Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 21-Σεπ-2018 00:02

    Το "λεφτόδενδρο", οι "φούσκες" και η ανισότητα...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Στούπα 

    Αυτό που είναι βέβαιο είναι πως η μείωση της φορολογίας αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο ώθησης της οικονομίας. Η μείωση της φορολογίας όμως συνήθως συνεπάγεται λιγότερα έσοδα και αν δεν συνδυάζεται με μείωση των δαπανών εγκυμονεί κινδύνους αύξησης του ελλείμματος και κατά συνέπεια και του χρέους. 

    Αρκετοί εκστασιάζονται με τη μείωση της φορολογίας της προεδρίας Τραμπ η οποία δεν συνοδεύεται από ανάλογες περικοπές δαπανών. Προς το παρόν όλοι ασχολούνται με τους δυναμικούς ρυθμούς ανάπτυξης ενός σε προχωρημένη φάση οικονομικού κύκλου και ελάχιστοι ασχολούνται με τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό. 

    Πριν λίγες μέρες η Goldman Sachs επεσήμανε σε μια έκθεσή της πως το δημοσιονομικό έλλειμμα των ΗΠΑ ενισχύθηκε 40% σε ετήσια βάση για να φθάσει στα 898 δισ. για το 11μηνο του δημοσιονομικού έτους 2017 – 2018.

    Η Goldman προβλέπει έλλειμμα ύψους 1,05 τρισ. δολ. (4,9% του ΑΕΠ) για το οικονομικό έτος του 2019 και αναφέρει ότι αναμένεται πως το ποσοστό αυτό θα αυξηθεί σημαντικά με την πάροδο του χρόνου, φθάνοντας το 5% του ΑΕΠ έως το 2021 και το 7% έως το 2028.

    Κατά την ίδια έκθεση ένα τόσο μεγάλο έλλειμμα σε περίοδο δυναμικής ανάπτυξης και χαμηλής ανεργίας συνήθως συμβαίνει "όταν μία χώρα βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου".

    Τα μεγάλα ελλείμματα είναι συνηθισμένα σε περιόδους ύφεσης της οικονομίας καθώς οι κυβερνήσεις εφαρμόζουν μέτρα αντικυκλικής πολιτικής. 

    Οι αγορές στη φάση που βρισκόμαστε προεξοφλούν τον αντίκτυπο που θα έχει στα ταμεία των επιχειρήσεων η τόνωση που προκύπτει από την εκτίναξη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Επιπλέον, πολλές επιχειρήσεις προκειμένου να προλάβουν την επιβολή των δασμών έτρεξαν να αποθεματοποιήσουν εισαγόμενα προϊόντα. Τούτο δείχνει αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας, αλλά επί της ουσίας πρόκειται για αγορές του αύριο που έγιναν σήμερα. Έτσι αύριο θα έχουν κάθετη μείωση...

    Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ που ακολουθούν τον ελληνικού τύπου δρόμο της δημοσιονομικής κραιπάλης...

    Η κυβέρνηση των εθνολαϊκιστών της Ιταλίας ως άλλοι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ  πριν την "κωλοτούμπα" υπόσχονται  τα πάντα σε όλους. 

    Έτσι από τη μία υπόσχονται μείωση της φορολογίας και από την άλλη αύξηση συντάξεων, επιδομάτων και κοινωνικών δαπανών.  Παράλληλα υπόσχονται πως θα τηρήσουν τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις για χαμηλά ελλείμματα.

    Το κεϋνσιανό μοντέλο στο οποίο πολλοί αναφέρονται δεν μιλά για αύξηση των δαπανών στην περίοδο δυναμικής ανάπτυξης. Μιλά για αύξηση των δαπανών στην περίοδο της ύφεσης και την περίοδο της άνθησης με τα αυξημένα έσοδα μείωσης του χρέους που δημιουργήθηκε στην ύφεση.

    Το μονεταριστικό (νεοφιλελεύθερο) αντίστοιχα μιλά για μείωση των επιτοκίων την περίοδο της ύφεσης και άνοδο των επιτοκίων την περίοδο της ανάπτυξης και υπερθέρμανσης.

    Η διαφορά τους έγκειται στο ποιος ασκεί την αντικυκλική πολιτική, η κυβέρνηση ή οι τραπεζίτες. 

    Αυτά συμβαίνουν σε μια κρίσιμη περίοδο ανόδου της δυσαρέσκειας διεθνώς. Η άνοδος της δυσαρέσκειας αυξάνει τη δύναμη των δημαγωγών και των λαϊκιστών. 

    Οι δημαγωγοί, λαϊκιστές όταν καταλάβουν την εξουσία και δεν μπορέσουν να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους (αύξηση των κρατικών δαπανών και μείωση των φόρων) θα προσπαθήσουν να στρέψουν τον θυμό του κόσμου σε εξωτερικούς ή εσωτερικούς εχθρούς. 

    Κάπως έτσι ξεκινούν οι δικτατορίες και οι πόλεμοι. Αυτό είναι το μάθημα της δεκαετίας του ’30. 

    Αν όλα αυτά σας φαίνονται υπερβολικές  παρατηρήσεις ορίστε πως περιγράφει τη συγκυρία ο γκουρού των αγορών Ray Dalio της Bridgewater σε πρόσφατη συνέντευξη στο Barron’s...

    "Το 1929-32, υπήρξε μια μεγάλη κρίση χρέους που οδήγησε τα επιτόκια να χτυπήσουν το μηδέν. Αυτό απαιτούσε μεγάλες ποσότητες  εκτύπωσης χρημάτων. 
    Αυτό οδήγησε σε αύξηση των τιμών των  χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων. 
    Το ίδιο συνέβη το 2008 και το 2009. 
    Οι αυξημένες  αγορές χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων προκάλεσαν μεγάλη άνοδο  στις τιμές των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων.

    Αλλά επειδή οι τιμές των χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων (μετοχές εννοεί κυρίως) αυξήθηκαν τόσο πολύ, βοήθησαν τους πλούσιους σε σχέση με τους φτωχούς  να αυξήσουν την περιουσία τους και μεγάλωσαν το χάσμα με τους φτωχούς.

    Ερώτηση: Στο σημείο αυτό βρισκόμαστε τώρα την περίοδο πριν το 1940;

    Ναί. Και αυτό οδηγεί  στον λαϊκισμό. Το χάσμα πλούτου σήμερα είναι το ίδιο με το χάσμα πλούτου το 1935-1940. Και όπως κείνο το χάσμα  παρήγαγε λαϊκισμό σε όλο τον κόσμο έτσι και παράγει και το τωρινό χάσμα.
    Και προέκυψαν  επίσης διεθνείς συγκρούσεις.

    Η ενδυνάμωση τότε των οικονομιών της  Γερμανίας και της Ιαπωνίας παρήγαγαν οικονομική αντιπαλότητα με τις ΗΠΑ και την Αγγλία. Και αυτή η οικονομική αντιπαλότητα κατά τα επόμενα 10 χρόνια κατέληξε σε πόλεμο, επειδή προέκυψαν  ισχυροί εθνικιστές και λαϊκιστές ηγέτες…
    Λοιπόν, έχουμε οικονομικό πόλεμο. 

    Βρισκόμαστε στα μεταγενέστερα στάδια της επέκτασης ενός οικονομικού κύκλου. Οι επεκτάσεις δεν συνεχίζονται για πάντα. Δεν ξέρω αν αυτό θα διαρκέσει δύο ή άλλα τρία τέσσερα χρόνια, αλλά οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων είναι πολύ ευαίσθητες στις μεταβολές των επιτοκίων...".

    kostas.stoupas@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων