Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 20-Αυγ-2018 00:02

    Γιορτάστε... και μετά, τα κεφάλια μέσα

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου

    Το μνημόνιο φεύγει. Η φτώχεια μένει, άγνωστο μέχρι πότε. Το αυριανό πανηγύρι και η ΔΕΘ δίνουν τέλος στην απάτη ότι η οικονομία μας γυρίζει σελίδα.

    Ας σκεφτούμε μόνο τούτο. Στις 21 Αυγούστου θα χορεύουμε... για την έξοδο από το μνημόνιο. Στις 31 Αυγούστου έρχεται ο ΕΝΦΙΑ. Όπως και αν τον παρουσιάσουν, οι νέες αντικειμενικές αξίες θα τους ξεμπροστιάσουν...

    Η ελληνική οικονομία βγαίνει από το μνημόνιο χωρίς να έχει κανένα (απολύτως κανένα) από τα χαρακτηριστικά της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας της εποχής της δικής τους εξόδου. Για να μην αναφέρουμε και την Κύπρο, επειδή τα μεγέθη δεν είναι συγκρίσιμα. 

    Η εκτός μνημονίου εποχή βρίσκει κάπως καλύτερα τα πράγματα στην οικονομία (πως αλλιώς θα γινόταν μετά τις αμέτρητες θυσίες όλης της κοινωνίας και ιδίως της μεσαίας τάξης) αλλά σε καμία περίπτωση σε ελπιδοφόρο δρόμο ανάπτυξης όπως (απέδειξαν από την πορεία τους) η Ιρλανδία και αργότερα η Πορτογαλία. 

    Η ελληνική οικονομία παραμένει και εκτός μνημονίου με εντονότατα χαρακτηριστικά κρατισμού. Με διαχείριση της φτώχειας από την φορολόγηση εισοδημάτων του 20% των φορολογουμένων. Της μεσαίας τάξης. Και, κατά τα άλλα, με αχαρακτήριστη και αλαλούμ ιδιωτική οικονομία τριών αναχρονιστικών σοσιαλιστικών όψεων. 

    Την όψη της ολιγαρχίας (έτσι την αποκαλεί ο προσφιλής της... ΣΥΡΙΖΑ) στο ψηφιδωτό της οποίας συντίθεται και η εικόνα της ελληνικής κρατικοδίαιτης οικονομικής πολιτικής, αρκετών 10ετιών. 

    Η κρατικοδίαιτη αγορά - ατμομηχανή της ελεγχόμενης ιδιωτικής οικονομίας αντλεί την αιμοδοσία της... (όσο και όταν επιτρέπουν τα πλεονάσματα) από τις δημόσιες επενδύσεις, τα προγράμματα ΕΣΠΑ (χειραγωγούμενα πολιτικά μέσω της τοπικής αυτοδιοίκησης) και από τις κρατικές προμήθειες. 

    Αυτό το κομμάτι της ιδιωτικής οικονομίας δεν επενδύει ούτε αναπτύσσεται αν δεν υπάρξει λόγος. Αν δεν πάρει κρατική δουλειά σε συνδυασμό με εξαγορά ΔΕΚΟ ή άλλης κρατικής περιουσίας. Επενδύσεις σχεδιάζουν μόνο εκτός Ελλάδος.  

    Άλλη όψη της ιδιωτικής οικονομίας μας είναι η μορφή της επιχειρηματικής μετανάστευσης σε γειτονικές χώρες ή επιλεγμένες ευρωπαϊκές, που όμως διασφαλίζουν προϋποθέσεις ορθής διαχείρισης κεφαλαίων. 

    Οι ελληνικές αυτές επιχειρήσεις (δεκάδων χιλιάδων με, επίσης χιλιάδες, Έλληνες εργαζόμενους) απολαμβάνουν τα, κάθε μορφής ευχαριστήρια..., των Σκοπίων, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Τσεχίας και (τελευταία εντόνως...) της Αλβανίας. Οπότε δεν επιστρέφουν στην Ελλάδα με όσα μνημόνια και αν σκίσουμε... ή ό,τι αερολογίες πούμε στη ΔΕΘ.

    Ως τρίτη όψη (των εν λειτουργία –ακόμη– παραγωγικών ή και εμπορικών επιχειρήσεων) θα αναγνωρίσουμε παλαιούς μεγάλους, μεσαίους και μικρούς παραγωγούς ή εξωστρεφείς επιχειρηματίες οι οποίοι απλά δεν το έχουν βάλει κάτω. Όχι γιατί περιμένουν πως θα προκύψει κάτι θετικό αλλά γιατί τους περισσεύει το πείσμα και η διάθεση για δράση.

    Πρόκειται για την κατηγορία της επιχειρηματικής κοινότητας που συντηρεί την παρουσία της στην οικονομία αλλά μόνο σε ρυθμούς ρελαντί... Τίποτε περισσότερο. 

    Αυτή είναι η δήθεν ελεύθερη ιδιωτική μας οικονομία, που δεν σκοπεύει ούτε βρίσκει λόγο να επενδύσει ή να ιδρύσει μονάδες και νέους ομίλους αλλά περιορίζεται σε μετοχικές ανακατατάξεις (λόγω πωλήσεως κόκκινων δανείων) ή αλλαγές σκουριασμένου και φθαρμένου μηχανολογικού εξοπλισμού, ως συντήρηση. 

    Έτσι ασφαλώς βλέπουν τα πράγματα (και δεν έχουν άδικο) τα 700.000 δυναμικά στοιχεία της ελληνικής παραγωγικότητας που βρίσκονται εκτός Ελλάδος. Εκείνοι που δεν θα γυρίσουν επειδή εμείς θα χορέψουμε... για την έξοδο από το μνημόνιο ή θα αραδιάσουμε του κόσμου τις απραγματοποίητες αερολογίες στη ΔΕΘ. 

    Μέσα στο κλίμα αυτό οι ξένοι επενδυτές θα συνεχίσουν να αποστρέφονται την Ελλάδα, όσο διαπιστώνουν επενδυτικές κινήσεις καθ υπολογισμό (από τους εγχώριους επενδυτές) σε μια οικονομία, μόνιμη εστία πολιτικού εκχυδαϊσμού.

    Τι μπορεί να αλλάξει συνεπώς στην οικονομία μας που, μέσα στο 6μηνο, θα βρεθεί ξανά στο μάτι του κυκλώνα πολιτικών αντιπαραθέσεων και χυδαιολογίας, λόγω εκλογών για Ευρωβουλή, Δήμους και Βουλή. Ποιες δεσμεύσεις, υποψηφίων για την εξουσία, θα λύσουν το πολύπλοκο πολιτικό πρόβλημα "αιχμαλωσίας" της οικονομίας στον κομματισμό και τον ανίκανο κρατισμό. Τα μέτρα (αυτά που θα ακούσουμε), θα αφορούν διαχείριση της φτώχειας μας... Παρέα όμως με το κράτος... Τίποτε άλλο. Δεν θα αγγίζουν την οικονομία στη μορφή της. Δεν θα την απελευθερώσουν. Δεν θα της ανοίγουν δρόμους. 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων