Την Τετάρτη το βράδυ, εγκρίθηκε από την Ολομέλεια του Κοινοβουλίου, η σύμβαση  παραχώρησης-ιδιωτικοποίησης του Ελληνικού. Επιτέλους, μετά από περισσότερα από 15 χρόνια, η πολύπαθη "μεγαλύτερη επένδυση Real Estate στην Ευρώπη" αρχίζει να βρίσκει τον δρόμο της…

Φυσικά, κατά την ψηφοφορία, δεν ήταν δυνατόν να μην παιχτεί το έργο "εμείς υπογράφουμε, αλλά κλαίμε γοερά". Το οποίο, κατά τα φαινόμενα, θα γνωρίσει μεγάλες πιένες στην Ελληνική Βουλή, τις επόμενες ημέρες. Η επόμενη δε παρτίδα παραστάσεων, αναμένεται να είναι περισσότερο επεισοδιακή, απ’ ότι συνήθως. Βλέπετε, ο θίασος ο οποίος το ανεβάζει, άρχισε τις ζαβολιές στους παραγωγούς-χρηματοδότες. Και εκείνοι βέβαια, καθώς δεν είναι χαζοί (κάθε άλλο) και ξέρουν καλά τα μέλη του θιάσου, θα φροντίσουν να βάλουν τα πράγματα στην θέση τους. Δίνοντας ένα ακόμη καλό μάθημα στους ζαβολιάρηδες, κωμικοτραγικούς ακροβάτες-σαλτιμπάγκους οι οποίοι κάνουν ασκήσεις ισορροπίας με την μοίρα της δόλιας χώρας μας...

Το πρόβλημα, θα μου πείτε, είναι ότι θα πληρώσουμε το τίμημα πάλι εμείς, οι απλοί πολίτες. Σωστό! Αλλά δεν βαριέστε; Συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Μήπως δεν πληρώνουμε χωρίς λόγο, εδώ και είκοσι μήνες; Και, με βάση τα όσα λέει ο "υπεραποδίδων" πρωταγωνιστής του θιάσου, θα πληρώνουμε τουλάχιστον μέχρι το 2019 (λέει αυτός, τονίζω). Αν επαληθευτεί και επειδή όλα είναι δυνατά για τον Έλληνα ψηφοφόρο, ένας Θεός ξέρει μόνο, μέχρι πότε θα πληρώνουμε...

Ο πρωταγωνιστής όμως, από την παράσταση της Τετάρτης, έλειπε. Επισήμως γιατί είχε υποχρεώσεις στο εξωτερικό. Στην πραγματικότητα διότι, όσο και χοντρόπετσος να είναι, μετά τη σκηνή μιας άλλης παράστασης, της προεκλογικής "Φάε κόσμε σανό άφθονο, έχει για όλους", έχει σοβαρές δυσκολίες να μιλήσει για το Ελληνικό. Μιλάω για τη σκηνή "αν είναι να υπογράψουμε τέτοιες συμφωνίες, καλύτερα να ψηφίσει ο κόσμος Σαμαρά". Πρέπει να την θυμάστε...

Η παράσταση πάντως δεν έχασε τίποτα από τη γνωστή ποιότητα του θιάσου ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Φρόντισε γι’ αυτό ο σύντροφος υπουργός Πολιτισμού, καθηγητής Αριστείδης Μπαλτάς. Ξέρετε, εκείνος ο οποίος προσπάθησε να χαρακτηρίσει ολόκληρο το παλιό αεροδρόμιο, αρχαιολογικό χώρο; Ε, αυτός...

Αναλαμβάνοντας λοιπόν, τον πρωταγωνιστικό ρόλο ο σύντροφος Μπαλτάς, κατόρθωσε να κρατήσει ψηλά τα standards του θιάσου. Με μια εξαιρετική ερμηνεία, αποδέχτηκε ότι η υπογραφή της σύμβασης αποτελεί ήττα του θιάσου. Αλλά διευκρίνισε ότι είναι αναπόφευκτο να υπάρχουν ήττες στο δρόμο για την επικράτηση του σοσιαλισμού. Διαβεβαίωσε τους (ιώβειας υπομονής) επενδυτές ότι θα τύχουν αμέριστης συμπαράστασης από τον θίασο (αν ευχαριστήθηκαν από αυτό εκείνοι, δεν το ξέρω, θα σας γελάσω). Φροντίζοντας βέβαια ταυτόχρονα, να μοιράσει μερίδες φρέσκου σανού, στο φιλοθεάμον κοινό. Υπονοώντας (εμμέσως πλην σαφώς) ότι, με πρώτη ευκαιρία ο θίασος θ’ αποσύρει τις υπογραφές του! Φανταστική ερμηνεία σας λέω. Εκπληκτική. Μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, την δικαιούται ασυζητητί...

Αντίστοιχου κύρους και αξίας ήταν επίσης, η εμφάνιση του δευτεραγωνιστή, συντρόφου βουλευτή Κοζάνης, Δημήτρη Δημητριάδη. Ο οποίος, με σαιξπηρικό οίστρο, μας ενημέρωσε ότι: "Δεν επιδιώξαμε αριθμητική αύξηση του τιμήματος, διότι αυτό πολύ απλά πηγαίνει μόνο στο χρέος". Δηλαδή μας είπε ότι, ενώ όλος ο θίασος και οι θαυμαστές του, κόπτονται για ελάφρυνση του χρέους και ενώ μπορούσαν (έτσι νομίζουν) να αφαιρέσουν από αυτό π.χ. €100 εκατομμύρια περισσότερα, επέλεξαν να μην το κάνουν!

Ξέρετε τι έλεγε ο μεγάλος Αλβέρτος Αϊνστάιν; "Δύο πράγματα τείνουν στο άπειρο. Το Σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία". Για να συμπληρώσει, αμέσως μετά "Και για το Σύμπαν, δεν είμαι βέβαιος". Όπως καταλαβαίνετε, εδώ το χρυσό αγαλματάκι β’ ανδρικού ρόλου, είναι εξασφαλισμένο από τα καμαρίνια...

Ένα άλλο εξέχων μέλος του θιάσου, ο δανεικός από την θεατρική ομάδα "53+" σύντροφος υπουργός οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, ευρέως γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Euclid, ανέλαβε ρόλο διδασκάλου. Στα πλαίσια του οποίου μάλωσε την αντιπολίτευση, λέγοντας ποιητικά, "Πήρατε πολύ θάρρος τις τελευταίες μέρες". Αφού δεν τους φώναξε έναν-έναν στο βήμα, για να τους χτυπήσει τα χέρια με χάρακα, πάλι καλά. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να θεωρούν εαυτά, πολύ τυχερά. Διότι ήταν εξαιρετικά κουρασμένος από τα πολύωρα ραντεβού με την εκτελεστική ομάδα των παραγωγών-χρηματοδοτών…

Πάντως, ο σύντροφος υπουργός, έχει και αυτός το Oscar εξασφαλισμένο. Λόγω του διπλού ρόλου τον οποίο δέχτηκε ν’ αναλάβει, προς τέρψη των θαυμαστών και βοηθώντας στην αναπλήρωση του απόντα υπεραποδίδοντα. Διότι, εκτός από δάσκαλος  της αντιπολίτευσης, εμφανίστηκε και ως τιμητής των συντρόφων υπουργών Σπίρτζη και Σκουρλέτη. Οι οποίοι, αν και με πρωταγωνιστικούς ρόλους στο casting και πλήρη συναρμοδιότητα στην σύμβαση, επέλεξαν να τους ανταλλάξουν με τον (καθ’ όλα υποτονικό, σχεδόν ανύπαρκτο) ρόλο της νήσσας. Πως λέμε "κάνει την πάπια"; Ε, αυτό έκαναν…

Για να είμαι ειλικρινής, δεν θεωρώ ότι αυτός ο μικρός θα εξασφαλίσει χρυσά αγαλματάκια και στους τελευταίους δύο υπουργούς. Θα είναι κρίμα, όμως. Και για τους δύο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτοί είναι οι συγγραφείς της πρώτης έκδοσης του σεναρίου "Υπογράφω κλαίγοντας με ποτάμι τα δάκρυα"

Όπως και να έχει, ο σύντροφος Euclid εκνευρίστηκε (άγρια) διότι επιφορτίστηκε τα περισσότερα βάρη και τους έδωσε ραντεβού για την μεγάλη παράσταση-συνέδριο του θιάσου, λέγοντας "Στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα συζητήσουμε τι κάναμε καλά και τι πήγε λάθος και γιατί είχαμε αυτή την ήττα στη διαπραγμάτευση". Κάτι μου λέει ότι θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και πολύ (μα πάρα, πάρα πολύ) γέλιο η συγκεκριμένη παράσταση…

Μην ανησυχείτε πάντως. Τις επόμενες μέρες και εβδομάδες, το καλλιτεχνικό πρόγραμμα του ασύγκριτου θιάσου ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι πλούσιο και απολαυστικό. Θα διασκεδάσουμε αφάνταστα. Θα μας έχει κοστίσει βέβαια κάτι τις παραπάνω (καμιά εκατοστή δις ευρώ), αλλά θα γελάσουμε. Θα γελάσουμε πολύ. Τουλάχιστον τις στιγμές που δεν θα σκεφτόμαστε την κατάντια της χώρας…

Πέτρος Λάζος

petros.lazos@capital.gr

Twitter: @Marketelf

Σ.Σ. Δεν έχει γίνει κατανοητό, φαίνεται. Ας το πούμε ωμά, ως έχει. Η (δήθεν επιστρεφόμενη) επιχορήγηση ΙΚΑ και ΟΑΕΕ από το ΑΚΑΓΕ σημαίνει ότι, εξακολουθούμε να τρώμε τις σάρκες και το μέλλον των παιδιών μας. Ότι εξακολουθούμε να ασχολούμαστε μόνο με την "εύκολη λύση"...