Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 13-Απρ-2018 00:04

    Η παρακμή και η ελπίδα

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Περιδιαβαίνοντας τα μονοπάτια των τοίχων του Facebook, στην προσπάθεια να καλυφθούν τα κενά κοινωνικής ενημέρωσης των ημερών, βρέθηκα μπροστά σε μία  εξαιρετικά ρεαλιστική ανάρτηση του καλού φίλου, γνωστού συγγραφέα και "καναλάρχη" του Amagi Radio, Κυριάκου Αθανασιάδη.

    Το κείμενο σκιαγραφεί απέριττα την πολιτική κατάσταση στην Κεντρική Ευρώπη (ο κύριος Αθανασιάδης έχει μεταναστεύσει καιρό τώρα και διαμένει μόνιμα στην Τσεχία), πραγματοποιώντας ταυτόχρονα εύστοχο παραλληλισμό με την κατάσταση στην Ελλάδα.

    Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το τελικό συμπέρασμα, όπου ο συγγραφέας, άνθρωπος της Τέχνης και των Γραμμάτων, παραθέτει ωμά και ρεαλιστικά τα αυτονόητα, όλα όσα θα έπρεπε άπαντες οι κάτοικοι αυτής της γαλανόλευκης γωνιάς του πλανήτη να στοχεύουν και να επιζητούν!

    Απολαύστε:

    "- Η παρακμή της Δύσης -

    Διαβάζω εδώ κι εκεί για την Ουγγαρία του δικτάτορα Όρμπαν και για την αντιευρωπαϊκή στάση που επιδεικνύει σύσσωμη η Ομάδα του Βίζεγκραντ (Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία, Τσεχία: χώρες που είχαν δικτατορία επί δεκαετίες), αν και με ουσιώδεις ποιοτικές διαφορές.

    Άλλοι λένε ότι φταίει το κομουνιστικό τους παρελθόν, η επιβληθείσα και βαθύρριζη λατρεία προς κάποιον πατερούλη, η ανάγκη για μία φαινομενικά ισχυρή κρατική μηχανή που τα ρυθμίζει όλα, ο ντιενεϊκός φόβος του Άλλου, του ξένου, άλλοι ότι οι χώρες αυτές δεν θέλουν να γίνουν ημιαυτόνομα μέλη μιας νέας Ένωσης, καθώς "χθες" μόλις απαλλάχτηκαν από την προηγούμενη, του Μπλοκ, άλλοι ότι κομουνισμός και φασισμός είναι προφανώς ένα και το αυτό, καθώς "λαός" και "έθνος" εύκολα ταυτίζονται, άλλοι ότι αυτές οι κλειστές κοινωνίες εύκολα παρασύρονται από τους δημαγωγούς που επισείουν τον φόβο των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών (που "θα μας πάρουν τις δουλειές"), άλλοι ότι φοβούνται και απεχθάνονται "τους Τούρκους", από τους οποίους σφαγιάστηκαν προ δύο αιώνων και τους οποίους πολέμησαν σκληρά, άλλοι το ένα κι άλλοι το άλλο. Δεδομένου πάντως ότι οι Μαγυάροι, αίφνης, μόνο αντίθετοι στην ιδέα τής ΕΕ δεν είναι, δεδομένου ότι τα κομουνιστικά κόμματα σε αυτές τις χώρες δεν είναι καθόλου στα πάνω τους, δεδομένου ότι καμία χώρα του Βίζεγκραντ δεν έχει δει μετανάστη, πόσο δε μάλλον πρόσφυγα, για να τον μετρήσει και να τον ζυγίσει, και δεδομένου, επίσης, ότι εδώ στην Τσεχία, ας πούμε, όπου δεν θέλουν μετανάστες από χώρες τού Ισλάμ, θα δώσουν πράσινη κάρτα σε 250.000 (!) Ουκρανούς όπου να 'ναι αλλοιώνοντας σαφώς τη φυσιογνωμία της χώρας αλλά ταυτόχρονα θα απαγορεύσουν διά νόμου τα δημοψηφίσματα για το Czexit, ένα Czexit που το θέλουν οι ακροδεξιοί, οι αριστεροί και οι φασίστες, όπως ακριβώς και σε εμάς στην Ελλάδα -- τούτων δοθέντων, τέλος πάντων, το ρεζουμέ είναι ότι άκρη δεν βγάζεις. Μιλάμε για παράνοια.

    Προσωπικά φυσικά και δεν έχω ιδέα για το τι φταίει, οπότε τείνω να πιστεύω ότι οι άνθρωποι εδώ είναι ηλίθιοι. Κάτι παίζει με το νερό.

    Αλλά βέβαια ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ότι εδώ στην Πράγα ψηφίσαμε με 75% τον ακραία κεντρώο δρα Ντράχος για Πρόεδρο (το υψηλότερο ποσοστό που έλαβε ποτέ φιλελεύθερος υποψήφιος παγκοσμίως), όταν η βλαχοεπαρχία ψήφισε μονοκούκι τον πρώην σοσιαλδημοκράτη και νυν ημιπαράφρονα αρχιφασίστα Ζέμαν -- και φυσικά τον εξέλεξε πανηγυρικά...

    Μας τα 'λεγε ο Σπένγκλερ: ο πόλεμος στο μέλλον (μιλούσε για το 2000 κ.ε., θυμίζω...) θα είναι ανάμεσα στην Πόλη και στην Επαρχία.

    Υ.Γ. Μόνη ελπίδα μας, η Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση. Η ισχυροποίηση της Ομοσπονδίας -- το μεγάλο φιλελεύθερο υπερκράτος της ηπείρου μας, οικονομικός, πολιτικός, πολιτιστικός, στρατιωτικός ηγέτης αυτής της μεριάς του πλανήτη. Όλα τα άλλα είναι σάχλες. Μέχρι να γίνει: ισχυροποίηση της οικονομίας των επιμέρους κρατών-μελών. Ένα από τα οποία, ο τελευταίος και φτωχότερος πλέον τροχός της αμάξης, λέγεται Ελλάδα. Το #1 μέλημά μας πρέπει να είναι τα λεφτά. Ήτοι, η ισχύς. Μόνο έτσι θα ζούμε σε χώρα που θα νοιάζεται για την ευτυχία τού καθενός."

    Απλά, σταράτα λόγια, από έναν αυθεντικό εκπρόσωπο του καλλιτεχνικού χώρου ο οποίος αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά αιθεροβάμων!

    Αχ και να είχαν  παρόμοια, πραγματιστική οπτική όλοι

    Για την αντιγραφή

    Πέτρος Λάζος

    petros.lazos@capital.gr  

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ