τα έβλεπαν αυτά; Κάποιοι λένε, επίτηδες η κυβέρνηση ψήφισε την αυξημένη φορολογία για να κατευνάσει τις αντιδράσεις του αντιεπιχειρηματικου μπλοκ. Κάποιοι άλλοι λένε, δεν υπάρχει σχέδιο χειραγώγησης της κοινής γνώμης, απλά οι ικανότητες των εκάστοτε αρμοδίων βρίσκονται στο επίπεδο του τρεις λαλούν και δυο χορεύουν...
Δεν υποστήκαμε τις συνέπειες μιας άτακτης χρεοκοπίας με απώλειες καταθέσεων και κοινωνικό χάος κλπ γιατί η ελληνική κοινή γνώμη κάποτε πρόκρινε πολιτικούς που μας έβαλαν στην ΕΟΚ και το Ευρώ με θυσίες, έναντι άλλων που υπόσχονταν τον ουρανό με τ’ άστρα.
Κοινή γνώμη και πολιτική ηγεσία πρέπει να σοβαρευτούμε και να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, για να ξεκινήσουμε κάποτε να βγαίνουμε από το τούνελ... Μέχρι τότε υπομονή. Η αισιοδοξία απορρέει απ’ το ότι δεν έχουν άλλη επιλογή.
Παραλειπόμενα
Αγορά: Παρά τη γενναία άνοδο με την οποία άνοιξαν οι αγορές της Αμερικής δεν έχω κάποιο λόγο να αλλάξω τη θεώρηση για τις επόμενες εβδομάδες.
Στην ελληνική πραγματικότητα βλέπω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα αποτελέσματα του πρώτου εξαμήνου που είναι τα χειρότερα που θα μπορούσαν να είναι.
Το τι σημαίνει αυτό θέλει εκτενή ανάπτυξη και αποτελεί ένα καλό θέμα για το αυριανό κυρίως άρθρο.
Υ.Γ. Ο φίλος μου ο γιατρός που έχει κάνει μια περιουσία στο χρηματιστήριο, μου τηλεφώνησε χθες για να μου πει ότι η περίοδος που εισερχόμαστε του θυμίζει τον «χρηματιστηριακό χειμώνα» 1993-1997.
Εγώ είχα το πόνο μου και αρκέστηκα να τον ρωτήσω τι πρέπει να κάνω με ένα σκουριασμένο καρφί που τρύπησε το πέλμα στο πρώτο πρωινό τζόκινγκ μετά το καλοκαίρι. Όλα αυτά την ώρα που ο Μπάμπης ετοιμάζει το βράδυ αντρική έξοδο της παλιοπαρέας προς τιμήν γενεθλίων μισού αιώνα... και χωρίς πόδια θα ήμουν παρών...