Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 11-Δεκ-2017 00:14

    Το δόγμα, το μπάχαλο και ο τσαμπουκαλεμένος Αλέξης

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Την Παρασκευή το απόγευμα, με το αρχικό πρόγραμμα να εμφανίζει κάποιες ώρες καθυστέρησης, ολοκληρώθηκε η επίσημη επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Recep Tayyip Erdogan, στην Ελλάδα.

    Εκτός του γεγονότος ότι η γνωστή ώρα ΠΑΣΟΚ, έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας και καταφανέστατα έχει εξαπλωθεί στην περιοχή, το κυρίαρχο συναίσθημα μετά την αναχώρηση της Τουρκικής αποστολής, ήταν εκείνο μιας βαθιάς ανακούφισης.

    Ανακούφιση η οποία προερχόταν από το γεγονός ότι ο Τούρκος Σουλτάνος δεν είχε κατορθώσει κάποιο "θανατηφόρο" πλήγμα. Η ζημιά που έγινε μεγάλη, ειδικά σε επίπεδο διπλωματικής διαχείρισης και διεθνούς εικόνας της χώρας (η Ελλάδα θεωρείται πλέον υπόδειγμα χώρας-ατζαμή) αλλά "δεν χάσαμε και κάποιο νησί του Αιγαίου" όπως δηλητηριωδώς χιουμοριστικά και άκρως σαρκαστικά, γράφτηκε στα social media.

    Φυσικά, κανένας δεν περίμενε η εκδήλωση ανακούφισης να υπάρξει και στα κυβερνητικής κατεύθυνσης μέσα μαζικής ενημέρωσης. Εκεί, μέχρι ότι ο ηγέτης Αλέξης απείλησε τον κουμπάρο Ταγίπ "να μην πυροβολεί τα πόδια του", διαβάσαμε σε ένα από αυτά. Μέχρι εδώ όμως, τίποτα το εξωφρενικό, τίποτα το παράξενο.

    Τα περίεργα ήρθαν από αλλού. Από την πλευρά των μέσων τα οποία διατηρούν αντιπολιτευτική στάση, απέναντι στην κυβέρνηση.

    Τι ότι "ήταν καταπληκτικός" ο πρωθυπουργός είδαμε, τι πως "έβαλε τον Σουλτάνο στην θέση του" ακούσαμε, τι ότι "έπραξε τα δέοντα και τ’ αναμενόμενα" (από αρμόδιο, εξέχων στέλεχος της αντιπολίτευσης αυτό) εντοπίσαμε, τι πως "ο Τσίπρας έκανε καλές κινήσεις απέναντι στον Ερντογάν", τι ότι η στάση του ήταν "εξαιρετική, ουσιαστική και εθνικά ευπρεπής" τι, τι, τι…

    Μια προσπάθεια ηρωοποίησης της στάσης του πρωθυπουργού, απέναντι στις προκλήσεις του Τούρκου ηγέτη που, αν μη τι άλλο, δημιουργεί πολλές και πολλών ειδών απορίες.

    Η αλήθεια είναι πως ο Τσίπρας τήρησε μία, σημαντικά επιθετική και μη ανεκτική, στάση απέναντι στον Ερντογάν. Τουλάχιστον ως προς το ύφος και τον τόνο που έδωσε στις δηλώσεις και τις απαντήσεις του. Αν εστιάσει κάποιος στις εντυπώσεις τις οποίες δημιούργησε δηλαδή, όντως η εικόνα ήταν καλή.

    Στην διεθνή πολιτική και διπλωματία όμως, οι εντυπώσεις έχουν μικρή σημασία. Και ελάχιστη χρησιμότητα, με πολύ περιορισμένο χρονικό ορίζοντα. Εκείνα τα οποία μένουν στο τέλος, αυτά που δημιουργούν αποτέλεσμα και προκαλούν συνέπειες, είναι τα λόγια, οι λέξεις αυτές καθαυτές. Εκεί ο λαοπρόβλητός ηγέτης, τα έκανε μαντάρα. Αφήστε τα να πάνε…

    Το κυριότερο πρόβλημα της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας διαχρονικά, είναι η αλλοπρόσαλλη και με συνεχείς αλλαγές στάση που τηρεί η χώρα στα διεθνή θέματα και στις διενέξεις της με τα γειτονικά κράτη.

    Ανάλογα ποια κυβέρνηση βρισκόταν στην εξουσία αλλά και ποιος ήταν ο εκάστοτε υπουργός Εξωτερικών (ακόμα και με το ίδιο κόμμα να παραμένει στην κυβέρνηση) η Ελλάδα εφάρμοζε κάθε φορά μία διαφορετική πολιτική, παρουσίαζε μια άλλη θέση. Άλλοτε οι διαφορές ήταν μικρές (αλλά πάντα ευδιάκριτες από τους ψηφοφόρους) και άλλοτε μεγάλες.

    Αιτία του φαινομένου βέβαια, ότι ο στόχος δεν υπήρξε ποτέ ένα εθνικά συμφέρον αποτέλεσμα αλλά μόνο η ικανοποίηση του εσωτερικού ακροατηρίου, αυτού των ψηφοφόρων.

    Φυσικό επόμενο, όλα τα κράτη με τα οποία υπήρχαν ή υπάρχουν διενέξεις να εκμεταλλεύονται την συγκεκριμένη πρακτική και είτε να διαιωνίζουν καταστάσεις που κανονικά θ’ απαιτούσαν 2-3 συναντήσεις σοβαρών στελεχών για να επιλυθούν, είτε να παρουσιάζονται πολύ πιο σημαντικά τα ζητήματα και η θέση των κρατών αυτών στο διεθνές γίγνεσθαι.

    Μοναδική εξαίρεση η σταθερή στάση-δόγμα στα Ελληνοτουρκικά, κατά την διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών. Η οποία στάση θέλει να μην υπάρχουν διμερή θέματα με την Τουρκία. Με μόνη εξαίρεση το θέμα της υφαλοκρηπίδας, η Ελληνική θέση (δικαίως) ήταν και (ας ελπίσουμε πως ακόμη) είναι ότι η Τουρκία παραβιάζει συνεχώς, ασύστολα και σε όλα τα ζητήματα το Διεθνές Δίκαιο.

    Επομένως, η επίλυση των διαφορών των δύο χωρών, αποτελεί αντικείμενο προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Στην οποία οφείλει να προχωρήσει η Τουρκία να προχωρήσει, μιας και είναι το μέρος εκείνο που αμφισβητεί τις ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου. Το μέγεθος της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας ναι είναι διμερές πρόβλημα, αλλά μπορεί να διευθετηθεί τελευταίο και εφόσον υπάρξει πρώτα λύση από την Χάγη, σε όλα τ’ άλλα θέματα.

    Το συγκεκριμένο δόγμα βέβαια, δεν συμφέρει την γείτονα, που αδικοπραγεί ανεξέλεγκτα και συνεχώς. Διότι έχει σαν πραγματικό αντικειμενικό στόχο, ένα μεγάλο μέρος (ιδανικά γι’ αυτήν, το 50%) του Αιγαίου και των κοιτασμάτων που θεωρητικά κρύβει. Στόχο τον οποίο, είναι αντικειμενικά αδύνατον να επιτύχει μέσω Χάγης.

    Οπότε έχει βρει "θεωρητικό καταφύγιο", στον ισχυρισμό ότι όλα τα θέματα είναι διμερή και θα πρέπει να τα συζητήσουν τα δύο κράτη μεταξύ τους. Πράγμα που η Ελλάδα απορρίπτει και εμμένει στην προσφυγή στην Χάγη.

    Ή, τουλάχιστον, απέρριπτε και επέμενε μέχρι την Παρασκευή και μέχρι την ώρα που ο μικρός Αλέξης μας, αποφάσισε να παίξει  τον ρόλο του ηγέτη. Διατυμπανίζοντας κατά την διάρκεια των επίσημων δηλώσεων ότι "με την συζήτηση μπορούν να επιλυθούν όλα τα διμερή θέματα που εμποδίζουν τις σχέσεις των δύο χωρών"!

    ΜΠΟΥΜ! Πάπαλα οι προσπάθειες περισσότερων από είκοσι χρόνια. Όπως και ένα δόγμα που απαιτήθηκε πολύς κόπος για να δημιουργηθεί και να γίνει σεβαστό από τον διεθνή παράγοντα.

    Διότι την επόμενη φορά που σε Ελληνοτουρκική συνάντηση (είτε με ανοικτές, είτε με κλειστές πόρτες) Έλληνας αντιπρόσωπος θα προτείνει την Χάγη, θα λάβει "πληρωμένη" απάντηση: "Μα γιατί να προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο; Τα προβλήματα είναι διμερή και διμερώς πρέπει να επιλυθούν. Το είπε και ο τότε πρωθυπουργός σας, στις επίσημες δηλώσεις της 8ης Δεκεμβρίου 2017"!

    Τι θ’ απαντήσει σε μια τέτοια περίπτωση η Ελληνική πλευρά; Ότι "Ναι το είπε, αλλά το είπε μάγκικα και τσαμπουκαλεμένα!"; Ή μήπως ότι "Ναι το είπε αλλά, μέσα στην έπαρση και την λατρεία του για την εξουσία, απλά δεν ήξερε τι έλεγε!";

    Τι θα πρέπει να πει, άραγε;

    Πέτρος Λάζος

    petros.lazos@capital.gr

    Twitter: @Marketelf

    Facebook: Peter Lazos

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ