Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέλαβε την πρωθυπουργία της Ελλάδας, για πέμπτη φορά, τον Ιούλιο του 1928. Λίγο καιρό μετά (μάλλον στις αρχές του 1929, υπάρχουν παραπάνω από μία εκδοχές για την ακριβή ημερομηνία), βλέποντας πως ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου Αντώνιος Ζηλήμων (προσωπικός φίλος του μεγάλου Κρητικού πολιτικού) δεν τον είχε επισκεφθεί στο γραφείο του, κατά το εθιμοτυπικό, ανησύχησε ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα με τον φίλο του. Ζήτησε λοιπόν από τον Γραμματέα του να επικοινωνήσει με τον ανώτατο ηγέτη της Δικαιοσύνης και φίλο του.

Ο κύριος Ζηλήμων απάντησε στον Γραμματέα: "Πείτε παρακαλώ στον κύριο Πρωθυπουργό, ότι ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου από της ογδόης πρωινής μέχρι της τρίτης απογευματινής, βρίσκεται στο γραφείο του εργαζόμενος. Θα θεωρήσει μεγάλη τιμή του, αν ο Πρωθυπουργός τον επισκεφθεί". Για μαντέψτε τι έκανε ο ανυπέρβλητος Ελευθέριος Βενιζέλος;

Λίγους μήνες μετά, στις 17 Μαΐου του 1929, ο εμπνευστής της Μεγάλης Ελλάδας μίλησε στην εναρκτήρια συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο μόλις είχε επανασυσταθεί (με τον 3713/1928 "περί Συμβουλίου της Επικράτειας").  Σε μια αποστροφή της ιστορικής εκείνης ομιλίας (αξίζει να διαβαστεί ολόκληρη, αποτελείται από άλλες 4 παραγράφους μόνο), είχε πει:

"Βέβαια δεν σας υπόσχομαι ότι η κυβέρνησις εκ προθέσεως θα διαπράξη παρανομίαν δια να σας δώση την ευκαιρίαν ν΄ ακυρώσητε την πράξιν της και την επαναφέρητε εις την τάξιν. Άλλωστε αν η αρχή της σοφίας είνε ο φόβος του Κυρίου, η λειτουργία του συμβουλίου της επικρατείας είνε η αρχή ίσως περισσοτέρας προσοχής εκ μέρους των κυβερνώντων όπως αποφεύγουν παρανόμους πράξεις. Αλλ΄ όσην προσοχήν και αν δείξωμεν είνε ανθρώπινον να υποπέσωμεν και εις παρανόμους ενεργείας. Όταν δε έστω και άνευ προθέσεως διαπράξη η κυβέρνησις καμμίαν παρανομίαν και έλθη το συμβούλιον της επικρατείας να της πη ότι της ακυρώνει την πράξιν της ταύτην, σας βεβαιώ ότι θα έλθω προσωπικώς να συγχαρώ και να σφίξω το χέρι του προέδρου και των μελών του συμβουλίου της επικρατείας, διότι υπενθύμισαν εις την κυβέρνησιν ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρανομή." (η ορθογραφία είναι, και εδώ, πιστή αντιγραφή από το πρωτότυπο)

Δηλαδή ο πρωθυπουργός της χώρας, όχι μόνο ζήτησε από τους ανώτατους δικαστές να εντοπίζουν και ν’ ακυρώνουν τυχόν παράνομες πράξεις της κυβέρνησης, αλλά υποσχέθηκε να τους συγχαρεί προσωπικά και δια ζώσης. Ενώ ταυτόχρονα, εμμέσως πλην σαφώς, υπονόησε ότι, σε καμία περίπτωση,  μια (οποιαδήποτε) κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να παρανομεί. Καλύτερα να μην γίνουν συγκρίσεις με το σήμερα…

Η Δικαιοσύνη πρέπει να παραμένει ανεπηρέαστη από την κοινωνία, την κυβέρνηση, τον Θεό τον ίδιο. Να χειρίζεται τις υποθέσεις και να εκδίδει αποφάσεις. Η Δικαιοσύνη (με όλα τα πολλά, αναμφίβολα προβλήματά της) έχει όλες τις γνώσεις και τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να φέρει το (εξαιρετικά δύσκολο) έργο της, σε πέρας. Και αυτό αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο, βαθύ θεμέλιο του οικοδομήματος που αποκαλούμε "Δημοκρατία". Αν θέλουμε να παραμείνει αυτό το οικοδόμημα στέρεο, ακλόνητο και να εξακολουθήσει να υπάρχει, είναι αναγκαίο να την αφήσουν όλοι να κάνει αυτό που το Σύνταγμα ορίζει. Να καθορίζει το δίκαιο ή το άδικο για όλους

Αν ποτέ, αποφασίσουν οι πολίτες ότι τους ταιριάζει καλύτερα ένα πολίτευμα τύπου Βενεζουέλας του συντρόφου Μαδούρο ή τύπου Βορείου Κορέας του συντρόφου Κιμ, τα πράγματα θ’ αλλάξουν. Μέχρι τότε όμως, ας προσπαθήσουμε να τιμήσουμε το παράδειγμα και την παράδοση του μεγάλου Ελευθερίου Βενιζέλου.

Πέτρος Λάζος

petros.lazos@capital.gr

Twitter: @Marketelf

Facebook: Peter Lazos

Σ.Σ. Υπάρχουν πολλοί που επιμένουν ότι η ρύθμιση του χρέους αποτελεί πρώτη προτεραιότητα. Δεν ισχύει αυτό. Αλλά, έστω, ότι γίνεται (μεγάλη) ελάφρυνση του χρέους, άμεσα. Αύριο το πρωί!

Ακόμη και κούρεμα. Στο 100% θέλετε (δηλ. να χαρισθεί όλο); Στο 100%, λοιπόν! Η Ελλάδα έχει από αύριο το πρωί, μηδενικό χρέος. Δύο ερωτήσεις:

Α. Πόσες επενδύσεις θα έρθουν στην Ελλάδα, χωρίς να έχει αλλάξει το μακροοικονομικό και επιχειρηματικό περιβάλλον, χωρίς να έχουν γίνει ριζικές μεταρρυθμίσεις; Η απάντηση: ΚΑΜΙΑ σοβαρή και ικανή να δημιουργήσει σημαντικό αριθμό θέσεων εργασίας.

Β. Πόσα χρόνια μετά, η Ελλάδα θα χαρακτηρίζεται υπερχρεωμένη και πάλι; Απάντηση: Σε ΛΙΓΟΤΕΡΑ από 10 (ορισμένοι υποστηρίζουν, όχι αναίτια, ότι θα χρειαστούν μόνο πέντε)!

Υπάρχει, λοιπόν, κανένας λόγος ν’ ασχολούμαστε με την ελάφρυνση του χρέους, πριν ολοκληρωθούν οι μεταρρυθμίσεις και πραγματοποιήσει η χώρα τα πρώτα βήματα ανάκαμψης;