Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 03-Απρ-2018 08:21

    Τρεις "νάρκες" στην επαναφορά της επεκτασιμότητας των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Τρεις "νάρκες" στην επαναφορά της επεκτασιμότητας των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων

    Του Δημήτρη Κατσαγάνη

    Στρωμένος με τρεις "νάρκες" είναι ο δρόμος για την επαναφορά της επεκτασιμότητας  των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων μετά τον Αύγουστο του 2018. 

    Αυτές είναι ο έλεγχος της αντιπροσωπευτικότητας τους,  ο ρόλος του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) στην υπογραφή τους και, τέλος, η αντιστοιχία μεταξύ κλαδικών εργοδοτικών ενώσεων και κλαδικών εργατικών σωματείων.

    Οι εν λόγω "νάρκες" είναι τοποθετημένες από τους θεσμούς στο τελευταίο επικαιροποιημένο Μνημόνιο, το οποίο έχει υπογράψει, όμως, η κυβέρνηση. Στόχος τους είναι να περιορίσουν μία επιστροφή στο προ του 2011 πλαίσιο των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.

    Από το περιεχόμενο που θα δοθεί σε αυτές θα κριθεί το αν και με ποιους όρους θα μπορούν -στην πράξη- να είναι επεκτάσιμοι, δηλαδή υποχρεωτικοί (όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση) και για τις επιχειρήσεις-μη μέλη μίας κλαδικής εργοδοτικής ένωσης που υπογράφει με ένα κλαδικό εργατικό σωματείο μία κλαδική συλλογική σύμβαση.

    Σημειώνεται η αλλαγή του θεσμικού πλαισίου που διέπει τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις αλλά και του ρόλου του ΟΜΕΔ, αποτελούν προαπαιτούμενα της τέταρτης και τελευταίας αξιολόγησης του Μνημονίου, η οποία πρέπει να ολοκληρωθεί έως τον ερχόμενο Ιούνιο-Ιούλιο. 

    Πιο συγκεκριμένα:

    1) Η πρώτη "νάρκη" στην πραγματική επαναφορά της επεκτασιμότητας των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων αφορά στην αντιπροσωπευτικότητα των ίδιων αυτών των συμβάσεων.

    Η "αντιπροσωπευτικότητα" αυτή θα ελέγχεται μέσω ενός μηχανισμού ο οποίος (με βάση στοιχεία από το πληροφοριακό σύστημα "Εργάνη") θα εξετάζει το αν στις επιχειρήσεις–μέλη μίας κλαδικής εργοδοτικής ένωσης απασχολείται το 51% των εργαζομένων του κλάδου αυτού.

    Αν στις επιχειρήσεις αυτές δεν απασχολείται το 51% των εργαζομένων του κλάδου, τότε οι όροι μίας κλαδικής συλλογικής σύμβασης που θα υπογράψει η κλαδική εργοδοτική ένωση με το αντίστοιχο κλαδικό εργατικό σωματείο, δεν θα είναι υποχρεωτικοί για τις επιχειρήσεις-μη μέλη της κλαδικής ένωσης.

    Αν, όμως, οι όροι μίας κλαδικής συλλογικής σύμβασης δεν είναι υποχρεωτικοί για τις επιχειρήσεις που δεν είναι μέλη της κλαδικής εργοδοτικής ένωσης που την υπογράφει (αλλά μόνο για τις επιχειρήσεις που είναι μέλη), γεννάται το ερώτημα γιατί να υπογραφεί μία τέτοια σύμβαση.

    2) Η δεύτερη "νάρκη" αφορά στον αποφασιστικό ή μη ρόλο του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) στην επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων.

    Ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) υποστηρίζει πως δεν πρέπει να περιλαμβάνεται η δυνατότητα επέκτασης των συλλογικών ρυθμίσεων, που είναι αποτέλεσμα της ελληνικής υποχρεωτικής διαιτησίας.

    Με άλλα λόγια, ο ΣΕΒ δεν δέχεται την επεκτασιμότητα μίας κλαδικής συλλογικής σύμβασης και στις επιχειρήσεις που δεν είναι μέλη μίας κλαδικής εργοδοτικής ένωσης, αν αυτή (δηλ. η επεκτασιμότητα) επιβάλλεται με παρέμβαση του ΟΜΕΔ.

    Αυτό σημαίνει, πως κατά το ΣΕΒ, επεκτάσιμη κλαδική συλλογική σύμβαση θα είναι εκείνη μόνο που  συμφωνείται ελεύθερα μεταξύ της κλαδικής εργοδοτικής ένωσης (εφόσον σε αυτή απασχολείται το 51% των εργαζομένων του κλάδου) και του αντίστοιχου κλαδικού σωματείου.

    3) Η τρίτη "νάρκη" αφορά την "αντιστοιχία" μεταξύ κλαδικής εργοδοτικής ένωσης και κλαδικού εργατικού σωματείου.

    Σύμφωνα με το εξεταζόμενο θεσμικό πλαίσιο (όπως προαναφέρθηκε στο πρώτο σημείο) θα είναι επεκτάσιμη μία κλαδική σύμβαση, εφόσον οι επιχειρήσεις-μέλη μίας κλαδικής εργοδοτικής ένωσης απασχολούν το 51% των εργαζομένων του ίδιου κλάδου.

    Κάτι τέτοιο προϋποθέτει πως θα υπάρχει μία σαφής αντιστοίχιση μεταξύ μίας κλαδικής εργοδοτικής ένωσης και ενός κλαδικού εργατικού σωματείου.

    Κάτι τέτοιο δεν είναι, πάντως, προς το παρόν σαφές.

    Για παράδειγμα, η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (στην οποία υπάγονται πολλά σωματεία, κλαδικά και επιχειρησιακά) μπορεί να υπογράψει τουλάχιστον 21 συλλογικές συμβάσεις με αντίστοιχες κλαδικές εργοδοτικές ενώσεις, αλλά και μεμονωμένες επιχειρήσεις.

    Μία ευθεία αντιστοίχιση μεταξύ σωματείου –ένωσης ανά κλάδο ενδεχομένως να δυσκόλευε την δυνατότητα αυτή, σύμφωνα με συνδικαλιστικούς κύκλους.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ