Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 15-Μαρ-2018 00:01

    Δεν είναι μόνο οι φόροι και τα χρέη η ζωή μας...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

    Διάβαζα χθες με αφορμή τον θάνατο του Στίβεν Χόκινγκ, τις τελευταίες "προφητείες" του σε σχέση με το μέλλον της ανθρωπότητας. Ότι αν δεν επεκταθεί σε άλλους πλανήτες, το ανθρώπινο είδος θα βρεθεί αντιμέτωπο με την εξαφάνιση. Και αυτό μέσα σε ένα διάστημα 200 – 300 χρόνων από σήμερα. Πρόσφατα και ένας άλλος, πολύ νεότερος βέβαια του Χόκινγκ οραματιστής, ο Έλον Μασκ εξέφρασε την άποψη ότι η μετοίκηση στον Άρη θα είναι η σωτηρία της ανθρωπότητας, ιδιαίτερα αν βρεθεί αυτή μπροστά σε μία καταστροφή όπως για παράδειγμα ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος...

    Θα πείτε ίσως, μα καλά, δεν βρήκες τίποτε άλλο να σκεφτείς και δεν έχεις τίποτε άλλο να σχολιάσεις, με όσα συμβαίνουν γύρω μας, που βάλθηκες να ασχολείσαι με το μέλλον όταν προ πολλού όλοι εμείς θα έχουμε καταλήξει...αστρόσκονη; Θα είμαι ειλικρινής. Πράγματι, καθημερινά βρισκόμαστε μπροστά σε έναν κυκεώνα προβλημάτων, έναν Γολγοθά που καθημερινά ανεβαίνουμε μόνο και μόνο για να βρεθούμε την επόμενη ημέρα στη βάση του και να ξαναξεκινήσουμε από την αρχή. Κάτι σαν την ημέρα της Μαρμότας προς το πολύ χειρότερο.

    Είναι τόσο μπάχαλο όλα γύρω μας, που τι να πρωτοπιάσεις; Τη διαρκή επίθεση στα εισοδήματα, τις ταξικές παρόλες; Την πολιτισμική κατάρρευση; Την κατάσταση στην οικονομία με την ευημερία των αριθμών και την καταρράκωση της κοινωνίας; Την παιδεία; Την περίθαλψη και τα σκάνδαλα στην Υγεία; Την κατάπτωση του πολιτικού λόγου; Την ανασφάλεια για τα εθνικά θέματα; Την αγωνία για το μέλλον της χώρας εντός(;) της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Διαλέξτε...

    Και τι να σχολιάσουμε; Το πώς εξασφαλίζονται τα υπερπλεονάσματα των 2,7 δισ. στην αρχή της φετινής χρονιάς; Χρειάζεται δηλαδή ανάλυση για να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει; Πώς το ξεζούμισμα της κοινωνίας μέχρι να στραγγίξει εντελώς, πώς οι περικοπές δαπανών εκεί όπου κρίνουν οι κυβερνώντες ότι δεν τους ενοχλεί, όπως για παράδειγμα η καθυστέρηση στην καταβολή των νέων συντάξεων, η επενδυτική άπνοια με ανύπαρκτες παραγωγικές επενδύσεις από την Πολιτεία, όλα αυτά δημιουργούν διαρκώς μία στρεβλή εικόνα; Και από κοντά και η "συνωμοσία σιωπής" των περίφημων "θεσμών" που το μόνο που τους ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή είναι να σπρώξουν τη σκόνη κάτω από το χαλί και να μην μας έχουν στα πόδια τους μέχρι τις Ευρωεκλογές του 2019...

    Σύμφωνοι. Δεν πρέπει να τους τη... χαρίζουμε. Χρειάζεται να είναι κανείς κριτικός απέναντι σε αυτή τη στρεβλή εικόνα. Όμως, που να πάρει, δεν έχετε νοσταλγήσει έστω και λίγο να συζητήσετε για κάτι άλλο; Εντελώς διαφορετικό; Όχι απαραίτητα για τα... ταξίδια στο διάστημα. Για τη μουσική ίσως; Για την τέχνη; Για τα παιδιά σας; Για... γκόμενες ή γκόμενους; Έχετε παρατηρήσει ότι έχουμε σταματήσει στις παρέες να μιλάμε για απλά και ευχάριστα πράγματα. Όχι ασφαλώς τον τελευταίο μόνο καιρό. Μερικά χρόνια τώρα, αλλά ιδίως τώρα... Δεν σας πνίγει αυτή η μονοτονία της μιζέριας; Πας να πιεις ένα ποτό, ένα κρασί με έναν φίλο, έναν καφέ έστω και μιλάς μόνο για φόρους, χρέη κλπ. Εκεί καταντήσαμε...

    Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα, πολιτικότατο μάλιστα της κυβέρνησης, είναι ότι όλοι βράζουμε στο ζουμί μας και δεν σηκώνουμε κεφάλι ούτε για να σκεφτούμε. Γιατί αν η ισοπεδωμένη, ταπεινωμένη κοινωνία αρχίσει πραγματικά να σκέφτεται, αρχίσει να ξυπνά από τον λήθαργο στον οποίο την έχει ρίξει η αποχαύνωση της ήττας και της κατάθλιψης, τότε... δεν έχουν πού να σταθούν... Δεν πειράζει λοιπόν, ας βρούμε το κουράγιο και τον χρόνο να σκεφτούμε και να συζητήσουμε και άλλα πράγματα. Γιατί έτσι ξαναγινόμαστε άνθρωποι. Όντα με δική τους σκέψη, δημιουργική και συνθετική και όχι υποταγμένη και παθητική. 

    Αν δώσουμε λίγο χώρο και σε άλλες σκέψεις, πέρα από την καθημερινή διαχείριση της μιζέριας  και των προβλημάτων μας που ούτως ή άλλως, εκεί είναι, δεν θα φύγουν, ούτε δυστυχώς όσο υπάρχει η γενικότερη απάθεια θα λυθούν, ίσως σιγά σιγά το μυαλό να αρχίσει να ξελαμπικάρει. Να αρχίσει να ξαναλειτουργεί. Και αυτό από μόνο του θα είναι κέρδος... Δεν μπορεί να είναι μόνο οι φόροι και τα χρέη η ζωή μας. Μας αξίζει κάτι καλύτερο και κάποια στιγμή θα πρέπει να το διεκδικήσουμε. Γι' αυτό, έστω και για λίγο, προτιμώ να σκέφτομαι τον Χόκινγκ και το διάστημα, παρά τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ...

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr 

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ