Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 27-Νοε-2018 00:04

    Πανεπιστήμιο: Τα επίχειρα μιας αυτοκαταστροφής

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Τσαρδάκη

    Η συζήτηση για την ίδρυση ιδιωτικών ή μη κρατικών πανεπιστημίων στη χώρα μας κρατάει εδώ και μισό αιώνα. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη ή καινοτομία, αν θυμηθούμε ότι και με το γλωσσικό ζήτημα η συζήτηση, μέχρι να καταλήξουμε στη σημερινή γλωσσική έκφραση (νεοελληνική δημοτική), κράτησε επίσης περίπου έναν αιώνα. Οι "καθαρευουσιάνοι" και οι "δημοτικιστές" είχαν εγκολπωθεί το γνωστό ιδεολογικό περίβλημα του "συντηρητικού" και του "προοδευτικού", αντιστοίχως, και συζητούσαν για να συζητούν. Και όποιος συζητάει για να συζητάει δεν κάνει ποτέ τίποτε. Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα και με το ζήτημα του χωρισμού Κράτους και Εκκλησίας. Βρήκαμε τώρα ένα ελκυστικό θέμα για να συζητούμε τον επόμενο μισό αιώνα. Κάποτε ο Μαρξ είπε ότι "η θρησκεία είναι το όπιο του λαού", αλλά στην περίπτωσή μας θα πρέπει να το αντιστρέψουμε και να πούμε ότι "η βλακεία είναι το όπιο του λαού".

    Εννοείται ότι όλες αυτές οι ανεξάντλητες   συζητήσεις και συγκρούσεις δεν είναι τυχαίες. Εκφράζουν τη συσσωρευμένη φυλογενετική επιθετικότητα ενός πικραμένου λαού, ο οποίος χειραγωγήθηκε με τις εμφυλιοπολεμικές "αξίες" του πολιτισμού μας, έτσι ώστε, σε τελευταία ανάλυση,  το μεν συγκρότημα εξουσίας και οι υπηρέτες του να εισπράττουν και να νέμονται τα προνόμια,  ο δε λαός να εισπράττει  το χειροκρότημα. Όλα παίζονται "διακριτικά" μέσα σε ένα τεχνητό και πολωτικό ιδεολογικό περιβάλλον, όπου οι συμβολισμοί και η προπαγάνδα βρίσκουν το καλύτερο έδαφος για να βλαστήσουν. Το έργο το έχουμε ξαναδεί και θα το ξαναδούμε, όσο η χώρα προχωράει προς τις εκλογές. Ο λαϊκισμός αποτελεί το λειτουργικό μέρος του συστήματος εξουσίας και το άλλοτε "συμβόλαιο με τον λαό" μετασχηματίζεται σήμερα σε "μνημόνιο με τον λαό".

    Υποθέτω ότι όλοι οι νοήμονες συμφωνούμε ότι το πανεπιστήμιο (δημόσιο ή ιδιωτικό) πρέπει να είναι ανοιχτό και να έχει αναπτύξει στον ύψιστο βαθμό τις εκπαιδευτικές και επιστημονικές του λειτουργίες, έτσι ώστε να επιτελεί τον ύψιστο σκοπό για τον οποίο υπάρχει. Να προάγει δηλαδή την επιστήμη και την έρευνα. Ένα πανεπιστήμιο κλειστό ή κατειλημμένο από "συλλογικότητες" κάθε μορφής (ακτιβιστές, έμποροι ναρκωτικών, μικροπωλητές, άστεγοι, ληστές κτλ.), οι οποίες, εκμεταλλευόμενες το λεγόμενο  πανεπιστημιακό άσυλο, μπαίνουν μέσα και τα κάνουν γης Μαδιάμ, δεν είναι ούτε "κοινωνικό αγαθό" ούτε πανεπιστήμιο.  Μάλλον πρόκειται για μία ανεξέλεγκτη χαβούζα, όπου ο κάθε περαστικός μπορεί να ρίχνει τα σκουπίδια του. Η πολιτεία και τα πολιτικά κόμματα οφείλουν, αντί να συζητούν για να συζητούν,  κάποτε να αποφασίσουν να καθαρίσουν την κοπριά από τη γνώση και την έρευνα. 

    Τι συζητούμε, λοιπόν, σήμερα; Συζητούμε αν πρέπει να τροποποιηθεί το άρθρο  16 του συντάγματος και αν πρέπει να ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια και στη χώρα μας! Προφανώς, ετοιμαζόμαστε και πάλι να ανακαλύψουμε τον τροχό. Όλοι  γνωρίζουν ότι σήμερα ακόμη και στις  πρώην κομμουνιστικές χώρες (Βουλγαρία, Πολωνία, Εσθονία, Τσεχία κτλ.) υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, όπου ελληνόπουλα πηγαίνουν εκεί για να σπουδάσουν. Επίσης, χιλιάδες ελληνόπουλα  φεύγουν για να σπουδάσουν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια της Αμερικής και της Αγγλίας, αφήνοντας πίσω τις οικογένειές τους και ξοδεύοντας ένα σωρό χρήματα. Όλοι, επίσης, γνωρίζουν ότι  οι πολιτικοί μας, που τα τελευταία πενήντα χρόνια κυβερνούν αυτή τη χώρα, σπούδασαν σε αμερικάνικα και αγγλικά πανεπιστήμια. Αλλά και τα δικά τους τα παιδιά, τόσο οι αριστεροί όσο και οι δεξιοί, εκεί τα στέλνουν για να σπουδάσουν και  να  επιστρέψουν αύριο στην Ελλάδα, για  να μας  κυβερνήσουν τα υπόλοιπα πενήντα χρόνια. Αν αυτό δεν είναι πολιτική υποκρισία τί είναι; 

    Γιατί όμως το κάνουν αυτό; Μήπως από ιδεολογική προκατάληψη ή από ανθρώπινη ψυχογενετική βλακεία; Η απάντηση είναι απλή:  Το  κάνουν για να βάζουν τον  λαό μπροστά σε τεχνητά διλήμματα, να τον φανατίζουν, να πολώνουν τη συζήτηση (παλιό πολιτικό κόλπο αυτό), να τον παραμυθιάζουν με σοσιαλιστικούς παραδείσους και άλλα συναφή ευτράπελα και, τελικά, να τον κρατούν όμηρο ενός αποστεωμένου και άκαμπτου (άρα μη δημοκρατικού) κοινωνικού συστήματος, προκειμένου οι ίδιοι ανενόχλητοι να νέμονται τα προνόμια της εξουσίας και ο λαός να τρώει το ψαροκόκαλο. Μισό αιώνα συζητούν για να ορίσουν το πανεπιστημιακό άσυλο, εν τω μεταξύ με δική τους ευθύνη κάθε  χρόνο παίρνει φωτιά το πολυτεχνείο και οι πέριξ γειτονιές.  Το κέντρο της Αθήνας αποτελεί σήμερα μία ερημωμένη περιοχή. Και το φαινόμενο εξαπλώνεται και σε άλλα πανεπιστήμια της χώρας ως μία μολυσματική ασθένεια.  Στο τέλος καλούν το "ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα" να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Είναι αυτοί οι ίδιοι οι ιδεολογικά πωρωμένοι, που πρέπει να χρεωθούν τα επίχειρα μιας αυτοκαταστροφής του ελληνικού πανεπιστημίου. 

    * Ο κ. Δημήτρης Τσαρδάκης, είναι διδάκτωρ φιλοσοφίας του πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης και ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Πατρών.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων