Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 12-Σεπ-2018 00:04

    Είναι η ανταγωνιστικότητα, άσχετε!

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Τον τελευταίο καιρό, παρατηρούμε τον πρωθυπουργό να περιφέρεται από δημόσια εμφάνιση σε δημόσια εμφάνιση, διατυμπανίζοντας το success story της διακυβέρνησής του. Ενώ στην πραγματικότητα, επιδεικνύει περίτρανα την απόλυτη άγνοιά του ως προς τη λειτουργία της οικονομίας και των αγορών.

    Λίγα εικοσιτετράωρα μόλις, έχουν περάσει από τη στιγμή που ο Αλέξη Τσίπρας, κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης συνέντευξής του στη ΔΕΘ, αποφάνθηκε πως "οι αγορές δεν απασχολούν ιδιαίτερα την κυβέρνηση, διότι διαθέτει το μαξιλάρι των σχεδόν €30 δισ".

    Δήλωση η οποία αποτελεί μνημειώδη επίδειξη λαϊκισμού! Ενώ ταυτόχρονα  αποδεικνύει την παντελή έλλειψη γνώσης και αντίληψης της οικονομικής λειτουργίας από τον Έλληνα πρωθυπουργό.

    Όπως έχει εξηγηθεί επανειλημμένα, η ύπαρξη του μαξιλαριού ρευστότητας δεν επιτρέπεται να δημιουργεί τον απειροελάχιστο εφησυχασμό ή αισιοδοξία, σχετικά με την τύχη της χώρας. Αφενός διότι, είτε με τον ένα τρόπο, είτε με τον άλλο, κάποτε (σε πέντε χρόνια το αργότερο) θα εξαντληθεί και αφετέρου επειδή η χρησιμότητά του ευθύς εξ αρχής, αντιστοιχούσε σ’ εκείνην ενός εργαλείου. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο...

    Το μαξιλάρι ρευστότητας που οι εταίροι προμήθευσαν την Ελλάδα, σχεδιάστηκε (όπως και η εναλλακτική της πιστοληπτικής γραμμής στήριξης) σαν ένα εργαλείο το οποίο θα της έδινε την δυνατότητα να κερδίσει την ηρεμία και τον χρόνο που απαιτούνται για να υλοποιήσει όσα δεν πρόφτασε (ή δεν θέλησε), από τον Αύγουστο του 2015 έως σήμερα. 

    Οι αντικειμενικοί στόχοι αυτού του εργαλείου και του κέρδους χρόνου στο οποίο στοχεύει, είναι δύο:

    Α. Η δημιουργία πραγματικής και έντονης ανταγωνιστικότητας ώστε να καλυφθεί το κενό το οποίο, μαζί με τις ασύδοτες παροχές (κυρίως συντάξεων, αλλά όχι μόνο), οδήγησαν στην δεκαετή κρίση και

    Β. Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης των ελεύθερων αγορών (χρέους και όχι μόνον) ώστε να επανέλθει σιγά-σιγά η χώρα στην οικονομική κανονικότητα και ν’ αποτελέσει ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης.

    Για να θεωρήσει κανείς πως επιτεύχθηκε ο πρώτος στόχος, θα πρέπει η Ελλάδα να έχει γίνει ελκυστική για επενδύσεις, αποδεδειγμένα. Αυτό μεταφράζεται σε παρουσίαση ρυθμών σταδιακής ανόδου των επενδύσεων, από τα σημερινά επίπεδα των €20 δισ. ετήσια, στα αντίστοιχα προ κρίσεως των €60 δισ. Σε απλά ελληνικά, π.χ. να φτάσουν ή να ξεπεράσουν το 2023 οι ετήσιες επενδύσεις στην Ελλάδα τα €50 δισ. Ή να ξεπεράσει το σύνολο της πενταετίας τα €150 δισ. Οποιαδήποτε μικρότερα μεγέθη, απλά θα διαφοροποιήσουν αναλογικά το μέγεθος της αποτυχίας...

    Υπάρχει κάτι απ’ όσα κάνει ή ευαγγελίζεται η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός μετά την 20η Αυγούστου, που να δικαιολογεί την παραμικρή αισιοδοξία για επίτευξη του στόχου; Ιδιαίτερα δύσκολο (προς το αδύνατον) ν’ απαντήσει κανείς θετικά στην ερώτηση...

    Ο δεύτερος στόχος, είναι σαφώς δυσκολότερος. Οι αγορές πάντα ήταν (και εξακολουθούν να είναι) ιδιαίτερα δύσπιστες απέναντι σε χώρες που χρεοκόπησαν. Ειδικά όταν τα σχετικά "κουρεμένα" ποσά, έφταναν τα ύψη του ελληνικού PSI (περισσότερα από €105 δισ.). Δεν χρειάζεται δε να είναι κανείς οικονομική ιδιοφυΐα ή ειδικός, για ν’ αντιληφθεί ότι  η εμπιστοσύνη των αγορών δεν κερδίζεται με το να αδιαφορεί κανείς γι’ αυτές.

    Για να πεισθούν οι διεθνείς επενδυτές πως τα κεφάλαιά τους διατρέχουν μικρό κίνδυνο απώλειας  και να τιμολογήσουν την Ελλάδα με βιώσιμα επιτόκια, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, επίδειξη εξαιρετικών ικανοτήτων και λαμπρά αποτελέσματα σε όλο το εύρος της οικονομίας. Εάν π.χ. όταν η Ελλάδα απευθυνθεί στις αγορές για ν’ αποπληρώσει ή να "ρολλάρει" χρέος, δεν έχει να επιδείξει επιτυχία του πρώτου στόχου, ΞΕΧΑΣΤΕ τα βιώσιμα επιτόκια! Τα οποία σημειωτέον, ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ υπάρχουν διαθέσιμα! 

    Όχι λόγω Αργεντινής ή Τουρκίας ή των διάφορων άλλων δικαιολογιών που χρησιμοποιούνται, αλλά λόγω της προφανέστατης διάθεσης για δημοσιονομικούς εκτροχιασμούς και παροχές στην εκλογική πελατεία, από την κυβέρνηση. 

    Τον κύριο Τσίπρα όμως, δεν τον ενδιαφέρουν αυτά! "Δεν τον απασχολούν ιδιαίτερα οι αγορές"! Βέβαια! Έχει μαξιλάρι!

    Άραγε δεν τον πληροφόρησε κανείς ότι (όλα) τα μαξιλάρια κάποτε τελειώνουν; Και ότι ενίοτε, από το μαλακό μαξιλάρι, μπορεί να βρεθεί στο (σκληρό, κρύο και αφιλόξενο) πάτωμα;

    Υπάρχουν ξέρετε κάποιοι που, σε περίπτωση νέας ελληνικής χρεοκοπίας στο ορατό μέλλον (έως 10 χρόνια από σήμερα), θεωρούν την πιθανότητα του Grexit υπερβολική και μη ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα. Πιστεύουν πως οι Ευρωπαίοι εταίροι, θα δανείσουν και πάλι την Ελλάδα. Στην άποψή τους αυτή, σίγουρα παίζει κάποιο ρόλο το ότι δεν πέρασαν κι άσχημα, τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια. Ποιος περνά άσχημα όταν κυβερνά μια χώρα;

    Ξεχνούν ορισμένες βασικές παραμέτρους, όμως. Κατ’ αρχήν, τους διαφεύγουν όλα όσα υποχρεώθηκαν οι εταίροι να υποφέρουν ως δανειστές της Ελλάδας! Ενώ δεν τους αρέσει να θυμούνται ότι και στην Ευρώπη τα πολιτεύματα είναι Δημοκρατίες, από εκείνες όπου οι ηγέτες εκλέγονται από και απαντούν, σε εκατομμύρια ψηφοφόρους...

    Πέτρος Λάζος

    petros.lazos@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων