Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 21-Νοε-2018 00:01

    Η κοινωνία δεν θέλει διαχειριστή, θέλει οραματιστή

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

    Η άνοδος των δήθεν -στην πλειοψηφία τους- αντισυστημικών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, πέρα από την απόγνωση των κοινωνιών σχετίζεται και με την απουσία οράματος. 

    Βεβαίως και παίζουν σημαντικό ρόλο για την επικράτηση των λαϊκιστικών δυνάμεων και της δημαγωγικής ρητορικής η ανέχεια από τα μακροχρόνια προγράμματα δημοσιονομικής πειθαρχίας, η φτώχεια, το ξεζούμισμα από την υψηλή φορολογία, η απογοήτευση από την οριζόντια διαφθορά και εσχάτως οι άστοχες πολιτικές για την αντιμετώπιση της προσφυγικής - μεταναστευτικής κρίσης. Τα οποία εκμεταλλεύονται στο έπακρο οι λαϊκιστές δήθεν σωτήρες. 

    Όμως όλα αυτά έρχονται στον αφρό και διογκώνονται ως προβλήματα κάνοντας τις κοινωνίες λιγότερο ανεκτικές γιατί λείπει το όραμα. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αν αναλογιστεί κανείς το πού πάει η Ευρώπη αλλά και οι χώρες μία προς μία, θα κάνει δραματικές διαπιστώσεις. Ο δρόμος μπροστά φαντάζει όχι μόνο δύσβατος αλλά πολύ φοβάμαι και όχι κατ’ ανάγκη κοινός. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν είναι πλέον αδιαπραγμάτευτο. 

    Στην Ευρώπη επιπρόσθετα είναι μάλλον εμφανές ότι απουσιάζουν οι μεγάλοι και φωτισμένοι ηγέτες. Γεμίσαμε διαχειριστές αλλά ξεμείναμε από οραματιστές. Και αυτό πλέον κοστίζει. Είναι όμως αλήθεια ότι η πολιτική που επιβλήθηκε ως συνέπεια και της κρίσης, αλλά και ως δημιούργημα επιλογών, είχε ως διακύβευμα τη διαχειριστική δεινότητα. Μήπως άλλωστε στη χώρα μας δεν συνέβη το ίδιο; Μόνο που εδώ μάλλον... προηγηθήκαμε. Οι λαϊκιστικές δυνάμεις που υπόσχονταν κίβδηλα οράματα επικράτησαν εδώ και χρόνια. Έχουμε μία μάλλον άχαρη πρωτιά...

    Όμως όσο οι πολιτικές δυνάμεις προβάλλουν κυρίως ως καλύτεροι διαχειριστές και όχι ως οραματιστές, οι λαϊκιστές δεν είναι εύκολο να ηττηθούν. Πολλοί, ίσως δε οι περισσότεροι δεν ενδιαφέρονται πλέον να ακούσουν ποιος θα διαχειριστεί με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα τη μιζέρια τους. Ακόμα και αν αυτή είναι η αναγκαία συνθήκη για να ξεφύγουν από αυτή. Καλώς ή κακώς έχουν κουραστεί, έχουν ξεγελαστεί, θεωρούν ότι έχουν πλέον πληρώσει πολύ ακριβά το όποιο "έγκλημά" τους απέρρεε στο πλαίσιο του... μαζί τα φάγαμε...

    Γι' αυτό και αντέχουν οι λαϊκιστές ακόμα. Γιατί δεν έχει δοθεί ακόμα όραμα στην κοινωνία από οποιαδήποτε άλλη πλευρά. Και έτσι αρκετοί μένουν με το κίβδηλο... Για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση θα πρέπει να εμπνευστεί η κοινωνία από ένα όραμα. Να πιστέψουν οι πολίτες ότι μπορεί να αλλάξει η ζωή τους μέσα από συγκεκριμένες δράσεις και διαδικασίες. Τα σλόγκαν περί ανάπτυξης δεν επαρκούν. Χρειάζεται ατζέντα που θα πείθει. Ένα, δύο, τρία... συγκεκριμένα. 

    Ίσως οι πολιτικοί να είναι καλό να περάσουν από τα καφενεία όχι ως περαστικοί για επικοινωνιακούς λόγους, αλλά ινκόγκνιτο ει δυνατόν, για να κάτσουν και να αφουγκραστούν τη σοφία του καφενέ. Δεν μπορεί, θα πάρουν ιδέες. Θα ακούσουν σίγουρα ότι δεν μπορεί σε αυτή τη χώρα με τεράστια εν δυνάμει πλεονεκτήματα, σε τρεις κορυφαίες "βιομηχανίες", τον Τουρισμό, την Ενέργεια και την αξιοποίηση του υπόγειου και υποθαλάσσιου πλούτου της, να μην υπάρχει ατζέντα ταχείας ανάπτυξης και υπέρβασης αγκυλώσεων και της βιομηχανίας των ενστάσεων. 

    Στα καφενεία αναρωτιόνται πώς είναι δυνατό αυτή η χώρα με τις τεράστιες ακόμα ανεκμετάλλευτες προϋποθέσεις και δυνατότητες στον τουρισμό και τις συνδεδεμένες υπηρεσίες, με την ιστορία της, με την θέση της ως ενεργειακός κόμβος, με τον ορυκτό της πλούτο, δεν είναι μία χώρα παράδεισος με ανθηρή οικονομία και αθρόα προσέλευση επενδυτών. Ό,τι και αν συνέβη στο παρελθόν. Δεν είναι κουτοί... το συνεκτιμούν. Και δεν δέχονται ότι είναι δύσκολο να ξεπεραστεί η γραφειοκρατία και οι κάθε λογής αγκυλώσεις. Θεωρούν ότι αυτό δεν γίνεται για να μπαίνει η διαφθορά από το παράθυρο. 

    Η κοινωνία διψά επίσης για την ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της. Που θα κλείσει οριστικά το ντροπιαστικό κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας που η έννοια Έλληνας είχε συνδεθεί με την απάτη και την ελεημοσύνη. Η κοινωνία θέλει τη χαμένη περηφάνια της. Αν το δει αυτό, αν το διαισθανθεί τότε μπορεί να ελπίζουμε ότι οι εκλογές θα σταματήσουν να κρίνονται από το "φύγετε" και θα κριθούν από το "ελάτε"...

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων