Του Γιώργου Λακόπουλου 

Είναι η καλή οικονομική είδηση της χρονιάς. Ο Μιχάλης Σάλλας δεν παροπλίζεται μετά την αποχώρησή του -κάτω από γνωστές συνθήκες- από την Τράπεζα Πειραιώς, την οποία ο ίδιος έφτασε στην κορυφή. Παραμένει μάχιμος τραπεζίτης.

Η απόκτηση του 15% της Παγκρήτιας Τράπεζας  είναι κάτι περισσότερο από αναβάθμισή της. Ενδεχομένως είναι η νέα μεγαλύτερη πρόκληση, ένα νέο στοίχημα που ο ίδιος βάζει στον εαυτό του. 

Υστέρα από αυτή την εξέλιξη πολλοί διακρίνουν ένα τραπεζικό ριμέικ. Ο άνθρωπος που πριν  από 25 χρόνια παρέλαβε την περιθωριακή Τράπεζα Πειραιώς και την εκτίναξε, είναι σε θέση να επαναλάβει το εγχείρημα -αρχίζοντας από καλύτερη βάση αυτή τη φορά. Θα είναι ο άθλος της χρηματοπιστωτικής πρακτικής, από τον πιο επιτυχημένο τραπεζίτη της εποχής.

Όταν ο Σάλλας απέκτησε την Τράπεζα Πειραιώς, ως επικεφαλής ομάδας επιχειρηματιών, ήταν ζημιογόνα και σχεδόν εκτός του τραπεζικού χάρτη. Πήρε μία κατ' όνομα τράπεζα με μερίδιο μόλις 0,1%. Με την ιδέες του και την τόλμη του διορατικού μάνατζερ, παρέδωσε ένα μεγαθήριο; παρουσία σε οκτώ χώρες, περίπου εκατό φορές περισσότερους εργαζόμενους από όταν την πήρε, κάπου ενενήντα δισ. -από 200 εκατ.- ευρώ ενεργητικό και απόλυτη κυριαρχία με το μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς. 

Παράγοντες της οικονομίας πιστεύουν ότι  βρισκόμαστε μπροστά στην επανάληψη της ίδιας διαδρομής. Η Παγκρήτια είναι η μεγάλη συνεταιριστική τράπεζα της χώρας, με 83.000 συνεταίρους,  σχεδόν εβδομήντα υποκαταστήματα και σημεία εξυπηρέτησης, σταθερή χρηματοπιστωτική βάση και εντυπωσιακά υγιές χαρτοφυλάκιο.

Κυρίως έχει ταυτότητα που την εντάσσει σε ένα ελκυστικό είδος τραπεζικού φορέα  που ανθεί στην Ευρώπη και ειδικά στη Γερμανία, όπου σπούδασε ο Σάλλας. Οι συνεταιριστικές τράπεζες θεωρούνται η μελλοντική λοκομοτίβα στις κλυδωνιζόμενες οικονομίες του κοινοτικού χώρου.

Τώρα η Παγκρήτια έχει και "μια τίγρη της μηχανή της", για να θυμηθούμε μια παλιά διαφήμιση. Ο πρώην πρόεδρος του Ομίλου της Πειραιώς, δεν ενιαία απλώς κορυφαίος "bankmaker". Η διαδρομή του τον αναδεικνύει ως ιδιοφυΐα στο σημείο που τέμνονται η πραγματική οικονομία, ο χρηματοπιστωτικός τομέας και η επιστημονική, άρα και πολιτική, θεώρηση των πραγμάτων. 

Είναι διεισδυτικός αναλυτής και  οξυδερκής διαχειριστής με πολλά παράσημα. Επιχειρηματίας, μάνατζερ, τραπεζίτης και ακαδημαϊκός, διατηρεί στα 65 του το ίδιο πάθος για συμμετοχή στην κίνηση των πραγμάτων με εκείνο που τον τοποθέτησε ως νεαρό στις 3 Σεπτέμβρη του 1974 ανάμεσα στους 150 μόλις αποφασισμένους, με τους οποίους ξεκίνησε ο Ανδρέας απανδρέου τη θυελλώδη διαδρομή του στην Γ Ελληνική Δημοκρατία.

Κάτι ανάλογο έκανε ο ίδιος στον τραπεζικό χώρο, έχοντας την ικανότητα να συνδυάζει τη στιβαρή χρηματοοικονομική διαχείριση με την κοινωνική ευαισθησία, που διέκρινε της πρωτοβουλίες της Πειραιώς επί των ημερών  και τις προτάσεις του για τα "κόκκινα δάνεια". Από αυτή την άποψη με μία συνεταιριστική τράπεζα βρίσκεται στο στοιχείο του.

Ως άνθρωπος της δημιουργίας από τα χρηματοοικονομικά μέχρι την... οινοποιία, ο ίδιος -όπως και η σύζυγος του Σοφία Στάικου που δημιούργησε το θαυμαστό δίκτυο των τοπικών Μουσείων, ως πρόεδρος του Πολιτιστικού Ιδρύματος του ομίλου- έχει ήδη μια συναρπαστική ζωή. 

Δεν μπήκε ποτέ στον κύκλο του "λάιφσταιλ" και της κοσμικής επίδειξης. Ίσως αυτό που τον έκανε ξεχωριστό τελικά ανάμεσα στους άλλους επώνυμους αυτού του χώρου είναι ότι όπως θα έλεγε ο Τσόρτσιλ: "Έχει  όλες τις αρετές που αντιπαθούν και κανένα από τα ελαττώματα που θαυμάζουν".