Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 22-Ιαν-2019 00:05

    Ποια είναι όμως τα γερμανικά σχέδια για τον Τσίπρα;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Ποια είναι όμως τα γερμανικά σχέδια για τον Τσίπρα;

    Του Γεωργίου Ι. Μάτσου*

    Σε προηγούμενο άρθρο επιχειρήσαμε να περιγράψουμε το ευρύτερο πλαίσιο που διαχρονικά διέπει τη γερμανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα.

    Μεγαλύτερο βραχυπρόθεσμο πολιτικό ενδιαφέρον έχουν όμως τα γερμανικά σχέδια για την ελληνική κυβέρνηση: Πώς ακριβώς σκέπτονται να κινηθούν στο άμεσο μέλλον έναντι του Αλέξη Τσίπρα;

    Το ερώτημα αποκτά μείζονα σημασία, ενόψει των αποθαρρυντικών στοιχείων από την εκτέλεση του ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού τον μήνα Δεκέμβριο 2018.

    Στην κυβέρνηση φαίνεται ότι περιμένουν πώς και πώς την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών προκειμένου στη συνέχεια να τους "επιτραπεί", όπως νομίζουν, από τον ξένο παράγοντα (δηλαδή από τη Γερμανία) να ανοίξουν το πουγκί των παροχών ενόψει εκλογών.

    Αυτή η ανομολόγητη προσδοκία φαίνεται ακριβώς να κάνει την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να δείχνει "μπετόν αρμέ". Στην ουσία η κύρωση της συμφωνίας φαίνεται να είναι το κλειδί που θα τους επιτρέψει μια τελευταία ελπίδα – όπως νομίζουν – για να διεκδικήσουν, αν όχι τη νίκη στις επόμενες εκλογές (υπάρχουν άνθρωποι στον ΣΥΡΙΖΑ που το πιστεύουν ειλικρινά ως εφικτό), πάντως μια διαχειρίσιμη ήττα, που θα τους επιτρέψει να εκμεταλλευτούν την επόμενη προεδρική εκλογή, την απλή αναλογική κλπ.

    Αν η εκτίμηση αυτή της στήλης είναι ορθή, τότε πολλαπλό στραπάτσο περιμένει όχι μόνον τη χώρα, αλλά πρωτίστως τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα.

    Οι Γερμανοί ΔΕΝ θα του επιτρέψουν να ανοίξει το πουγκί των παροχών. Όποιος γνωρίζει πώς σκέπτονται, θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι Γερμανοί μπέσα ΔΕΝ έχουν. Προφανώς του έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι μια έκρηξη προεκλογικών παροχών είναι εφικτή, διαφορετικά δεν θα του έπαιρναν με τόση ένταση το "ναι" στις Πρέσπες. Τούτο όμως, ως "καλοί Γερμανοί", θα το έχουν κάνει με τρόπο που δεν θα παράγει την παραμικρή δέσμευσή τους. Ούτως ή άλλως, δεν θα θέλουν να εκτεθούν κι άλλο στα μάτια της ελληνικής αντιπολίτευσης.

    Όταν λοιπόν η συμφωνία κυρωθεί – και ας μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι η πρεμούρα να κυρωθεί δεν είναι μόνον κυβερνητική, αλλά και της Γερμανίας, μια που η τελευταία θέλει να εκμεταλλευτεί την ανέλπιστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που βρήκε για την υλοποίηση των γεωπολιτικών σχεδίων της για τη Νότια Βαλκανική – ας αναρωτηθούμε: Θα έχει λόγο η Γερμανία να στηρίζει πια τον Τσίπρα;

    Ο ίδιος πιστεύει ότι θα έχει.

    Η αλήθεια είναι ότι δεν θα έχει.

    Όπως επισημαίνεται από όλο και περισσότερους αναλυτές, η συμφωνία των Πρεσπών εξηγεί το σύνολο της παράδοξης γερμανικής και ευρωπαϊκής ανοχής απέναντι στον Τσίπρα. 

    Από τη στιγμή λοιπόν που η συμφωνία θα ψηφιστεί, ο Τσίπρας θα τους είναι πια άχρηστος.

    Πρώτον διότι με την ψήφιση των Πρεσπών θα έχει αναλώσει το σύνολο του πολιτικού του κεφαλαίου. Άρα η υπεράσπισή του θα τους είναι πια βάρος.

    Δεύτερον, διότι οι αρνητικές εξελίξεις των ελληνικών δημοσιονομικών μεγεθών δεν επιτρέπουν αδράνεια που θα υπονόμευε το κύρος της γερμανικής ηγεμονίας στην ευρωζώνη.

    Τρίτον διότι οι Γερμανοί, όπως έχουν αποδείξει στο πρόσφατο παρελθόν, δεν συναγελάζονται με έναν μόνον πολιτικό στην Ελλάδα, αλλά θέλουν τη συνεργασία όλων. Γνωρίζουν άλλωστε ότι τα ψωμιά κάθε πολιτικού είναι μετρημένα – κάτι που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν πάντοτε οι ίδιοι οι πολιτικοί.

    Τέταρτον, διότι ισχύει το διαχρονικό ρητό ότι την προδοσία πολλοί ηγάπησαν, τον προδότη ουδείς.

    Πέμπτον, διότι σύμφωνα με την αποκάλυψη Σημίτη – την οποία ανεπιτυχώς επιχείρησε η Κομισιόν να διαψεύσει, αναφερόμενη σε πράγματα άλλα από αυτά που είπε ο κ. Σημίτης – οι Βρυξέλλες και άρα οι Γερμανοί θεωρούν έτσι κι αλλιώς ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα δεδομένο. Μετά τις Πρέσπες δεν θα έχουν κανέναν λόγο να το καθυστερήσουν.

    Την επομένη λοιπόν της τυχόν υπερψήφισης των Πρεσπών, ο Τσίπρας θα βρεθεί, κατά την εκτίμηση της στήλης, μετά απολύτου βεβαιότητος ξεκρέμαστος, με τους Γερμανούς να τον πετούν σαν στιμμένη λεμονόκουπα.

    Το ίδιο βέβαια θα συμβεί και εάν δεν ψηφίσει τις Πρέσπες, διότι και τότε θα έχει εξαντληθεί η χρησιμότητά του για τους Γερμανούς.

    Δηλαδή και στη μία και στην άλλη περίπτωση είναι τελειωμένος. Η διαφορά είναι – και δεν είναι ευκαταφρόνητη – ότι, αν δεν ψηφίσει τις Πρέσπες, δεν θα θεωρείται προδότης από τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Μεγαλύτερη από όσο φαίνεται σήμερα, διότι όταν την επομένη τυχόν υπερψήφισης αποκαλυφθούν στην πράξη τα ελαττώματα της συμφωνίας τα οποία αφρόνως παραγνωρίζουν σήμερα πολλοί καλοπροαίρετοι υποστηρικτές της, είναι βέβαιο ότι πολλοί από αυτούς θα μετανιώσουν για τη σημερινή τους υποστήριξη.

    Προφανώς λοιπόν είναι προς το συμφέρον του Αλέξη Τσίπρα να μην κυρώσει τη συμφωνία. Αν ποντάρει στην ασθενή μνήμη του ελληνικού λαού, την ίδια που έδωσε την εκλογική νίκη στον Κ. Σημίτη το Σεπτέμβριο του 1996 παρά τα Ίμια του Ιανουαρίου 1996, κάνει λάθος. Οι πολιτικοί συσχετισμοί του τότε με το σήμερα δεν είναι ίδιοι, αλλά ούτε και το ζήτημα είναι ίδιο – οι Πρέσπες είναι πολύ σοβαρότερο.

    Τον συμφέρει να μετατραπεί σε έναν συμβατικό πολιτικό, που θα το πάρει απόφαση ότι θα χάσει τις επόμενες εκλογές και ότι καλά θα είναι να έρθει σε ένα modus vivendi με τους αντιπάλους του χωρίς δικαστικές σκευωρίες κλπ., έτσι ώστε να παραμείνει ενεργός στο πολιτικό παιχνίδι.

    Παρότι είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα το κάνει, εντούτοις τον καλούμε να αναλογιστεί ότι δεν γίνεται η αλεπού να είναι 100 χρονών και το αλεπουδάκι 110.

    *Γεώργιος Ι. Μάτσος, Δ.Ν., Δικηγόρος
     

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων