Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 11-Απρ-2018 00:01

    Το εθνικό και το πολιτικό "θερμό επεισόδιο"

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

    Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε σε μία ιδιαίτερα ευαίσθητη περίοδο στα εθνικά θέματα. Όπου μπορεί να κερδηθούν αλλά και να χαθούν πολλά. Δυστυχώς, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία καθόλου προφανής δεν είναι η κυβερνητική συνοχή στη διαχείρισή τους.

    Και επίσης καθόλου προφανής δεν είναι η διασφάλιση της κυβερνητικής συνοχής και πλειοψηφίας με κύρια αιτία, αν όχι και αφορμή, την υπόθεση του Σκοπιανού. Το ζήτημα δείχνει προς το παρόν άλυτο γα τον πρωθυπουργό, που από τη μία δεν θέλει να ρισκάρει τη διάλυση της σχέσης με τους ΑΝΕΛ την ώρα που επιχειρεί την έξοδο από το Μνημόνιο (έστω με αυτή την ασαφή και μάλλον επαχθή πρόοδο), αλλά από την άλλη γνωρίζει ότι το Σκοπιανό πιθανώς θα αποτελέσει, στο ίδιο πάνω κάτω timing το σημείο πρόκλησης ενός ενδοκυβερνητικού "θερμού επεισοδίου) και της διάλυσης της σχέσης του με τον Πάνο Καμμένο.

    Ήδη παρά τις συναντήσεις και τα χαμόγελα στις φωτογραφίες, είναι πλέον κοινό μυστικό ότι οι σχέσεις έχουν διαρραγεί. Και από ό,τι φαίνεται, ο κ. Τσίπρας βρίσκεται πλέον σε μία πολιτική "ομηρία" που δεν είχε εκτιμηθεί επαρκώς. Από την πλευρά του ο κ. Καμμένος προφανώς ποντάρει στην "κόκκινη γραμμή" για το Σκοπιανό για να επιχειρήσει την πολιτική επιβίωση του κόμματός του που οι δημοσκοπήσεις αφήνουν εκτός Βουλής... Όμως φαίνεται ότι στο "αντάρτικο" Καμμένου ο κ. Τσίπρας δεν έχει ακόμη βρει το "αντίδοτο".

    Είναι γνωστό ότι ο πρωθυπουργός δέχεται από πολλές πλευρές, τόσο από το εξωτερικό, όσο και από το εσωτερικό, πιέσεις για πολιτική και κυβερνητική "αναδιάταξη". Ωστόσο του λείπουν τα "κουκιά". Οι κοινοβουλευτικές ψήφοι. Και μπορεί να εικάζεται ότι αυτές μπορούν να βρεθούν από πολιτικές εφεδρείες που ενδεχομένως υπάρχουν είτε στους ίδιους τους ΑΝΕΛ, είτε στο Ποτάμι, είτε στο ΠΑΣΟΚ, είτε στη δεξαμενή των ανεξάρτητων βουλευτών. Όμως δεν προσφέρεται καμία προοπτική σταθερότητας. Άλλωστε και ο κύριος Θεοδωράκης και η κυρία Γεννηματά, ανεξάρτητα αν θα προχωρούσαν ή όχι σε μία στρατηγική συμφωνία τόσο κοντά πλέον σε εκλογές (ακόμα και αν γίνουν στο τέλος της τετραετίας...), που μάλλον για το μετεκλογικό σκηνικό διαπραγματεύονται, δεν ελέγχουν πλήρως τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες. Θα αντιμετώπιζαν διαστάσεις και διάλυση.

    Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή για τον πρωθυπουργό, που θεωρητικά μπορεί και χωρίς στρατηγικό σύμμαχο να βρει τις 6 ψήφους που του λείπουν, ίσως και περισσότερες, πρακτικά όμως δεν θα έχει να κάνει με έναν "συμπαγή" εταίρο αλλά με διάφορα μικροσυμφέροντα. Και αυτό προφανώς είναι κάτι που δεν του επιτρέπει να αποχωριστεί τον "εταίρο" του. Όσο και αν ίσως πλέον το θέλει. Η στρεβλή, ασαφής και αβέβαιη όμως εικόνα, προκαλεί μεγάλο ρίσκο για τη χώρα. Σε αυτή τη συγκυρία, όπου η τουρκική προκλητικότητα αυξάνεται μέρα με τη μέρα, υπάρχει ρήγμα, έστω πολιτικό, μεταξύ Μαξίμου και υπουργείου Άμυνας.

    Το ζήτημα είναι μείζον και εννοείται ότι δεν επιλύθηκε με την τοποθέτηση Κουβέλη σε ρόλο τοποτηρητή. Το Μαξίμου ανησυχεί πλέον για το γεγονός ότι στο υπουργείο Άμυνας υπάρχει ένας υπουργός που τουλάχιστον λεκτικά και επικοινωνιακά δείχνει "θερμοκέφαλος", καθώς άλλωστε η δική τους άγνοια διαχείρισης αντίστοιχων κρίσιμων ισορροπιών φέρνει στο πρωθυπουργικό περιβάλλον πρόσθετη ανασφάλεια. Και την ανησυχία μήπως η ελληνική πλευρά "τσιμπήσει" στην τουρκική προκλητικότητα δίνοντας την αφορμή για ένα "θερμό επεισόδιο. Και περιέργως πώς, η σύλληψη και κράτηση των δύο στρατιωτικών, δεν λογίζεται ως "θερμό επεισόδιο"...

    Τέλος πάντων, καθώς από την άλλη πλευρά κυβερνά ένας απρόβλεπτος, ως προς το timing εκδήλωσης της στρατηγικής του, Ερντογάν, είναι γεγονός ότι χρειάζεται εξάντληση της σοβαρότητας, αλλά και της διπλωματικής πυγμής. Οι λεκτικές αντιπαραθέσεις δεν προσφέρουν τίποτε, δεν ενισχύουν κανένα φρόνημα,  παρά μόνο προκαλούν "εκνευρισμό" στα χαμηλότερα στρώματα της "πυραμίδας". Και είναι επίσης σαφές ότι η έλλειψη σύμπνοιας στην κυβερνητική παράταξη αυξάνει το ρίσκο και θολώνει τις γραμμές επικοινωνίας και την ορθή κρίση. Και αυτό είναι ακόμα πιο επικίνδυνο.

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων