Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 31-Αυγ-2018 00:03

    Η κολοκυθιά των περικοπών

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Χωρίς ιδιαίτερη αιτία, γίνεται πολύς λόγος (και με την ευκαιρία του πρόσφατου ανασχηματισμού) για το εάν θα εφαρμοσθεί από 1ης Ιανουαρίου 2019, η συμφωνημένη με την Τρόικα και ψηφισμένη από τη Βουλή, περικοπή των συντάξεων. Η συζήτηση ουσιαστικά, είναι άνευ αντικειμένου. Τα πράγματα είναι αρκετά απλά...

    Κατ’ αρχήν θα πρέπει να ξεκαθαρισθεί πως περίπτωση μη εφαρμογής του μέτρου, δεν υφίσταται. Όσα ακούγονται σχετικά, αποτελούν μόνο μέρος του γνωστού τσιπραϊκού δόγματος περί των πάντων που βρίσκονται στο "παραμύθι". Κοινώς η μη εφαρμογή του μέτρου ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας των μυθοπλαστών του μεγάρου Μαξίμου και μόνο. Πρόκειται δηλαδή για προπαγάνδα που στοχεύει στο κομματικό όφελος για τον ΣΥΡΙΖΑ και τίποτα περισσότερο.

    Οι μυθοπλάστες αυτοί είναι εκείνοι που τροφοδοτούν την Κομισιόν με τη συγκεκριμένη άποψη. Η οποία Κομισιόν όμως γνωρίζει πολύ καλά ότι, τέτοιου τύπου ευρωπαϊκή "στήριξη" στον σύντροφο Αλέξη, δεν πρόκειται να υπάρξει. Από κανένα άλλο κράτος-μέλος και άσχετα από πιθανές υποσχέσεις επανεξέτασης, που ίσως δόθηκαν υπό πολύ διαφορετικές συνθήκες...

    Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, οι υποσχέσεις των Ευρωπαίων θα τηρηθούν και θα υπάρξει επανεξέταση. Εκείνο που δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα να υλοποιηθεί είναι η μη εφαρμογή του μέτρου. 

    Διότι, παρ’ ό,τι οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί περί μη δημοσιονομικής ανάγκης είναι σωστοί, οι λόγοι που επικαλούνται για την επιμονή τους στο μέτρο ο ESM, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, αφορούν στην αναγκαιότητα να υπάρξει ΚΑΙ διαρθρωτική μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος. 

    Η Ελλάδα πληρώνει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ σε επιδότηση των συντάξεων από τον προϋπολογισμό (15% του ΑΕΠ, από τα υψηλότερα στην Ευρωζώνη) και αυτή η πραγματικότητα ήταν η κυριότερη αιτία που η χώρα βρέθηκε σε τόσο μεγάλη κρίση (2000-2015 δόθηκαν από τον προϋπολογισμό περί τα €250 δισ., επιπλέον των εισφορών εργαζομένων και εργοδοτών). Ακόμη και σήμερα δίνονται περί τα €25 δισ./έτος για να πληρωθούν οι συντάξεις. Πάρα πολλά χρήματα. Ειδικά όταν σκεφτεί κάποιος ότι (πολύ) περισσότεροι από το ένα τέταρτο των συνταξιούχων, είναι ηλικίας μικρότερης των 60 ετών...

    Η περικοπή της 1ης Ιανουαρίου 2019 αφορά ποσοστό ίσο με 1% του ΑΕΠ (€1,85 δισ.), αλλά υπάρχουν επίσης περικοπές 1% επιπλέον, που "πηγάζουν" από τα ψηφισμένα το 2016 μέτρα (οι κουτοπονηριές του Ηγέτη για πέταγμα της μπάλας στον επόμενο, στέλνουν τον λογαριασμό). 

    Είναι προφανές επομένως ότι, γενικότερα, ένα εντυπωσιακά θετικό αποτέλεσμα δεν πρέπει να θεωρείται η πιθανότερη έκβαση όποιας επανεξέτασης. 

    Το αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης, εκτός της μη εφαρμογής λόγω επάρκειας των δημοσιονομικών αποτελεσμάτων, περιλαμβάνει είτε αναβολή της εφαρμογής για χρόνο μακριά από τις εκλογές (ο καημός του Αλέξη), είτε επιμερισμό του μέτρου σε "δόσεις" (οι πληροφορίες διίστανται, αναφέρονται από 2 έως 4 τμηματικές περικοπές). Φυσικά θα μπορούσε να υπάρξει και κάποιος συνδυασμός αυτών των δύο λύσεων...

    Το πρόβλημα για το Μαξίμου και την οδό Νίκης έγκειται στο ότι το μοναδικό μέλος της Τρόικας που διατίθεται θετικά απέναντι στο ελληνικό αίτημα, είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή του Jean Claude Junker. Δηλαδή ο πιο ανίσχυρος, από τους συμμετέχοντες στην ομάδα επιτήρησης. 

    Οι άλλοι τρεις "Θεσμοί", για τους διαρθρωτικούς λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω, είναι κατηγορηματικά αντίθετοι σε οποιαδήποτε αλλαγή στα συμπεφωνημένα και επιμένουν στο, πάλαι ποτέ αγαπημένο του Έλληνα πρωθυπουργού, "pacta sum servanda" (ό,τι συμφωνείται, πρέπει να τηρείται).

    Ο λόγος που δεν διαφαίνεται σοβαρή πιθανότητα για μια ουσιαστικά θετική απάντηση στα ελληνικά αιτήματα όμως, δεν αφορά μόνο την πλειοψηφία της Τρόικας.

    Όπως συμβαίνει συνήθως όταν υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις στα όργανα της Ευρωζώνης, το ζήτημα θα συζητηθεί στο ανώτερο δυνατό (ή αναγκαίο) επίπεδο (Eurogroup ή/και Συμβούλιο Αρχηγών) και εκεί θα παρθούν οι αποφάσεις. 

    Σε αυτό το επίπεδο όμως μετρά καταλυτικά και αποφασιστικά, όπως ήδη ξέρουμε καλά, η θέση της Γερμανίας. Δικαίως, μιας και αυτή πληρώνει τα περισσότερα (μακράν). Αυτό το σημείο είναι εκείνο όπου τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα...

    Η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ και ο κυβερνητικός συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλιστών, έχουν σοβαρότατα προβλήματα συνοχής και σταθερότητας. Οι προγραμματισμένες για τις 14 Οκτωβρίου εκλογές στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βαυαρίας, είναι κρισιμότατες

    Με δεδομένο πως το Βαυαρικό κοινό δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ  δεκτικό σε επιπλέον παραχωρήσεις προς την Ελλάδα (θεωρούν πως έχουν ήδη δοθεί πολλά), πριν από αυτήν την ημερομηνία μία αποδοχή του ελληνικού αιτήματος από τη Γερμανία, θα πρέπει να θεωρείται ουτοπία.

    Το γεγονός αυτό, οδηγεί σε υποχρεωτική αναγραφή των περικοπών στο προσχέδιο του προϋπολογισμού 2019, στα μέσα Οκτωβρίου. Τα ποσά είναι πάρα πολύ μεγάλα (οι διαφορές αγγίζουν ή και ξεπερνούν τα €3 δισ., ανάλογα το σενάριο) και δύσκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος τον Ευκλείδη Τσακαλώτο να καταθέτει προϋπολογισμό-ανέκδοτο, στην τελευταία του υπογραφή (τουλάχιστον για κάποιον καιρό, αυτός δεν έχει αυταπάτες)...

    Το κακό για την ελληνική κυβέρνηση είναι πως τα πράγματα γίνονται χειρότερα, όταν ολοκληρωθούν οι Βαυαρικές εκλογές. Όσο κι αν αυτό μοιάζει παράξενο! 

    Εάν οι Χριστιανοκοινωνιστές του CSU, στενοί "συγγενείς" και στήριγμα των Χριστιανοδημοκρατών σε ομοσπονδιακό επίπεδο, χάσουν την επί δεκαετίες πρωτοκαθεδρία τους στην κυβέρνηση του Μονάχου, θα υπάρξουν σοβαρότατες πολιτικές αναταράξεις (και πιθανότατα ανακατατάξεις) σε εθνικό επίπεδο. Οι οποίες μπορεί να φτάσουν μέχρι την πτώση της κυβέρνησης Μέρκελ και πρόωρες εκλογές (χωρίς την εκ νέου συμμετοχή της καγκελαρίου).

    Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, είναι απίθανο να δοθεί η οποιαδήποτε διευκόλυνση προς την Ελλάδα. Είτε από εκλεγμένη, είτε από υπηρεσιακή κυβέρνηση. Το AfD, ας μην το ξεχνάμε, καραδοκεί...

    Εάν το CSU κατορθώσει να διατηρήσει την εξουσία αλλά με μειωμένα ποσοστά (άλλη πιθανότητα δεν υφίσταται μέχρι τώρα), ναι μεν οι αναταράξεις στην πολιτική σκηνή θα είναι σημαντικά λιγότερες, αλλά και τα περιθώρια της κυρίας Μέρκελ για παραχωρήσεις στον συμπαθή της Αλέξη, θα είναι εξαιρετικά περιορισμένα. Η Γερμανίδα καγκελάριος θα καθοδηγείται από τις πιέσεις των συμμάχων και του κόμματός της, να αποδείξει πως εννοούσε τα όσα (ήδη) υποσχέθηκε προεκλογικά, για αυστηρότερη διακυβέρνηση. Διαφορετικά θα την περιμένουν εξαιρετικά δυσάρεστες εκπλήξεις. Το AfD, θα είναι ένα μόνο από τα προβλήματά της...

    Με απλά λόγια, όσα ακούγονται για θετικές αποφάσεις μετά τον Οκτώβριο, δεν είναι, παρά ευσεβείς πόθοι. Η περικοπή των συντάξεων είναι αναπόφευκτη. Μικρές αλλαγές μπορεί να εγκριθούν, αλλά θα εφαρμοσθεί συνολικά ολόκληρη. Συνολικά και ολοκληρωτικά. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. 

    Βέβαια ενοχλεί διάφορους λαϊκιστές (κυβερνητικούς και μη, καθηγητές κ.ά.), επειδή τους αναγκάζει να θυμηθούν ότι:

    Α. Ανάπτυξη στηριγμένη στην κατανάλωση, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε μεγάλα προβλήματα και 

    Β. Υπάρχουν πολλοί, και πολύ καλύτεροι, τρόποι για να τονιστεί η ζήτηση. Αλλά ΟΛΟΙ, απαιτούν από αυτούς να λειτουργήσουν εύστοχα, δραστήρια, επιστημονικά και, κυρίως, αποτελεσματικά! 

    Γ. Πρόκειται για πράγματα που είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν έχουν πράξει έστω και μία φορά, στην αιωνίως κομματικά διασωληνωμένη ζωή τους. Αλλά είναι απολύτως αναγκαία να γίνουν...

    Πέτρος Λάζος
    petros.lazos@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων