Αιφνιδιαστικά, αλλά χωρίς να προκαλέσει κάποια ιδιαίτερη έκπληξη, τελείωσε οριστικά προχθές το απόγευμα το σήριαλ της πώλησης του ΔΕΣΦΑ (Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού  Αερίου). Μία συμφωνία κλεισμένη (έχει υπογραφεί από τον Δεκέμβριο 14, η σύμβαση μετόχων), η οποία θ’ απέφερε έσοδα €400 εκατομμυρίων στο ελληνικό δημόσιο...

Από τα οποία έσοδα, ένα μέρος (€188 εκατ.) έχει εγγραφεί στον προϋπολογισμό του 2017. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα πρέπει, πρώτον να εξηγήσει στην Quadriga  τους λόγους αποτυχίας της πώλησης και δεύτερον, να παρουσιάσει πρόσθετα "ισοδύναμα" μέτρα ύψους €188 εκατομμυρίων, άμεσα. Πράξη η οποία, αντικειμενικά, σε αυτόν προϋπολογισμό-μαγική εικόνα αγγίζει τα όρια του αδύνατου...

Όλα αυτά επειδή ένας υπουργός, ετσιθελικά, αποφάσισε ν’ αλλάξει ριζικά "τους κανόνες του παιχνιδιού". Επειδή δε ζούμε στην Γη και όχι σε κάποιο σύννεφο, αποκλείεται να έκανε μια τόσο δραστική παρέμβαση, χωρίς την σύμφωνη γνώμη του Μεγάλου Ηγέτη.

"Μα ο υπουργός είπε ότι οι αγοραστές θα κέρδιζαν οκτακόσια τόσα εκατομμύρια, άμεσα". Σιγά, μην κέρδιζαν €800 δισ.! Ο κύριος υπουργός έκανε ένα λογιστικό τρυκ, το οποίο, αν γινόταν αποδεκτό, θα είχε σαν αποτέλεσμα να ζημιωθούν οι αγοραστές (και μόνο) κατά εκατοντάδες εκατομμύρια. Χωρίς το δημόσιο να κερδίσει κάτι. Με απλά λόγια, όταν ένας επενδυτής αγοράζει μια λειτουργούσα επιχείρηση αγοράζει και τις επενδύσεις που έχουν ήδη γίνει. Και στοχεύει να εισπράξει το ποσό, μέσω των αποσβέσεων. Τι έκανε ο κύριος Σκουρλέτης ως υπουργός Ενέργειας; Μείωσε το ποσό των επενδύσεων οι οποίες έχουν ήδη πραγματοποιηθεί στον ΔΕΣΦΑ, κατά 70% περίπου! Δηλαδή η SOCAR θα έπαιρνε στα χέρια της το 66% μιας εταιρείας η οποία θα άξιζε €30, ενώ είχε συμφωνήσει να πληρώσει για το ίδιο ποσοστό μιας εταιρείας η οποία άξιζε €100. Δεν υπάρχει σοβαρός επενδυτής ο οποίος θα δεχόταν κάτι τέτοιο, χωρίς αντίστοιχη μείωση του τιμήματος…

Φυσικά, αυτό ζήτησαν και οι Αζέροι. Εάν η Ελληνική πλευρά, ειδικότερα το Μέγαρο Μαξίμου, επιθυμούσε πραγματικά να προχωρήσει, θα μπορούσε να αποκαταστήσει την τάξη, με διάφορους τρόπους. Ακόμη και χωρίς ν’ ακυρώσει την τροπολογία Σκουρλέτη (ώστε να μη πληγεί το κύρος του στενού συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα). Απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσει η υπόθεση βέβαια, το να είναι επιθυμητή η ευτυχής κατάληξη. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, δεν ήταν. Το Μαξίμου δεν ήθελε να ολοκληρωθεί η αποκρατικοποίηση. Προφανώς, δεν έχει υπολογίσει σωστά το σύνολο των επιπτώσεων από την ακύρωση και θα βρεθεί προ μεγάλων εκπλήξεων, το επόμενο διάστημα. Αλλά αυτό είναι μα διαφορετική συζήτηση…

Πριν λίγες εβδομάδες, ο πρωθυπουργός άσκησε το αποκλειστικό του δικαίωμα και ανασχημάτισε την κυβέρνηση. Είχαμε παρατηρήσει τότε ότι, ο ανασχηματισμός διέθετε έντονο εκλογικό χαρακτήρα. Ένα από τα χαρακτηριστικά του δε ήταν, η προαγωγή του αποτελεσματικότατου κυρίου Στέργιου Πιτσιόρλα, σε υφυπουργό Ανάπτυξης. Γεγονός το οποίο, άφηνε το ΤΑΙΠΕΔ ανίκανο να πάρει την οποιαδήποτε σημαντική απόφαση. Δηλαδή καθυστερούσε όλες τις ιδιωτικοποιήσεις για πολλούς μήνες.

Λίγες μέρες μετά, τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και διάφορα κυβερνητικά στελέχη (π.χ. ο υπουργός Οικονομικών και ο κύριος Σκουρλέτης) άρχισαν ν’ "απειλούν" με πρόωρες εκλογές. Δήθεν απευθυνόμενοι στο εξωτερικό ακροατήριο, ενώ ήταν ολοφάνερο ότι στόχευαν το εσωτερικό αντίστοιχο. Το έπραξαν δε, περισσότερες από μία φορές. Εκτός από τα παραπάνω, διάφορες κινήσεις της κυβέρνησης (π.χ. ταξίδια και περιοδείες Τσίπρα), εύκολα μπορούν να ερμηνευτούν ως προεκλογικές. Άρα, εκ των πραγμάτων, η πιθανότητα πρόωρων εκλογών έχει μπει στην ατζέντα.

Το ζήτημα είναι εάν μπορούν και εάν είναι προς το συμφέρον της χώρας να γίνουν. Όσον αφορά το εάν και κατά πόσον υπάρχει η δυνατότητα να πραγματοποιηθούν, προφανώς η απάντηση είναι πως ναι, μπορούν. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα θα κάνει Χριστούγεννα, όντας σε προεκλογική περίοδο. Και τεχνικά ή νομικά εμπόδια δεν υπάρχουν…

Αλλά, βρισκόμαστε καταμεσής της κρισιμότατης 2ης αξιολόγησης του Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής και η προκήρυξη εκλογών θα δημιουργούσε, αναμφισβήτητα, σοβαρότατα προβλήματα.  Αυτό είναι μία πραγματικότητα, την οποία κανείς δεν μπορεί ν’ αγνοήσει.

Από την άλλη πλευρά της ζυγαριάς, είναι απαραίτητο να μπουν οι ατελείωτες καθυστερήσεις που δημιουργεί η κυβέρνηση και οι οποίες κοστίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια, οι λανθασμένης κατεύθυνσης πολιτικές με τις οποίες εφαρμόζει το Μνημόνιο, η συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση της ιδιωτικής οικονομίας, η ακραία υπερφορολόγηση, το προς κατάρρευση ασφαλιστικό κ.ά.

Μεγάλο και δυσεπίλυτο δίλημμα. Ορισμένοι θεωρούν πως η ιδανική λύση βρίσκεται στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης ευρύτερης συνεργασίας, εθνικής ενότητας, τεχνοκρατών κ.λπ. Όντως, θεωρητικά, αυτή κατάληξη είναι η καλύτερη λύση.

Επί του πρακτέου όμως, μια απλή ματιά στην παρούσα σύνθεση του Κοινοβουλίου, δείχνει ότι η ιδανική λύση (όπως συνήθως συμβαίνει με τα ιδανικά ζητούμενα) είναι, ταυτόχρονα, και ουτοπική. Οι πολλές ασυνέπειές του (π.χ. στο προσφυγικό), έχουν αποδείξει ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τηρεί ελάχιστες από τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει. Αυτό είναι ένα από τα σημεία, όπου η Αξιωματική Αντιπολίτευση έχει απόλυτο δίκιο. Και χωρίς τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στην σημερινή Βουλή, κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν αθροίζεται...

Επομένως, αν οι "εκλογικές" ενδείξεις που δίνονται από το κυβερνητικό στρατόπεδο είναι πραγματικές, η μόνη διέξοδος η οποία υπάρχει είναι οι εκλογές. Ο κύριος Τσίπρας δε, αποδεδειγμένα, δεν τοποθετεί το καλό της χώρας πρώτο στην λίστα προτεραιοτήτων του. Εφόσον τεθεί ζήτημα μεταξύ αυτού και του προσωπικού και κομματικού του συμφέροντος, θα επιλέξει τα δεύτερα. Το έχει πράξει επανειλημμένα στο παρελθόν...

Αν λάβουμε λοιπόν υπόψιν όλες τις παραμέτρους και θεωρώντας ότι έχει αποφασίσει να αποχωρήσει από την διακυβέρνηση, όλα τα ενδεχόμενα είναι πιθανά. Εάν δεν θελήσει (μην γελιόμαστε, αποκλειστικά σε αυτόν εναπόκειται) να κλείσει την αξιολόγηση, θα προκηρύξει εκλογές μέχρι το τέλος Ιανουαρίου (η 29η είναι μία πολύ καλή ημερομηνία) ή, το πολύ, εντός του Φεβρουαρίου (η 12η και 19η, εξυπηρετούν τα μάλα). Εάν αποφασίσει να την ολοκληρώσει, πιθανότατα η Ελλάδα θα έχει συμμετοχή στο QE, εντός του Α’ τριμήνου του 2017. Λίγο μετά, θα είναι η καταλληλότερη περίοδος για πρόωρες κάλπες...

Βέβαια, εάν δεν έχει σκοπό να αποχωρήσει, απλά μας κοροϊδεύει εδώ και πολλές ημέρες. Και θα συνεχίσει να το κάνει, για όσο διάστημα θεωρεί αυτός ότι εξυπηρετεί τους στόχους του…

Σε κάθε περίπτωση πάντως, στους επόμενους δύο έως τέσσερις μήνες, θα κριθούν πάρα πολλά και σημαντικά για το μέλλον της χώρας. Η δε πιθανότητα να πλήξουμε, μοιάζει μικρότερη από ποτέ. Ας είμαστε λοιπόν προετοιμασμένοι για σοβαρές και έντονες αναταράξεις και ας ελπίζουμε για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα…

Πέτρος Λάζος

petros.lazos@capital.gr

Twitter: @Marketelf

Facebook: Peter Lazos

Σ.Σ. Είναι εξαιρετικά λυπηρό να βλέπεις ή ν’ ακούς αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες, υπουργούς, γενικούς γραμματείς, μη αρμόδιους παράγοντες, καθηγητές  Οικονομικών, οικονομολόγους κ.λπ. να μην καταλαβαίνουν γρυ από Οικονομικά. Ή, ακόμη και αν καταλαβαίνουν, ν’ αραδιάζουν τις αρλούμπες απανωτά, απλά και μόνο επειδή έτσι γίνονται αρεστοί σε κάποιους και θα κερδίσουν κάποια "θεσούλα". Κρίμα. Πολύ κρίμα...