Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 02-Νοε-2017 00:04

    Απ’ την Κική και την Κοκό, ποια να διαλέξω;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Όσο μειώνεται το χρονικό διάστημα που χρειάζεται να διανύσουμε μέχρι τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος, τόσο μεγεθύνεται η συζήτηση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα θα πορευτεί, κατόπιν.

    Επί της ουσίας βέβαια, πρόκειται για μια κουβέντα χωρίς πραγματικό αντικείμενο. Τα δεδομένα είναι τόσο ξεκάθαρα και οι αγορές τόσο ενημερωμένες για όλα όσα συμβαίνουν στην ελληνική οικονομία, που το ν’ αναρωτιέται κανείς πως θα βγει στις αγορές, αποτελεί ρητορική ερώτηση.

    Παρ’ όλα αυτά, μιας και πολλοί μοιάζουν να δίνουν μεγάλη σημασία στον τρόπο και όχι την ουσία, καλό είναι να γίνει μία, έστω συνοπτική, περιγραφή των πιθανών σεναρίων με τα οποία θα κινηθεί η Ελλάδα στις διεθνείς αγορές, μετά τον Αύγουστο του 2018.

    Οι βασικές και ορθολογικά πιθανές εκδοχές είναι τρεις:

    Α. Η (περιβόητη) "καθαρή" έξοδος, η οποία στην πραγματικότητα αποτελεί ουτοπία. Οι διεθνείς επενδυτές κρατικού χρέους, για να δώσουν χρήματα στην Ελλάδα, θέλουν πολλά περισσότερα πράγματα, απ’ όσα αυτή έχει υλοποιήσει ή θα (προλάβει να) υλοποιήσει στους επόμενους 9 μήνες. Π.χ. η, πολλοστή τα τελευταία χρόνια, απώλεια θέσεων στην κατάταξη της Παγκόσμιας Τράπεζας για την φιλικότητα της χώρας προς το επιχειρείν (μέχρι και η Αλβανία βρίσκεται 2 θέσεις ψηλότερα), κάθε άλλο παρά προσκαλεί επενδυτές ν’ αγοράσουν Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου.

    Το κυριότερο όμως πρόβλημα, εκείνο το οποίο εμποδίζει το συγκεκριμένο σενάριο να αναδειχθεί σαν το επικρατέστερο, είναι αυτό της καθυστέρησης στην ολοκλήρωση των αξιολογήσεων από την ελληνική πλευρά.

    Διότι το πρόγραμμα προβλέπει (και οι αγορές περιμένουν) το σχηματισμό ενός "μαξιλαριού", ενός αποθέματος ρευστότητας μέχρι το καλοκαίρι του 2018. Το απόθεμα αυτό, φυσιολογικά, θα μπορούσε να καλύψει τις ελληνικές υποχρεώσεις του 2019 (€19-20 δισ.), εξασφαλίζοντας έτσι μια σημαντική "δόση" εμπιστοσύνης (και αξιοσημείωτη εξοικονόμηση πόρων, λόγω μεγάλης διαφοράς επιτοκίων) από τις αγορές.

    Αλλά, για να υπάρχει η δυνατότητα σχηματισμού του, είναι απαραίτητο να ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος των αξιολογήσεων και να καταβληθεί το μεγαλύτερο μέρος των δόσεων, που προβλέπει το πρόγραμμα. Κάτι τέτοιο όμως, ανήκει πλέον στην σφαίρα του αδύνατου μιας και, 9 μήνες πριν την λήξη του προγράμματος, βρισκόμαστε ακόμη στην τρίτη αξιολόγηση και η υστέρηση στην λήψη συμφωνημένης χρηματοδότησης, ξεπερνά τα €12 δισ....

    Βέβαια, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να γίνουν πολλές, μικρές αξιολογήσεις-εξπρές, με δυσανάλογα μεγάλες καταβολές δόσεων και άλλα παρεμφερή τρυκ. Αν όμως συμβούν αυτά, οι ξένοι θεσμικοί θα το αντιληφθούν άμεσα και θα είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί σε δανεισμό προς την Ελλάδα. Αποτέλεσμα; Πολύ υψηλότερα του κανονικού επιτόκια, εξαιρετικά υψηλό κόστος δανεισμού και επομένως πολύ μεγαλύτερη ανάγκη ελάφρυνση χρέους. Πράγμα το οποίο είναι απαγορευμένο πολιτικά στην Ευρώπη, για τα επόμενα 2-4 χρόνια.

    Β. Ολοκλήρωση του προγράμματος στα αναμενόμενα χρονικά πλαίσια, χωρίς τρυκ ή οτιδήποτε σχετικό, με εξυπηρέτηση (και μόνο, χωρίς δυνατότητα αύξησης ακόμη και αν βρίσκεται κάτω των ορίων) του δημοσίου χρέους από ελεύθερο δανεισμό. Η ευρωπαϊκή "υποστήριξη" θα πάρει τη μορφή παροχής μιας "εναλλακτικής, υποστηρικτικής γραμμής χρηματοδότησης".

    Σε απλά ελληνικά, αντί να δημιουργηθεί το "μαξιλάρι" του πρώτου σεναρίου, θα κατατεθεί σε ειδικό λογαριασμό του E.S.M. ένα ποσό (το πιθανότερο σε μορφή εγγυήσεων) ύψους €20-25 δισ., στο οποίο θα μπορεί να καταφύγει η Ελλάδα, ΜΟΝΟ για κάλυψη υποχρεώσεων προς το εξωτερικό.

    Για να επιτραπεί η ανάληψη χρημάτων στην Ελλάδα, θα πρέπει αυτή να εκπληροί ορισμένους επιπλέον όρους, εκείνων που θα υποχρεούνταν να εκπληρώσει, λόγω του καθεστώτος εποπτείας στο οποίο θα βρίσκεται για πολλά χρόνια.  Ούτως ώστε η χώρα ν’ αυξήσει περισσότερο την ανταγωνιστικότητά της, οι αγορές να γίνουν ευνοϊκότερες απέναντί της και να μην επαναληφθεί το φαινόμενο της προσφυγής στην "εναλλακτική γραμμή".

    Γ. Νέα διαπραγμάτευση και είσοδος της Ελλάδας σε νέο, τέταρτο (!!) πρόγραμμα προσαρμογής.

    Το συγκεκριμένο σενάριο, με δεδομένο το πολιτικό σκηνικό που έχει ήδη διαμορφωθεί και συνεχίζει να διαμορφώνεται στην Ευρώπη (όχι μόνο στην Γερμανία αλλά και αλλού π.χ. Αυστρία, Ολλανδία κ.λπ.), συγκεντρώνει (μακράν) τις λιγότερες πιθανότητες πραγματοποίησης. Αλλά δεν μπορεί κανείς και να το αποκλείσει.

    Το σενάριο αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερες επεξηγήσεις ή διευκρινήσεις. Όσοι ζουν σε αυτή την χώρα, το έχουν ήδη βιώσει τρεις φορές και γνωρίζουν καλά, περί τίνος πρόκειται.

    Αυτές είναι, εν συντομία, οι τρεις πιθανές μορφές "απεμπλοκής από τα μνημόνια". Θεωρείται αυτονόητο πως καμία τους δεν αποτελεί πραγματική και ουσιαστική απεμπλοκή και πως η δημοσιονομική πολιτική  της Αθήνας θα βρίσκεται υπό εποπτεία μέχρι την εξόφληση του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Δηλαδή για κάμποσες δεκαετίες, ακόμη.

    Τούτων δοθέντων, ας σκεφθεί και ας αποφασίσει ο καθένας, ποια από τις τρεις προτιμά…

    Πέτρος Λάζος

    petros.lazos@capital.gr

    Twitter: @Marketelf

    Facebook: Peter Lazos

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων