Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 30-Αυγ-2018 15:55

    Simon Nixon: Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το χρέος, είναι η ανικανότητά της να κάνει μεταρρυθμίσεις

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το χρέος της, είναι η ανικανότητα του κράτους να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, αναφέρει σε άρθρο του ο αρθρογράφος των The Times, Simon Nixon.

    Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά, η έξοδος της Ελλάδας από τα μνημόνια την περασμένη εβδομάδα, ήταν μια στιγμή-ορόσημο για τη χώρα και την ευρωζώνη. Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες της Κομισιόν και της ελληνικής κυβέρνησης να βάλουν μια θετική χροιά, είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς πως η όλη διαδικασία ήταν επιτυχημένη.

    Αν και τα δημοσιονομικά της Ελλάδας έχουν αποκατασταθεί στην τάξη, η οικονομία προβλέπεται να αναπτυχθεί 2,4% φέτος, ενώ η ανεργία παραμένει πάνω από το 20% και ο αριθμός των ανθρώπων κοντά στο όριο της φτώχειας έχει αυξηθεί κατά 8%, στο 32% σε σχέση με πριν από την κρίση.

    Στο τι πήγε στραβά, η πιο συχνή απάντηση είναι πως η Ελλάδα έπεσε θύμα των ξένων δυνάμεων. Αλλά αυτά τα αφηγήματα είναι εσφαλμένα. Εάν η Ελλάδα ήταν στα αλήθεια θύμα των ξένων δυνάμεων, είναι πρωτίστως εκείνα τα άτομα, που χρησιμοποίησαν τη χώρα ως proxy για να δώσουν τις δικές τους μάχες, αντί να εστιάσουν στα βαθιά ριζωμένα διαρθρωτικά προβλήματα, σχολιάζει ο Nixon.

    Η Ελλάδα ήταν πάντα ένα πεδίο ιδεολογικών μαχών και στη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας αυτό υιοθετήθηκε τόσο από Αμερικανούς φιλελεύθερους οικονομολόγους στην μάχη τους εναντίον του συντηρητικού αμερικανικού κινήματος Tea Party για την λιτότητα, αλλά και από τους Βρετανούς Ευρωσκεπτικιστές στην σταυροφορία τους να καταστρέψουν την ΕΕ.

    Αυτές οι ομάδες γνώριζαν ή ενδιαφέρονταν ελάχιστα για την Ελλάδα, αλλά σχημάτισαν μια ανεπίσημη συμμαχία με τους λαϊκιστές ριζοσπαστικούς αριστερούς της χώρας –ένα σημείο που αναγνώρισε ο Γ. Βαρουφάκης, ο οποίος επέλεξε να ξεκινήσει την ενασχόλησή του με την ελληνική κρίση στις αρχές του 2015, με μια συνάντηση με τον πρώην Αμερικανό ΥΠΟΙΚ Larry Summers,που συμφώνησαν να συνεργαστούν παρότι είχαν λίγα κοινά πολιτικά. Ασφαλώς, το ιδεολογικό κενό μεταξύ του Μαρξιστή Βαρουφάκη και των Βρετανών ευρωσκεπτικιστών συμμάχων του, ήταν ακόμη μεγαλύτερο.

    Το αποτέλεσμα ήταν να εστιάσουν στην ελληνική συζήτηση για τη λιτότητα –ένα focus που ταίριαζε στον Βαρουφάκη αλλά ήταν σχεδόν εντελώς ψευδές, όπως απέδειξαν οι ισχυρές ανακάμψεις στην Ισπανία, την Ιρλανδία, τις χώρες της Βαλτικής, το Ηνωμένο Βασίλειο, ακόμη και στις ΗΠΑ.

    Η αλήθεια για την Ελλάδα είναι πολύ πιο σύνθετη. Ήταν προφανές από τις πρώτες ημέρες της κρίσης, όταν οι διεθνείς αξιωματούχοι επέστρεψαν από τα ταξίδια τους στην Αθήνα και ήρθαν αντιμέτωποι με τα "παραμύθια ενός όχι ακόμη σύγχρονου κράτους, με μια τεράστια αλλά εντελώς δυσλειτουργική δημόσια διοίκηση, χωρίς αποτελεσματικό μηχανισμό για συλλογή φόρων, χωρίς κτηματολόγιο, χωρίς αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία πάνω στα οποία θα μπορούσε να βασιστεί μια τακτική.

    Μια χώρα της οποίας τα δημόσια οικονομία ήταν σε δυσμένεια και της οποίας ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας κυριαρχούνταν από πελατειακές σχέσεις. Όπως το έθεσε ένας απελπισμένος Ευρωπαίος αξιωματούχος στις αρχές του 2012, αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα δεν είναι τόσο μια συμβατική διάσωση από το ΔΝΤ, αλλά ένα πρόγραμμα οικοδόμησης κράτους, από την Παγκόσμια Τράπεζα.

    Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έγιναν λάθη από την πλευρά της ΕΕ στο χειρισμό της Ελλάδας. Όλοι συμφωνούν ότι η διάσωση του 2010 ήταν καταστροφική, ακόμη και εάν η αποτυχία να επιτευχθεί ελάφρυνση χρέους ήταν κατανοητή, δεδομένων των ευρύτερων συνθηκών που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο στην Ευρώπη. Αλλά αυτά τα λάθη σε μεγάλο βαθμό διορθώθηκαν με τη διάσωση του 2012, η οποία έφερε την μεγαλύτερη διαγραφή χρέους και την μεγαλύτερη κρατική διάσωση στην ιστορία. 

    Για μια σύντομη περίοδο μέχρι το 2014, το πρόγραμμα φαινόταν ότι είχε αποτέλεσμα: η οικονομία άρχισε να ανακάμπτει, η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να εκδώσει ομόλογα, οι ξένοι επενδυτές έριχναν δισ. ευρώ κεφαλαίων στις τράπεζες της χώρας, οι επενδύσεις είχαν ανακάμψει.

    "Εάν η κεντροδεξιά κυβέρνηση τότε είχε καταφέρει να φέρει εις πέρας τις απελπισμένα αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που απαιτούσαν οι πιστωτές στο χρεοκοπημένο και υπερβολικά γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα και σε ένα ανισόρροπο φορολογικό σύστημα, η ιστορία μπορεί να ήταν διαφορετική", σημειώνει ο Nixon.

    Αλλά η κυβέρνηση Σαμαρά δεν ήταν αρκετά ισχυρή για να περάσει αυτές τις μεταρρυθμίσεις και ήταν υποχρεωμένη να προκηρύξει εκλογές, οι οποίες έφεραν στην εξουσία την ριζοσπαστική αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τον Βαρουφάκη. 

    "Το τζογάρισμά του, που προωθήθηκε από τις βρετανικές και αμερικανικές μαζορέτες του, ότι θα μπορούσε να τρομάξει την ευρωζώνη για να διαγράψει το χρέος της Ελλάδας –δημιουργώντας νέο δημοσιονομικό περιθώριο για να το σπαταλά μια μη μεταρρυθμισμένη δημόσια διοίκηση- αφήνοντας παράλληλα ανέπαφα το συνταξιοδοτικό και το φορολογικό σύστημα, έφερε τα capital controls, ένα τρίτο πρόγραμμα διάσωσης και μια βαθιά ύφεση από την οποία η χώρα μόλις τώρα ανακάμπτει. Εάν είχε πετύχει, η Ελλάδα αναμφισβήτητα θα βρισκόταν ήδη καθοδόν προς την όγδοη χρεοκοπία της σε 200 χρόνια, τόσο σίγουρα ότι μετά την νύχτα έρχεται η ημέρα".

    Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα ίσως κηρύξει και πάλι αθέτηση πληρωμών. Αλλά το πραγματικό ζήτημα, όπως και στο παρελθόν, δεν είναι το μέγεθος του χρέους της: αν και το ονομαστικό χρέος είναι πολύ υψηλό, στο 180% του ΑΕΠ, οι μεικτές χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας στην επόμενη δεκαετία είναι μεταξύ των χαμηλότερων στην ΕΕ, χάρη σε ένα πακέτο μέτρων ελάφρυνσης του χρέους που συμφωνήθηκε τον Ιούνιο και το οποίο σημαίνει ότι η χώρα δεν έχει μεγάλες πληρωμές τόκων ή αποπληρωμές ομολόγων μέχρι το 2030.

    Η πραγματική αποτυχία του ελληνικού προγράμματος είναι ότι παρά τα εννέα χρόνια εντατικής διεθνούς βοήθεια, το ελληνικό δημόσιο όχι μόνο παραμένει σε μεγάλο βαθμό μη μεταρρυθμισμένο, αλλά ότι η πολιτική τάξη δείχνει σημάδια υπαναχώρησης από ό,τι έχει επιτευχθεί, εγείροντας αμφιβολίες για το κατά πόσο θα μπορέσει ποτέ να αναπτυχθεί αφήνοντας πίσω της το χρέος –όχι ότι οι αναξιόπιστοι πρώην σύμμαχοι της Ελλάδας θα νοιαστούν: η προσοχή τους έχει φύγει από την Ελλάδα εδώ και καιρό. 
     

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων