Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 25-Ιουν-2018 00:03

    Γραμμές και μαξιλάρια, γίνανε μαλλιά, κουβάρια

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Η Ελλάδα βρίσκεται σε σημείο καμπής, τόσο οικονομικά, όσο και πολιτικά. Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης είναι θεατρική παράσταση χωρίς καμία ουσία. Ενώ οι αφορισμοί και οι προτάσεις της αντιπολίτευσης (όσο και αν βρίσκονται κοντύτερα στην πραγματικότητα) προσφέρουν ελάχιστες διεξόδους ή απαντήσεις. Ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά, δεν γίνεται. Αυγά όμως δεν είναι π.χ., οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, για να καταλαγιάσουν τα’ απωθημένα ορισμένων...

    Έγινε λοιπόν την περασμένη Πέμπτη, το πολυαναμενόμενο Eurogroup. Ξενύχτησαν και πάλι οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης, για χατίρι της Ελλάδος. Νωρίς τα ξημερώματα της Πέμπτης προς Παρασκευή, μάθαμε τι θα επιφυλάσσει η μοίρα για τη χώρα τα επόμενα, πολλά χρόνια...

    Όλα όσα γνωρίζαμε πως θ’ αποφασιστούν στο Λουξεμβούργο, αποφασίστηκαν. Αποκλίσεις από την υπάρχουσα πληροφόρηση υπήρξαν, αλλά αφορούσαν μόνον αριθμούς, και όχι τις αποφάσεις αυτές καθ’ εαυτές.

    Κατ’ αρχήν, για να ξεκαθαριστεί ένα θέμα στο οποίο η στήλη διαθέτει μια ιδιαίτερη ευαισθησία, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα παραμείνει στην Τρόικα. Ως "πρώτος μεταξύ ίσων" ελεγκτής και επόπτης, και μέχρι την πλήρη αποπληρωμή των δανείων του προς την Ελλάδα. Δηλαδή μέχρι το 2022, τουλάχιστον...

    Δεν ανακοινώθηκε επίσημα το παραμικρό, σχετικά με την επιπλέον χρηματοδότηση των €1,6 δισ. Κατά πάσα πιθανότητα, το Ταμείο δεν θα την πραγματοποιήσει αλλά αυτή η περίπτωση, δεν έχει αποκλειστεί οριστικά. Είναι κάτι πολύ δύσκολο να συμβεί όμως...

    Αντίστοιχη με τη στήλη ευαισθησία για την παρουσία του Ταμείου, έχει επιδείξει και η κυβέρνηση. Και τα οκτώ χρόνια που η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς μνημονίων. Προφανώς το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό, οπότε από την ελληνική πλευρά: "άκρα του τάφου σιωπή, στο Ζάππειο βασιλεύει"...

    Η παραμονή του ΔΝΤ έχει ως φυσικό επακόλουθο, την πλήρη εφαρμογή της περικοπής συντάξεων από 1ης Ιανουαρίου 2019 και της μείωσης του αφορολογήτου από την 1η Ιανουαρίου 2020. Υπό την προϋπόθεση ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι του 2018 θα ευοδωθούν πλήρως. Διαφορετικά θα έρθουν και τα δύο μέτρα το επόμενο έτος.

    Αυτονόητο είναι πως, παρά τους διάφορους (από ευτράπελους έως γελοίους) ισχυρισμούς των κυβερνητικών στελεχών, περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης, καθυστέρησης ή διαφοροποίησης των παραπάνω μέτρων, δεν υφίσταται.

    Εκτός από αυτά, όπως συμπεραίνεται από το προσάρτημα της απόφασης του Eurogroup, η εφαρμογή της αύξησης του βασικού μισθού, της επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων και του συνόλου σχεδόν των "αντιμέτρων" (θου Κύριε, φυλακείν τω στόματι μου), απαιτούν την "καθαρή έγκριση" των Θεσμών. Κοινώς, "αποχαιρέτα τ’ αντίμετρα, τις απεργίες και τις αυξήσεις που χάνεις"!

    Όσον δε αφορά "τον μεγάλο στόχο", την ελάφρυνση του χρέους: "κλάφτα Γιουκλίντ μου, κλάφτα"! 

    Μοναδικό ευχάριστο νέο στο ζήτημα, η (νέα) περίοδος χάριτος στην αποπληρωμή των τόκων. Αυτή, σε συνδυασμό με την (απογοητευτικά μικρή) δεκαετή επιμήκυνση λήξης των δανείων του EFSF που αναμενόμενα χορηγήθηκε, δημιουργούν περιβάλλον βιωσιμότητας του χρέους. Προσωρινό και βραχυχρόνιο μεν, βιωσιμότητας δε. Οι πρώτες εκτιμήσεις τοποθετούν τα όριά της στο 2034 αλλά, πιθανότατα, πρόκειται για ιδιαίτερα αισιόδοξη πρόβλεψη.

    Θα ξέρουμε περισσότερα μετά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του Άρθρου 4 του ΔΝΤ, στην οποία το Ταμείο θα συμπεριλάβει και μελέτη βιωσιμότητας του χρέους.

    Φυσικά όλες εκείνες οι, βαρουφακικής έμπνευσης και γαλλικής αναβίωσης, αερολογίες περί "ρήτρας ανάπτυξης για την αποπληρωμή του χρέους", εξαφανίστηκαν, όπως ακριβώς είχε προειδοποιήσει η στήλη. 

    Από εκεί και πέρα, συνεχίστηκε η εμμονή Μαξίμου στο "μαξιλάρι διαθεσίμων" και η άρνηση στη δημιουργία μιας προληπτικής γραμμής δανεισμού για την Ελλάδα. Πρόκειται για ένα ακόμη, τεράστιο στρατηγικό λάθος του Αλέξη Τσίπρα και του Ευκλείδη Τσακαλώτου, μέσω του οποίου στοχεύουν "καθαρά" σε κομματικά και προσωπικά οφέλη... 

    Ένα λάθος του οποίου τις συνέπειες θα βιώσουμε όλοι, στα επόμενα 3 χρόνια. Καθώς η ελληνική οικονομία θα παραμένει κολλημένη στον βάλτο, χωρίς εργαλεία απεμπλοκής και χωρίς έστω τη δυνατότητα παροχής μιας αυξημένης ρευστότητας, είτε από τις τράπεζες, είτε από το κράτος.

    Ο Αλέξης μπορεί να φόρεσε γραβάτα έστω και για λίγο, ο Πάνος μπορεί να προσπάθησε να μας πείσει ότι ο ήλιος βγαίνει από την Δύση και ότι ο συνεταίρος του είναι "ο καλύτερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης" (με τη δυσαρέσκεια των πολιτών στο 73%, κόντεψαν να πέσουν οι κολώνες του Ζαππείου από τα γέλια) αλλά κανείς τους δεν έχει τη δυνατότητα ν’ αλλάξει την πραγματικότητα, όπως την διαμόρφωσαν και οι δύο, τα τελευταία τρεισήμισι χρόνια.

    Το πρόβλημα εντοπίζεται στις πράξεις τους, στις υπογραφές τους και στο τελικό, τεράστιο και δυσβάσταχτο κόστος για τους πολίτες. Άσχετα από οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα στο άμεσο ή μακρινότερο μέλλον, η χώρα αναλαμβάνει συγκεκριμένες, απαρέγκλιτες και ανελαστικές δεσμεύσεις, για διάστημα πολλών δεκαετιών. Δεσμεύσεις για οποίες θα αποδειχθεί αδύνατον να μην εκπληρωθούν, από ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ μελλοντική κυβέρνηση.

    Τα πιο άσχημα βρίσκονται, δυστυχώς, μπροστά μας.  Και είναι πολύ χειρότερα απ’ ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι. Εξαιρετικά χειρότερα...

    Πέτρος Λάζος

    petros.lazos@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων