Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 26-Νοε-2018 00:02

    "Παγίδες" και "νάρκες" στους μικρομεσαίους

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Η ολιγαρχική κρατικοδίαιτη οικονομία μας, "σφραγισμένη" για τα καλά και από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν αναστρέφεται (όσο και αν το θελήσουμε) πριν το 2030. 

    Ας το προσέξουν αυτό οι μικρομεσαίοι (ιδίως παλαιοί και νέοι μικροί επιχειρηματίες ή οι οικογενειακές επιχειρήσεις που εγγράφονται, από το 2018 στο ΓΕΜΗ), μιας και αυτοί είναι που θα εκφράζουν (για δεκαετίες) τη νέα επιχειρηματική κοινότητα της Ελλάδας. 

    Τι να προσέξουν; Ότι μέχρι το 2030 ενώ λεφτά δεν θα υπάρχουν, η σοβιετία θα συνεχίσει να συντηρείται!! (θα δούμε, στη συνέχεια, πώς και γιατί). 

    Ο ΣΥΡΙΖΑ (θα φανεί σε εξαγγελίες του για επιχειρηματικά μέτρα...) δεν έχει, πλέον, να "συσπειρώσει" (στις άτακτες... τάξεις του) άλλους από τους μικρομεσαίους, (μικρούς κατά προτίμηση), για να καλύψει μεγάλα "πελατειακά" κενά που προκάλεσαν αφενός το ανάθεμα... της εκκλησίας και αφετέρου τα "οπίσθια" του αγροτικού κόσμου που (ξέχωρα από τη –μόνιμη– βούληση κάποιων...) "δέθηκε" με την (απίθανης έκτασης) μαύρη οικονομία στην οποία κατέφυγε ισορροπώντας την Συριζαϊκή φορολογική λαίλαπα, συντήρησης της σοβιετίας. 

    Οι εκλογές του 2019 δεν έχουν να προσφέρουν απολύτως τίποτε στην οικονομία, όποτε και αν γίνουν. 

    Θα ήταν σημαντικό να γίνουν νωρίς οι εκλογές, αν υπήρχαν, στα σκαριά ελληνικές επενδύσεις ή στα σύνορα, αμερικάνικες, ευρωπαϊκές ή πολυεθνικές, έτοιμες να προσφερθούν (ως κάποια μορφή στήριξης) στην επόμενη κυβέρνηση... μιας και στην Ελλάδα οι επενδύσεις (δεκαετίες τώρα) είναι αντικείμενο πολιτικής συναλλαγής...

    Επένδυση όμως (εκτός αυτές που αναμασάμε –μια δεκαετία–) δεν υπάρχει όχι στα συρτάρια των υπουργείων αλλά και σε εκείνα των ελληνικών επιχειρήσεων. Αυτών που θα λειτουργήσουν το 2019, αναζητώντας μόνο απρόσμενη λύση, πριν από το λουκέτο ή την αλλαγή συμφέρουσας έδρας εκτός Ελλάδος.  

    Και όταν μιλάμε για επενδύσεις δεν εννοούμε τις "αρπαχτές" που μένουν να κάνουν (όσοι δεν έχουν κάνει), σε οικονομικές ενισχύσεις αναπτυξιακών νόμων του ΣΥΡΙΖΑ και προγράμματα επιδότησης εργασίας (μέχρι και 60%) με κρατικό χρήμα (για να πάνε οι Συριζαίοι στις εκλογές...). Αυτές δεν έχουν σχέση με την ανάκαμψη ή την ανάπτυξη σε γλώσσα χωρών πραγματικά ανεπτυγμένης οικονομίας, ή βιομηχανίας.

    Ξένο κεφάλαιο, όπως εκείνων που οργώνουν την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και στη γειτονιά μας, τη Ρουμανία την Τσεχία μέχρι την Κύπρο (για όποιους λόγους και αν την επιλέγουν...) δεν θα δούμε στην Ελλάδα, πριν τις Προεδρικές εκλογές του 2020 και την οριστικοποίηση πολιτικών σχημάτων, προς τις όποιες εκλογές του 2023 ή 2025 (ανάλογα με την εξέλιξη των προεδρικών). 

    Η πιθανή κυβερνητική αλλαγή (με την αποχώρηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από την εξουσία) δεν αποτελεί κίνητρο για επενδύσεις στην Ελλάδα αν δεν προηγηθεί πολιτική σταθερότητα και ξεκαθάρισμα οικονομικού και επιχειρηματικού περιβάλλοντος.

    Η δε αναπτυξιακή και επενδυτική νομοθεσία που θα παραλάβει η κυβέρνηση των εκλογών του 2019 μπάζει από παντού... Και δεν θα αλλάξει ακόμη και στην –εντελώς απίθανη– περίπτωση επανεκλογής του ΣΥΡΙΖΑ. 

    Τα πάντα είναι και θα παραμείνουν στον αέρα μέχρι τις εκλογές, γιατί κανείς στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τόσο ηλίθιος να χρεωθεί μέτρα υπέρ του ξένου κεφαλαίου, στο σημερινό προεκλογικό χάλι του κόμματος. 

    Και για να ξεφύγουμε από τις οποιεσδήποτε, λογικές εκτιμήσεις ή προβλέψεις, ας ρίξουμε μια ματιά και σε μια "τζογαδόρικη", ας την πούμε, όψη του ίδιου νομίσματος. Στο ενδεχόμενο επενδυτικού ενδιαφέροντος από το ξένο πολυεθνικό κεφάλαια για να προλάβει θέση στην ανακάμπτουσα... οικονομία μας, μετά τα μνημόνια.  

    Πού θα βρεθεί ο βλαξ, πολυεθνικός κεφαλαιούχος, να παρουσιάσει σχέδια, πριν ξεκαθαρίσει ο λαβύρινθος με τα κόκκινα δάνεια. Πριν ξεθαμπώσει το τραπεζικό τοπίο. Και πριν φανεί ορίζοντας (μέσω των εκποιήσεων από το Υπερταμείο), στο 70% της κρατικής οικονομίας, όπως επιβάλλουν οι 88 υποχρεώσεις (προαπαιτούμενα) της ελληνικής οικονομίας. Τα γνωστά δηλαδή, που αποδέχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, για να αξιοποιήσει προεκλογικά τη συμφωνία εξόδου αλλά είναι εντελώς αδύνατον να καλυφθούν σε μια κυβερνητική θητεία, με τον φιλελευθερισμό ως ξόρκι... από την κοινωνία μας... 

    Οπότε, μέχρι να δούμε καθαρούς και σταθερούς κανόνες παιχνιδιού στην οικονομική και πολιτική σκηνή του τόπου, η σοβιετία θα συνεχίσει να σούρνεται... από εκλογές σε εκλογές, τη δεκαετία 2020-2030. Και θα την πληρώνουν βεβαίως, μεσαίοι, μικροί και οικογενειακές επιχειρήσεις, ως οι μόνοι, (δυστυχώς) που θα συνεχίσουν να συνθέτουν την επιχειρηματική κοινότητα της χώρας μας, από την παραγωγή μέχρι τις υπηρεσίες. Η ολιγαρχία και οι κρατικοδίαιτοι, είναι για άλλη δουλειά... Για να δείχνει η σοβιετία πως με τις δουλειές που αναθέτει, εξασφαλίζει επενδύσεις... Ας προσέχαμε. 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων