Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 03-Απρ-2018 00:04

    Θέλουμε να δούμε φως;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, όλοι οι αναλυτές προσδιορίζουν ως τον αναγκαίο για την ανάκαμψη παράγοντα, την πραγματοποίηση άμεσων ξένων επενδύσεων. Παραφράζοντας τη γνωστή φράση των επενδυτών Real Estate, οι πάντες ζητούν "Επενδύσεις, επενδύσεις, επενδύσεις".

    Οι απόψεις ως προς το συνολικά ποσά επενδύσεων που απαιτούνται, κυμαίνονται μεταξύ των €50 δισ. έως και το διπλάσιο (€100 δισ). Με τον χρονικό ορίζοντα υλοποίησής τους να ορίζεται από κάποιους στα πέντε χρόνια, από άλλους στα δέκα και από κάποιους άλλους σε ένα ενδιάμεσο χρονικό διάστημα.

    Εκτός από το απαιτούμενο ύψος και τη χρονική διάρκεια, συζητούνται ευρύτατα οι τρόποι με τους οποίους θα αποτελέσει η χώρα φιλικό προς τις επενδύσεις περιβάλλον, πως θα ισχυροποιηθεί η επιχειρηματικότητα κ.ά.

    Παρόλη την ευρύτατη συζήτηση που λαμβάνει χώρα όμως, ελάχιστες (έως καθόλου) αναφορές γίνονται σχετικά με τα είδη των επενδύσεων που χρειάζεται η Ελλάδα για να ορθοποδήσει, να αποκτήσει ανταγωνιστικότητα και να αναπτυχθεί βιώσιμα  και μακροχρόνια.

    Αυτή η έλλειψη, κατά ένα μέρος, οφείλεται στην υψηλή εξειδίκευση που απαιτεί η σε βάθος κατανόηση του συγκεκριμένου θέματος. Ταυτόχρονα όμως, προέρχεται από το γεγονός ότι οι ανάγκες απασχόλησης των επενδύσεων που πραγματικά απαιτούνται, δεν ταιριάζουν ιδιαίτερα ούτε με ένα μεγάλο μέρος του υπάρχοντος εργατικού δυναμικού, ούτε με τις μέχρι σήμερα συνήθειες της επιχειρηματικής κοινότητας της χώρας. Κοινώς, αν ακουστούν αυτά που πρέπει θα υπάρξει μεγάλη δυσαρέσκεια.

    Δυστυχώς όμως, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Είναι πραγματικά αδύνατον.

    Η Ελλάδα του 21ου και του 22ου αιώνα δεν μπορεί να δημιουργήσει τον νέο πλούτο που τόσο έχει ανάγκη, ούτε με γιγαντιαία project Real Estate Development (το Ελληνικό είναι ειδική περίπτωση και δεν μπορεί να υπάρξει δεύτερο), ούτε με νέες βιομηχανικές μονάδες που θα φτιάχνουν π.χ. σιδηροκατασκευές ή οικοδομικά υλικά.

    Όσες υπάρχουν και λειτουργούν, φυσικά καλώς υπάρχουν. Αλλά θα χρειαστεί ν’ αυξήσουν σημαντικότατα τον βαθμό εξωστρέφειας και εξαγωγών τους, εάν θέλουν να επιβιώσουν σε βάθος χρόνου.

    Αυτή η αύξηση εξωστρέφειας και η γενικευμένη κατεύθυνση προς αγορές του εξωτερικού είναι ένα σημείο το οποίο δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά. Η εσωτερική αγορά είναι πάρα πολύ μικρή για να παράσχει μακροχρόνια βιωσιμότητα σε οποιαδήποτε επιχείρηση. Είτε συζητούμε για ένα περίπτερο της γειτονιάς (ούτως ή άλλως δεν θα υπάρχουν για πολύ ακόμα), είτε για κάποια μεσαία ή μεγάλη εταιρεία.

    Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί ότι οι φωνές που ακούγονται να προτείνουν γενική στροφή στις αγροτοκτηνοτροφικές μονάδες "ώστε ν’ αποκτήσει η χώρα αυτάρκεια", απλά δεν έχουν αντιληφθεί ούτε τι έχει συμβεί στον κόσμο τα τελευταία τριάντα χρόνια, ούτε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, σήμερα. Είναι πρακτικά αδύνατον για τον Έλληνα αγρότη ή κτηνοτρόφο, ν’ ανταγωνισθεί τον Ολλανδό ή τον Γάλλο ομόλογο του. Ακόμη όμως και αν μπορούσε να το καταφέρει, ο Σκοπιανός, ο Βούλγαρος και ο Τούρκος καραδοκούν…

    Η Ελλάδα είναι μία πλούσια χώρα, σε όρους κατά κεφαλήν ΑΕΠ! Ακόμη και σήμερα, μετά από 3 Μνημόνια και πτώση του ΑΕΠ κατά 25%!

    Βρίσκεται ανάμεσα στις 50 πλουσιότερες χώρες του πλανήτη και, παρά τα πολλά και σοβαρά διαρθρωτικά της προβλήματα, η οικονομία της θεωρείται πως βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ των ανεπτυγμένων και των αναπτυσσόμενων. Λόγω δε της συμμετοχής στην Ευρωζώνη, έχει σαφές πλεονέκτημα για να επανέλθει σύντομα στις πρώτες.

    Επομένως, το να περιμένει ουσιαστική βελτίωση και ανάκαμψη από τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα παραγωγής, είναι ουτοπικό. Πρέπει να επικεντρωθεί και να στοχεύσει στον τομέα των υπηρεσιών και της δημιουργίας υψηλής προστιθέμενης αξίας.

    Η βάση μιας τέτοιας στρατηγικής υφίσταται ήδη. Αφενός με την ύπαρξη του τουρισμού, αφετέρου με το υψηλής ποιότητας έμψυχο δυναμικό που διαθέτει η χώρα. Το οποίο δυναμικό μπορεί να μην έχει την ποιότητα ή την ποσότητα που ευαγγελίζονται οι Έλληνες ακαδημαϊκοί ( η Παιδεία "εύκολα" θα μπορούσε να είναι ένας τομέας μεγάλης και γρήγορης ανάπτυξης, αλλά πάσχει βαριά), κατατάσσεται όμως στα καλύτερα της Ευρώπης. Η ανοδική πορεία και οι επιτυχίες των Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό, μόνο στην τύχη δεν οφείλονται.

    Μια ορθή στρατηγική όμως δεν περιλαμβάνει π.χ. επιδοτούμενες "νεοφυείς επιχειρήσεις" (θου Κύριε). Περιλαμβάνει όμως την δημιουργία ενός νομικού πλαισίου που θα ευνοεί την δημιουργία και λειτουργία τους στην Ελλάδα. Με την παροχή φορολογικών κινήτρων κ.λπ.

    Από την στιγμή που θα υπάρξει μία πλήρης και σωστά σχεδιασμένη στρατηγική, τα επόμενα βήματα είναι βατά και υλοποιήσιμα. Με αυτόν τον τρόπο, ίσως δούμε το φως στο βάθος του τούνελ, πιο γρήγορα απ’ ότι κάποιοι περιμένουν.

    Οψόμεθα…

    Πέτρος Λάζος

    petros.lazos@capital.gr

    Twitter: @Marketelf

    Facebook: Peter Lazos

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ