Μελίνα Μερκούρη: Ένα ατίθασο πνεύμα

Η Μελίνα Μερκούρη ανήκει στις κατηγορία των πιο φημισμένων γυναικών της Ελλάδας τον 20ο αιώνα, αφήνοντας το στίγμα της τόσο στην καλλιτεχνική όσο και στην πολιτική ζωή του τόπου με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο. 

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Οκτωβρίου 1920 και το όνομά της ήταν ένας συνδυασμός των βαφτιστικών της ονομάτων Μαρίας και Αμαλίας. Η οικογένειά της συμμετείχε έντονα στην πολιτική ζωή του τόπου και είχε αναδείξει πολιτικές προσωπικότητες. Παππούς της ήταν ο Σπύρος Μερκούρης που διετέλεσε δήμαρχος της Αθήνας, για περισσότερα από 30 χρόνια, ενώ πατέρας της ήταν ο Σταμάτης Μερκούρης, βουλευτής της ΕΔΑ (Κόμμα της Ελληνικής Δημοκρατικής Αριστεράς), πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης και Δημοσίων Έργων ενώ η μητέρα της, Ειρήνη Λάππα, ανήκε σε μία από τις πιο γνωστές αθηναϊκές οικογένειες. 

Ολοκληρώνοντας τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της, έδωσε εξετάσεις στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου η απαγγελία ενός ποιήματος του Καρυωτάκη της χάρισε μία θέση ανάμεσα στους σπουδαστές της σχολής. Σπούδασε με το μεγάλο δάσκαλο του θεάτρου Δημήτρη Ροντήρη, ο οποίος πίστευε πολύ στο ταλέντο της και τις ικανότητές της. Μετά την αποφοίτησή της το 1944, το Εθνικό Θέατρο την περίμενε να ενταχθεί στους κόλπους της, πράγμα που έγινε ερμηνεύοντας μικρότερους ρόλους αρχικά τόσο στην κεντρική σκηνή όσο και στη σκηνή του Πειραιά. Το 1945 έπαιξε την Λαβίνια στο θεατρικό έργο του Ευγένιου Ο’ Νηλ «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα».

 

Η πρώτη μεγάλη της επιτυχία στο θέατρο γίνεται με το ρόλο της Blanche Dubois, στο θεατρικό έργο του Tennesse William "Λεωφορείο ο Πόθος". Η παράσταση είχε σκηνοθετηθεί από τον θρυλικό Κάρολο Κουν και είχε ανέβει από το Θέατρο Τέχνης. Κατά τη διάρκεια του 1949 και 1950, η Μερκούρη συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης σε μια μεγάλη γκάμα θεατρικών έργων και θεατρικών συγγραφέων, όπως ο Aldus Huxley, ο Arthur Miller, ο Philip Jordan και ο Andre Roussin.