Του Γιώργου Λακόπουλου 

"Μπορεί να πουλήσατε ή να πουλάτε τους θησαυρούς της Ελλάδας μας, να δίνουμε τα τρένα μας, να δίνουμε τα λιμάνια μας, αλλά την πατρίδα μας και την ορθοδοξία μας, δεν θα σας την παραδώσουμε".

Είναι απόσπασμα από όσα είπε στο ακροατήριο του ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Ένα απόσπασμα που εκπλήσσει. Κυρίως γιατί υποδηλώνει  ότι ο επικεφαλής της Εκκλησίας δείχνει την τάση να εγκαταλείψει τον πράο κατηχητικό λόγο του και να διολισθήσει στην πολιτική ρητορική του προκατόχου του.

Ενδεχομένως αυτό είναι δικαίωμά του καθώς ο ίδιος κρίνει τον τρόπο άσκησης των ποιμαντικών καθηκόντων του. Όμως εν προκειμένω πρόκειται για κάτι διαφορετικό. Το προαναφερόμενο απόσπασμα συνιστά λόγο διχαστικό και αχρείαστη παρέμβαση στην πολιτική. Με λανθασμένο τρόπο.

Τι σημαίνει "δίνουμε τα τρένα μας και τα λιμάνια μας"; Ποιος τα "δίνει" και σε ποιόν; Αυτή είναι λάθος ανάγνωση της πολιτικής που ασκεί η σημερινή κυβέρνηση, άσκησε και η χθεσινή και θα ασκήσει και η επομένη. 

Ο όρος "πουλάτε τους θησαυρούς της Ελλάδας" δεν έχει περιεχόμενο, στο πολιτικό πεδίο τουλάχιστον. Πολιτική ιδιωτικοποιήσεων ονομάζεται και γι' αυτή υπάρχει συμφωνία των περισσότερων κομμάτων και πάντως των δυο μεγαλυτέρων...

Είναι μια πολιτική που ασκείται με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων, προβλέπεται από τις συμφωνίες που υπέγραψαν οι νόμιμες κυβερνήσεις της χώρας με τα Μνημόνια και αποσκοπεί στη δημιουργία προϋποθέσεων ανάπτυξης. 

Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι η γενικά παραδεκτή πολιτική στο δρόμο εξόδου από την κρίση. Αν η μια κυβέρνηση την υλοποιεί καλύτερα από την άλλη, είναι διαφορετική υπόθεση. 

Μέχρι στιγμής αντίρρηση σ' αυτή την πολική έχει το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή, για τους δικούς του λογούς το κάθε κόμμα.  Προστίθεται και η Εκκλησία; 

Από πού είναι βγαλμένη η διατύπωση "δεν θα σας παραδώσουμε την πατρίδα μας". Ποιοι είναι οι "ιδιοκτήτες" που "δεν θα παραδώσουν" και σε ποιους. Η πατρίδα διευθύνεται από την εκλεγμένη κυβέρνησή της και αυτά είναι υπόθεση της πολιτικής και όχι της θρησκείας. 

Προφανώς ο προκαθήμενος της Εκκλησίας έχει λόγο, ως πολίτης. Αλλά ως επικεφαλής της Εκκλησιάς  διοικεί την Εκκλησία όχι τη χώρα. Οι αρμοδιότητες είναι διακριτές. Σε τι αποφασίζει η Εκκλησία και σε τι η Πολιτεία είναι καταγεγραμμένο στο Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους. 

Αν ένας υπουργός σαν τον Φίλη ρίχνει λάδι στη φωτιά για την άσκηση ενός δικαιώματος της κυβέρνησης  που απαιτεί προσοχή και σεβασμό στις ευαισθησίες της Εκκλησίας και των θρησκευόμενων Ελλήνων είναι συζητήσιμο. Αλλά ως εκεί...

Το ζητούμενο είναι να μην επιστρέψουμε στις περιόδους του μακαριστού Χριστοδούλου που λειτούργησε εξ αρχής σαν να "ήλθε καινούργιος σερίφης στην πόλη", υποδυόμενος ρόλο πολιτικού παράγοντα. 

Χρειάζεται συλλογική σύνεση. Ειδικά αυτή την περίοδο που όλα κρέμονται από μια κλωστή. Αυτό συμπεριλαμβάνει φυσικά την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία και τους πιστούς της. Και  όπως έλεγε ο Άγιος Αυγουστίνος: "Αυτός που μας δημιούργησε χωρίς τη βοήθειά μας, δεν θα μας σώσει χωρίς τη συγκατάθεσή μας".