Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 20-Οκτ-2009 06:50

    Τράπεζες: Oι αυξήσεις κεφαλαίου και ο μύθος του προνομιούχου μετόχου

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Άριστα πράττουν οι τράπεζες και σπεύδουν να μαζέψουν τον οβολό των επενδυτών, καθώς το κλίμα είναι σαφώς καλύτερο από εκείνο που επικρατούσε στις αγορές πριν από λίγους μήνες και δεν γνωρίζουμε αν η παρατεταμένη αυτή άνοιξη θα διατηρηθεί και για πόσο ακόμη. Μην γελιέστε, αυτές είναι οι πρώτες αυξήσεις κεφαλαίου. Μας περιμένουν κι άλλες πολλές στα επόμενα  χρόνια, έτσι ώστε να προσαρμοστούν άπαντες με τα νέα διεθνή πρότυπα...

    Σε όλες τις νέες κατευθυντήριες γραμμές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το χρηματοπιστωτικό τομέα παρατηρούμε ότι υπάρχει διάθεση επιστροφής σε παλιότερες εποχές, όταν οι τράπεζες δάνειζαν μικρότερα κεφάλαια σε σχέση με τις καταθέσεις τους και τα κεφάλαιά τους. Αυτό εκ πρώτης όψεως είναι θετικό, αφού δείχνει ότι κάτι έχουμε μάθει από την κρίση. Από την άλλη, όμως, θα πλήξει την κατανάλωση, δηλαδή την ανάπτυξη, και θα πρέπει έτσι να είμαστε περισσότερο επιφυλακτικοί για το αν θα επιμείνουν σε αυτή τη γραμμή ή αν θα την αποσύρουν με τα πρώτα δείγματα ανάκαμψης των αγορών. 

    Για όλα τα δεινά μας, όμως, δεν έφταιξε μόνο η ακόρεστη δίψα των τραπεζών να πουλήσουν νέα δάνεια. Για να μην λησμονούμε τα όσα προηγήθησαν, έφταιξε και η πολιτική των Κεντρικών Τραπεζών, εκτός και αν καθορίζει κάποιος άλλος τη νομισματική πολιτική και όχι οι Κεντρικές Τράπεζες. Το ανάθεμα στις εμπορικές τράπεζες, λοιπόν, εξυπηρετεί τα μέγιστα στην απόκρυψη του ρόλου στη δημιουργία της κρίσης των υπολοίπων συντελεστών του παγκόσμιου οικονομικού γίγνεσθαι, αλλά δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. 

    Παρ΄ όλα αυτά και μέχρις ότου υπάρξουν αδιάψευστα στοιχεία για την πορεία των Οικονομιών, οι τράπεζες και οι μέτοχοί τους θα κληθούν να σηκώσουν στις πλάτες τους μεγαλύτερο φορτίο από εκείνο που πιθανόν θα τους αναλογούσε. Οι αυξήσεις κεφαλαίου είναι πέρα για πέρα αναγκαίες, προκειμένου οι τράπεζες να μπορέσουν να αντιμετωπίζουν οποιαδήποτε νέα απαίτηση των εποπτικών τους Αρχών: Από το να δίνουν σε δάνειο μόνο ένα ποσοστό της εμπορικής αξίας των ακινήτων, μέχρι την απαίτηση να περιορίσουν αισθητά τα δάνειά τους σε σχέση με τις καταθέσεις τους. Το ξαναλέμε για να μην παρεξηγηθούμε, ότι πρόκειται για ορθά μέτρα. Μέτρα που απομακρύνουν την πιθανότητα να επιστρέψει η κρίση δριμύτερη από την πίσω πόρτα, αν και εφόσον προηγουμένως  μας εγκαταλείψει. 

    Στην Ελλάδα δημιουργούνται κατά καιρούς διάφοροι μύθοι, προϊόντα της άγνοιας και της ιδιαίτερης προσήλωσής μας σε ιστορίες συνωμοσίας. Το κρατικό πακέτο βοήθειας προς τις τράπεζες δόθηκε ως ασπίδα προστασίας του τραπεζικού συστήματος σε πιθανή επιδείνωση της κρίσης. Στην πράξη δεν χρησιμοποιήθηκε στο σύνολό του και το μέγεθος του προβλήματος των ελληνικών τραπεζών δεν καθιστούσε έτσι κι αλλιώς απαραίτητη τη χρήση του. Ταυτόχρονα, το πακέτο αποτέλεσε άλλοθι για την κυβέρνηση, ότι ελάμβανε μέτρα για την κρίση και την αύξηση της ρευστότητας στην αγορά, άσχετα αν στο μεταξύ «ξεχνούσαν» να αποσαφηνίσουν μία σειρά από εύλογα ερωτήματα των τραπεζών, η απάντηση των οποίων που θα επέτρεπε την διοχέτευση κεφαλαίων στην αγορά και όχι μόνο στα λόγια. 

    Σήμερα, λοιπόν, οι τράπεζες είναι έτοιμες, όπως ήταν και όλο το προηγούμενο διάστημα, να επιστρέψουν τα κεφάλαια στο κράτος. Κι εδώ θα πρέπει να αρχίσουμε να μετράμε τα κεφάλαια αυτά. Διότι αν αρχίσουμε το μέτρημα, πολύ δύσκολα θα φτάσουμε στο μυθικό ποσό των 28 δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο έγινε παντιέρα για πολλούς λαϊκιστές πολιτικούς. 

    Ανεξάρτητα, πάντως, απ’ όλα αυτά, σημασία έχει ότι οι τράπεζες χρειάζονται κεφάλαια, όπως και πολλές άλλες επιχειρήσεις. Χρειάζονται κεφάλαια για την  περίπτωση εκείνη που επιδεινωθεί η κρίση και βρεθούν εκτεθειμένες από τις επισφάλειες, αλλά ακόμη και για το λόγο ότι κάτι τέτοιο, την αύξηση των κεφαλαίων, επιθυμούν οι εποπτικές αρχές. Δεν ξέρουμε πόσο δημοφιλές μπορεί να είναι το να ενημερώνει κανείς τον μέτοχό του ότι στα επόμενα χρόνια θα τον καλεί πυκνά συχνά στο γκισέ για να καταθέσει τον οβολό του, αλλά το ίδιο πράγμα ακριβώς έχουν κάνει οι ελληνικές τράπεζες τα τελευταία 20 χρόνια και χωρίς να υπάρχει η σχετική κατευθυντήριος γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

    Μιλήσαμε για μύθους. Παρατηρούμε με έκπληξη ότι επιχειρείται τελευταία να κατασκευαστεί ένας ακόμη, ότι δήθεν οι τράπεζες που βρίσκονται στο καθεστώς με τις προνομιούχες μετοχές του δημοσίου χρειάζονται τη συγκατάθεση του κράτους για να προχωρήσουν σε αύξηση κεφαλαίου και να επιστρέψουν στη συνέχεια τα χρήματα στο δημόσιο. Αν δεν πρόκειται για άγνοια, πρέπει να μιλάμε για συνειδητή στρέβλωση της πραγματικότητας... Μας λένε, δηλαδή, με αθώο ύφος ότι για να απαλλαγεί κανείς από τον δανειστή του χρειάζεται την έγγραφη συναίνεσή του. Λένε ότι για να βρεις την άκρη σε μια οποιαδήποτε υπόθεση, αρκεί να ψάξεις να κυνηγήσεις τη μυρωδιά του χρήματος. Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, ποιος κερδίζει από την κατασκευή αυτού του νέου μύθου...

    Θανάσης Μαυρίδης

    thanasis.mavridis@capital.gr
    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων