Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 15-Δεκ-2017 07:03

    Τον χαβά μας, εμείς...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κράλογλου 

    Ο Τσίπρας πέφτει ως ώριμο φρούτο. Η οικονομία τον λιανίζει. Η μεσαία τάξη θα τον λιώσει. Από αυτό το πλευρό να κοιμόμαστε. Και καληνύχτα μας.

    Ας μη κάνουμε πως το ξεχνάμε. Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης δεν πέφτεις ποτέ από την οικονομία επειδή φθείρεσαι. Ακόμη και αν διαφθείρεσαι... (αυτό ίσως και να το καρπωθείς ως μαγκιά...). 

    Πέφτεις μόνο όταν σταματήσεις να είσαι χρήσιμος σε συντεχνίες, σε προνομιούχες τάξεις και σε κρατικοδίαιτα κυκλώματα πάσης μορφής και κατηγορίας... 

    Και, από το 2009, αν δεν σε χρειάζονται οι δανειστές ή οι "σωτήρες αγοραστές" εκείνων που πουλάει ο πάγκος σου... Η οικονομία σου δηλαδή (όπως την ξέρουν οι χώρες με κανονική οικονομία και όχι σαν την δική μας λαϊκή αγορά...). 

    Πως να μπει, λοιπόν, ημερομηνία λήξης στη χρησιμότητα του Αλέξη Τσίπρα και των δήθεν αριστερών του τώρα που ήρθε Άνοιξη... στα δημοσιονομικά με πλεόνασμα κοντά στο 4% και τα "λουλούδια" της αποκρατικοποίησης, των αναθέσεων και της "αξιοποίησης" της κρατικής περιουσίας "ανθίζουν..." με το λίπασμα των προαπαιτούμενων; 

    Λόγος θα ήταν αν, παρά την τριετή μνημονιακή πειθαρχία που εξασφάλισε ο ΣΥΡΙΖΑ, η οικονομία μας, επιπέδου λαϊκής αγοράς, δεν παρουσίαζε τα, εντελώς οριακά και θολά, σημάδια πως κάτι κινείται.

    Σημάδια που σε συνδυασμό μαζί με την τόση φτωχοποίηση και ισοπέδωση των τάξεων η κατάσταση μπορεί να γίνει ελέγξιμη από την Ευρώπη και την Ευρωζώνη καθώς η δική της ανάπτυξη καλά κρατεί και θα κρατήσει, μια διετία, κατά πως διαπιστώνει και η Eurostat.

    Όσο χρόνο δηλαδή και οι αγοραστές της ελληνικής κρατικής περιουσίας και οι "επενδυτές" στα κρατικά μονοπώλια δεν θα αρνούνται να μας σώζουν... με "ενέσιμη" θεραπεία. Πράγμα που και εύκολο είναι και προβλέψιμο με η χωρίς το ΔΝΤ. 

    Πρόβλημα θα έχουν μόνο αν ανακατώσουμε το μείγμα της οικονομικής πολιτικής και τις συνταγές που με ακρίβεια τήρησε ο Τσίπρας στο όνομα της αριστεράς και της δίκαιης ανάπτυξης...

    Εφόσον όμως τα πράγματα συνεχίσουν ως έχουν (που θα συνεχίσουν) δεν ζορίζονται καθόλου να σώζουν τον Τσίπρα από την μια με τις δανειακές "ενέσεις". Και από την άλλη με ανοχές στα φιλοδωρήματα, προς στον λαό, για να παριστάνει τον αριστερό. 

    Δηλαδή το "χαρτί" που το παίζουν ήδη με την εμφανή συγκατάβαση στις αξιολογήσεις (τους διευκολύνει και η παράταση στον σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία), όπως φάνηκε στην τρίτη αξιολόγηση και θα φανεί και στην τέταρτη που θα ακολουθήσει τον Μάιο του 2018. 

    Είναι το χαρτί που συντηρεί και τις προϋποθέσεις να μιλάει ο Τσίπρας για θετικούς ρυθμούς στην οικονομία και εκρήξεις στην ανάπτυξη... Υπάρχει βέβαια και το άλλο, το σπουδαίο "χαρτί". 

    Η ρύθμιση του χρέους που το κρατάνε για μετά την λήξη του τρίτου μνημονίου (τον Αύγουστο του 2018) σαν "χαλαρωτικό" όταν θα σερβίρουν την πρώτη φάση της Επιτροπείας, μέχρι το 2023 μαζί με τα αναγκαστικά πλεονάσματα ύψους 3,5%.

    Οπότε οι δανειστές δεν έχουν λόγους να λήξουν την "θητεία" χρησιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα και γενικά της αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα.

    Αντίθετα σιγοντάροντας τον με, πλάγιους ήχους...,  ότι βαδίζουμε σε σωστό δρόμο (άρα δικαιολογούνται νούμερα για δήθεν ανάπτυξη) ωφελούνται από το κομμάτι της "συνταγής" για τις αποκρατικοποιήσεις. 

    Γιατί στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου δύσκολο να πουλάς το κράτος (πράγμα αναγκαίο μεν) αλλά παραμυθιάζοντας με αριστερές μπαρούφες τον λαό ότι εκσυγχρονίζεις το κράτος... εξασφαλίζοντας επενδύσεις και ιλιγγιώδη ανάπτυξη...  Κάτι σαν τις κοινωνικοποιήσεις του 1981-85... Οι χορευτές του Συντάγματος θα χορέψουν και πάλι, σαν τότε που τους έκανες ΝΑΙ το ΟΧΙ τους...

    Με την οικονομία λοιπόν (σε επίπεδο λαϊκής αγοράς)  να μην έχει (όπως συμβαίνει σήμερα) σοβαρές απαιτήσεις για να σώζεται (από δανειστές και υποψήφιους αγοραστές) μόνο οι χρήσιμοι πολιτικοί στηρίζονται και θα στηρίζονται στην εξουσία.

    Εκτός αν τους πείσουμε, ως λαός και χώρα, πως θα τους εξοφλήσουμε με κέρδη από τις δυνατότητες της εθνικής μας παραγωγής και από την ικανότητά μας, ως παραγωγικές δυνάμεις, να παρακολουθήσουμε τους  αναπτυξιακούς στόχους της Ευρώπης ( π.χ. αύξηση συμμετοχής της ευρωπαϊκής βιομηχανίας από το 15% στο 20% του ΑΕΠ) επαναφέροντας την οικονομία σε προδιαγραφές Ε.Ε. Μπορούμε να τους πείσουμε (αλλάζοντας –στην περίπτωση αυτή- την σημερινή συνταγή ρυθμών στην οικονομία μας) ή βολευόμαστε με την "δίκαιη ανάπτυξη" Τσίπρα, γιατί εμείς δεν είμαστε για πολλά-πολλά; 

    george.kraloglou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων