Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 23-Μαϊ-2018 00:03

    Η στραβομάρα μας...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Λέμε, "ακόμη δεν είδαμε τίποτε...", εκφράζοντας ανησυχίες για τα μελλούμενα. Λάθος μας. Στην Ελλάδα η φράση αυτή πρέπει να συντάσσεται ως ερώτηση. 

    Ας γυρίσουμε πίσω μια 15ετία. Εκεί κοντά στο 2003-2004 που φαινόταν καθαρά πως θα έφευγε το ΠΑΣΟΚ από την εξουσία αλλά όχι και ο Πασοκισμός. Η νοοτροπία του Πασόκου που από τότε αναζητούσε νέα πολιτική στέγη. 

    Στο κλίμα αυτό κατέφθασε η Νέα Δημοκρατία με δέσμευση... να αλλάξει το κράτος. 

    Ποια; Η Νέα Δημοκρατία του 2004 με τις βαθιές ρίζες στον κρατισμό και στην κρατικοδίαιτη οικονομία καθώς στα δικά της χέρια έγιναν 10 γιγαντιαίες κρατικοποιήσεις. 

    Κυβέρνηση και οικονομία περνάνε καθαρά σε κρατικοδίαιτη πολιτική προσέχοντας, σαν τα μάτια τους, τις ΔΕΚΟ, τους άχρηστους Οργανισμούς και αυξάνοντας το κράτος κατά 100.000, βάζοντάς τους από πόρτες και παράθυρα.

    Ποιος από τα κόμματα και τις κυβερνήσεις είχε καιρό για πέταμα (μετά το 2003-2004) να ασχοληθεί με τους επενδυτές που πέρναγαν από την Ελλάδα και κατέληγαν στην Ανατολική Ευρώπη ή με τους "μετανάστες" επιχειρηματίες που γέμιζαν τα κρατικά ταμεία των Βαλκανίων. 

    Και, πολύ περισσότερο, ποιος είχε καιρό να ψάξει να βρει τους πυρήνες των Εξαρχείων είτε αυτοί ήταν της φωτιάς και της πυρκαγιάς... ή της μαύρης τους τύφλας... αφού το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικά ωφέλιμο στον ΣΥΡΙΖΑ, στον Πασοκισμό και στους σκόρπιους από τα αριστερά ως τα άκρα δεξιά, αφού η Βουλή των 300 τους χαμογελούσε ήδη...

    Εμείς όμως μείναμε στη στραβομάρα μας. 

    Η πίτα στην οικονομία μπήκε σε μοιρασιά. Τεράστια έργα, ογκώδεις προμήθειες, απίθανες κρατικές συμφωνίες, και άνω – κάτω η αγορά. Η ανεργία στο 20% (κοντά στο 2008) αλλά εμείς εκεί... Βλέπαμε αυτά που έδειχνε η τηλεόραση.

    Κάηκε η Αθήνα. Δολοφονήθηκαν υπάλληλοι της Μαρφίν, πλιάτσικο στην Ερμού. 

    Στον κόσμο μας εμείς. Ποια ήταν η αντίδραση μας όταν έσβηναν τα φουγάρα στα εργοστάσια, το ένα πίσω από το άλλο; 

    Χειροκροτούσαμε (λίγους μήνες μετά) εργατοπατέρες που ούρλιαζαν να κλείσουν τα μαγαζιά του κεφαλαίου... (Ασπρόπυργος, Ελευσίνα σε χαλυβουργικές και σιδηρουργικές μονάδες) 

    Στα 27% η ανεργία μετά την κρίση. Πάνω από 70.000 οι μεταναστεύσεις επιχειρηματιών και επαγγελματιών. Περισσότεροι από 1.500.000 χωρίς δουλειά. Στους 300.000 (τότε) οι νέοι επιστήμονες και στελέχη που έφυγαν στο εξωτερικό. 

    Εμείς στη στραβομάρα μας. 

    Τι κάναμε; Φέραμε τον ΣΥΡΙΖΑ να μας σώσει. Και μας έσωσε με ένα νόμο και ένα άρθρο...

    Στα 317 ευρώ το καθαρό μηνιάτικο και 4ωρα ή 4ήμερα στη δουλειά. Και από τους τυχερούς... που δουλεύουν, μόνο το 60% να πληρώνεται στην ώρα του. Οι άλλοι όποτε και όπως λάχει... και τα δώρα αν και εφόσον...

    Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήλθε μόνος του. Εκτός από τους 153 στρατευμένους του "ναι σε όλα" έφερε και τον Πασοκισμό και τα παιδιά που ξέρουν να κάνουν κοινωνική παρέμβαση... Τα παιδιά... που ξέρουν να βάζουν φωτιές, να δέρνουν, να καίνε και να ξεβρακώνουν... πρυτάνεις και πολιτικούς...

    Εμείς  παραμένουμε στη στραβομάρα μας...

    Και ζητάμε από τον σύντροφο Τόσκα να μαζέψει τον Ρουβίκωνα από τον σβέρκο μας. Ποιος; ο Τόσκας. Και πέραν τούτου. Πιστεύουμε πως κάτι θα γίνει και θα εξατμιστεί... από μόνη της η "κουλτούρα" Πολάκη, Φίλη, Γαβρόγλου και Παρασκευόπουλου.

    Όποτε, συνεχίζουμε να μην ξεστραβωνόμαστε.

    Και ξάπλα στον καναπέ και στις τηλεοράσεις περιμένουμε πότε θα περάσει... το επόμενο σκάνδαλο (μιας και δεν έπιασε το Νοβάρτις ή το Ζήμενς). Έτσι για χαβαλέ... Για να περνάει η ώρα...

    Από ποιους περιμένουμε να ξεριζώσουν σκάνδαλα; Από τα κόμματα που ξέχασαν να τα βγάλουν ως κυβερνήσεις... Λες και οι κρατικοδίαιτοι δεν έβαλαν στον λογαριασμό..., της δουλειάς με το κράτος, και τα έξοδα... από τα  σκάνδαλα...

    Ποια είναι λοιπόν αυτά που δεν είδαμε ακόμη; Ποια είναι τα χειρότερα που θα έλθουν; Αυτά που δεν τα ξέρουμε... σε μια χώρα που η οικονομία της παίρνει οξυγόνο μόνο από τα ΕΣΠΑ ενώ θεωρεί τη δουλειά... μέγα κίνητρο για επενδύσεις. Στη χώρα που βαφτίζει επενδυτές τους τζογαδόρους της οικονομίας. Και τους τραμπούκους Ρουβίκωνες, ακτιβιστές... Τι μένει να κάνουμε; Ας βάλουμε ερωτηματικό στο τέλος της φράσης "ακόμη δεν είδαμε τίποτε". Και ας αναρωτηθούμε τι μας συμβαίνει... Φτάνει αυτό. 

    george.kraloglou@capital.gr

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    Ροή Ειδήσεων

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ