Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 14-Νοε-2017 00:04

    Υπάρχει ελπίδα;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Έληξε το βράδυ της Κυριακής λοιπόν, ο πρώτος γύρος εκλογής επικεφαλής του "νέου φορέα της κεντροαριστεράς". Ένα γεγονός που συζητήθηκε ευρύτατα και με πολλές, διαφορετικές οπτικές. Είτε σοβαρές και άξιες βαθύτερης διερεύνησης, είτε κωμικές έως και ευτράπελες.

    Στις (λίγες ευτυχώς) δεύτερες ανήκουν π.χ. οι κυβερνητικές διαρροές που προσπάθησαν να εξηγήσουν την, ομολογουμένως, μεγάλη και απρόσμενη συμμετοχή. Την οποία απέδιδαν σε "κύμα ψηφοφόρων, κατευθυνόμενο από την ΝΔ για να επικρατήσει ο Σταύρος Θεοδωράκης".

    Βέβαια λίγο αργότερα, μόλις άρχισε να ξεκαθαρίζει το αποτέλεσμα και να διαφαίνεται η ολοκάθαρη επικράτηση ΠΑΣΟΚ, οι πηγές των διαρροών αυτών, μεταμορφώθηκαν σε κουφές πάπιες. "Κόσμο βλέπω και κόσμο δεν ακούω", κανονικότατα...

    Στις σοβαρές, η κυρίαρχη θέση  ανήκει στην άποψη πως οι μεγάλες και "εορταστικές" διαστάσεις που πήρε η εκλογή, αποτελούν ορόσημο και σηματοδοτούν μια σημαντικότατη αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό.

    Είναι πράγματι αυτή η κατάσταση; Μπορούν όντως, να σηματοδοτήσουν μια τόσο σημαντική και σημαδιακή αλλαγή 200.000 πολίτες; Θα μπορούσε η εκλογή ενός (ή μιας) νέου αρχηγού της κεντροαριστεράς να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για "νέο ξεκίνημα", να δώσει καινούργια ώθηση;

    Δύσκολο! Διακόσιες δέκα χιλιάδες άνθρωποι είναι πολλοί, αναμφισβήτητα.  Αλλά, σε μια χώρα με περισσότερους από δέκα εκατομμύρια κατοίκους, ο αριθμός μοιάζει σαν αμελητέα ποσότητα.

    Το "δύσκολο" όμως δεν είναι ισοδύναμο με το "απίθανο". Πολύ δε περισσότερο με το "αδύνατο". Η βιασύνη του πρωθυπουργού να συντομεύσει την ανακοίνωση των παροχολογικών μέτρων που σχεδιάζει εδώ και καιρό κατά δύο εβδομάδες (το λιγότερο), λέει πάρα πολλά για τον αντίκτυπο και τις συνέπειες που προκάλεσε η εκλογή της Κυριακής, στον (ψηφοθηρικά) όμορο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ.

    Επομένως, είναι ολοφάνερο πως το γεγονός δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Ίσως να μην σημαίνει τίποτα (ή λίγα) απ’ όλα όσα θεωρούν οι (υπερ)αισιόδοξοι, αλλά σημαίνει ΚΑΤΙ!

    Το ζητούμενο όμως, δεν πρέπει να επικεντρωθεί στο τι ακριβώς. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Είναι πολύ νωρίς χρονικά. Και θα είναι και την επόμενη Κυριακή το βράδυ και για κάμποσο καιρό ακόμη.

    Καλά τα ευχολόγια, αλλά τα σαφή δείγματα γραφής όχι μόνο χρειάζονται, είναι απαραίτητα…

    Ορισμένα στοιχεία που προέκυψαν από την ψηφοφορία της Κυριακής πάντως, δεν είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα. Πρώτα απ’ όλα το αποτέλεσμα αυτό, καθαυτό. Η επικράτηση δύο "πρωτοκλασάτων" στελεχών του ΠΑΣΟΚ, οπωσδήποτε δεν προδιαθέτει για κάτι καινούργιο, για κάτι ριζικά διαφορετικό. Εάν δε, δεν υπάρξει  ανατροπή των προγνωστικών στις 19 Νοεμβρίου, τότε θα είναι απλά ο "Μανωλιός που έβαλε τα ρούχα, αλλιώς"…

    Ο δε λόγος και των δύο υποψηφίων του δεύτερου γύρου, περιέχει σημαντικά στοιχεία λαϊκισμού. Π.χ. η πρόταση Ανδρουλάκη για την λύση του προβλήματος των κόκκινων δανείων, ήταν κανονικό "χαρίζω χωράφια, σβήνω χρέη".

    Η δε κυρία Γεννηματά (για να μην παρεξηγηθώ κιόλας), με την γνωστή ρητορική του "ο λαός δεν ξεχνά, τι σημαίνει δεξιά", ούτε διαφορετική παρουσιάζεται, ούτε δείχνει να εμφανίζει κάτι καινούργιο. Παρόλα αυτά, ψηφίστηκε πρώτη, με μεγάλη διαφορά μάλιστα…

    Από εκεί και πέρα, οι πληροφορίες θέλουν να υπήρξε μια εμφανέστατη υπεροχή στην προσέλευση ψηφοφόρων μεγάλων ηλικιών. Πράγμα το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό, έχει λογική και εξηγείται απόλυτα. Ταυτόχρονα όμως, δεν δίνει αυξημένες ελπίδες για το μέλλον…

    Γενικότερα, αποτελεί μία πραγματικότητα ότι, από την αρχή της προσπάθειας αναμόρφωσης και ανασχεδιασμού του πολιτικού χώρου της Κεντροαριστεράς, οι οιωνοί δεν ήταν ιδιαίτερα θετικοί. Πράγμα όχι παράξενο, αν αναλογιστεί κανείς όλα τα δεδομένα (πλήθος και ποιότητα υποψηφίων, στρατηγική "θα σχεδιάσουμε και θ’ αποφασίσουμε, αφού εκλέξουμε", η τρομώδης φοβία για τις νέες τεχνολογίες, οι διαδικασίες εξυπηρέτησης μηχανισμών κ.λπ.).

    Η πραγματικότητα αυτή όμως, δεν απαγορεύει την μετεξέλιξη. Ούτε τις δυνατότητες "οργανικής ανάπτυξης" που διαθέτει και παρέχει στο κατάλληλο πρόσωπο, ένας χώρος που κυβέρνησε την χώρα επί δεκαετίες.

    Όλα τα παραπάνω αποτελούν ιστορικά δεδομένα. Τα οποία δεν πρέπει να παραγνωρίζονται ή να ξεχνιούνται από κανέναν. Όμως, το εάν υπάρχει ελπίδα για ουσιαστική βελτίωση, που θα προέλθει από τον συγκεκριμένο χώρο, μένει ν’ αποδειχθεί. Ούτε αυτό μπορεί ή πρέπει να το ξεχνά κανείς!

    Πέτρος Λάζος

    petros.lazos@capital.gr

    Twitter: @Marketelf

    Facebook: Peter Lazos

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ