Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 13-Σεπ-2018 00:01

    Ποιος θα βάλει τα χρήματα για το συνταξιοδοτικό; Η αύξηση του ΑΕΠ η μόνη ουσιαστική και βιώσιμη λύση

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανώλη Γραφάκου

    Ένα βασικό ερώτημα στη δημόσια ζωή, αλλά και στη ζωή συνολικότερα, είναι το εξής: "Ποιος βάζει τα χρήματα", ώστε να υλοποιούνται οι σχεδιαζόμενες ή οι εφαρμοζόμενες πολιτικές;

    Αν σε αυτό απαντήσουμε, τότε μάλλον τα πράγματα θα γίνουν πιο απλά και πιο κατανοητά σε όλους. Αν μάλιστα ανατρέξουμε και στο παρελθόν αναζητώντας απάντηση στο ερώτημα αυτό για ό,τι έχει γίνει στη χώρα μας μέχρι το 2010, τότε κατά τη γνώμη μου θα ξεκαθαρίσει σε πολλούς γιατί η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία.

    Το συνταξιοδοτικό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα, ένα ζήτημα που απασχολεί τις κυβερνήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Έχει δύο επίπεδα προβληματισμού:

    * Είναι πρωτίστως κοινωνικό, διότι οι κοινωνίες πρέπει να έχουν σαφή απάντηση στο πως θα ζουν αξιοπρεπώς οι ηλικιωμένοι όταν δεν μπορούν να εργαστούν, για όσο χρόνο ζήσουν και μακάρι ο χρόνος αυτός να είναι ο μεγαλύτερος δυνατός, όπως άλλωστε προδιαγράφεται σήμερα από τα ιατρικά και δημογραφικά δεδομένα.

    * Είναι όμως και οικονομικό. Σε αυτό δίνονται τα περισσότερα χρήματα σε επίπεδο Γενικής Κυβέρνησης (36,4% των δαπανών το 2017). Πρέπει λοιπόν οι πόροι που διοχετεύονται σε αυτό, είτε από το κράτος, είτε από τους εργαζομένους και τους εργοδότες τους, να έχουν τη μέγιστη δυνατή αποδοτικότητα.

    Στην Ελλάδα υπήρχαν στρεβλώσεις στο συνταξιοδοτικό. Είχαμε συνταξιούχους κάτω των 50 ετών (To 16%  των συνταξιούχων το 2013 ήταν κάτω των 60 ετών)! Είχαμε ποσοστά αναπλήρωσης ακόμα και άνω του 100%, είχαμε υπολογισμό συντάξεων με βάση τις ασφαλιστικές εισφορές των τελευταίων 5 ετών και όχι του συνόλου του εργασιακού βίου! Όλα αυτά όμως τελικά μέχρι το 2010, πληρώνονταν. Ποιος έβαζε τα χρήματα για αυτές τις προφανείς οικονομικές ακρότητες; Η απάντηση είναι: "Τα δανεικά από τις αγορές του εξωτερικού".

    Πλέον δανεικά δεν υπάρχουν. Έτσι στο συνταξιοδοτικό μας σύστημα στο εξής οι πόροι θα είναι δύο συγκεκριμένοι. Πρώτον τα χρήματα από τις ασφαλιστικές εισφορές, που σχετίζονται άμεσα από τις θέσεις εργασίας που υπάρχουν στην οικονομία και το ύψος των αμοιβών, άρα σε τελική ανάλυση από ύψος του εθνικού μας πλούτου (ΑΕΠ) και δεύτερον από τα χρήματα που μπορεί να συνεισφέρει το κράτος που κι αυτά τελικά προέρχονται από τη φορολογία των πολιτών, άρα και αυτά σχετίζονται με το ύψος του ΑΕΠ.

    Ακούγεται ως "κατάρα" η λέξη "κεφαλαιοποιητικό" στο συνταξιοδοτικό. Μέγα λάθος. Κεφαλαιοποίηση είναι εκείνη η διαδικασία που μια σειρά από πληρωμές σήμερα (ασφαλιστικές εισφορές), με σωστή διαχείριση, μπορεί να τη μετατρέψει σε μια σειρά από πληρωμές στο μέλλον (σύνταξη). Είναι η βάση πάνω στην οποία μπορούν να δομηθούν δίκαια συνταξιοδοτικά συστήματα. Όσο μεγαλύτερες και περισσότερες εισφορές, τόσο μεγαλύτερες συντάξεις. Δημόσια και ιδιωτικά ασφαλιστικά ταμεία, αυτό που κάνουν είναι να προσπαθούν να μειώσουν τους κινδύνους διαχείρισης των κεφαλαίων υπό διαχείριση και να αυξήσουν τις αποδόσεις τους. Τώρα το ποιος το κάνει καλύτερα οι δημόσιοι φορείς ή οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, μια απλή έρευνα το αποκαλύπτει.

    Το σκέλος της εθνικής σύνταξης σε όλους τους Έλληνες από μια ηλικία και πάνω, πχ τα 67 έτη, είναι η απάντηση σε όλους εκείνους που επιζητούν (και ορθά) την κοινωνική προστασία στις περιπτώσεις που οι ασφαλιστικές εισφορές κατά τη διάρκεια του εργασιακού βίου, δεν επαρκούν για μια αξιοπρεπή σύνταξη. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΜΠΔΣ 2019-2022, το 2022 το ΑΕΠ θα είναι 212 δισ. ευρώ και η συμμετοχή του κράτους στη συνταξιοδοτική δαπάνη 12,8 δισ. δηλ. ποσοστό περίπου 6%. Αν αυτό το θεωρήσουμε ως ικανοποιητικό ποσοστό της δημόσιας δαπάνης για συντάξεις ως ποσοστό του ΑΕΠ, τότε για 2 εκατ. συνταξιούχους δίνει το μήνα περίπου 530 ευρώ εθνική σύνταξη ανά συνταξιούχο (1.060 το ζευγάρι), η οποία αν το ΑΕΠ αυξάνεται ως ποσοστό περισσότερο από τον αριθμό των συνταξιούχων, να οδηγεί σε μια εθνική σύνταξη διαρκώς αυξανόμενη σε πραγματικές τιμές, που πάνω σε αυτή θα προστίθεται η κεφαλαιοποιητική του κάθε εργαζόμενου.

    Φυσικά πρέπει να δούμε τη μετάβαση σε αυτό το σύστημα, αλλά και άλλες παραμέτρους που μπορούν να το κάνουν καλύτερο. Όμως κατά τη γνώμη μου αυτή είναι η βάση και η ευημερία των συνταξιούχων, οι αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής τους, περνούν μέσα από την αύξηση του ΑΕΠ της χώρας και νέες δουλειές. Αυτή είναι η σταθερή απάντηση στο ερώτημα ποιος βάζει τα χρήματα για ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα. Οι δουλειές!!

    * Ο κ. Μανώλης Γραφάκος είναι Οικονομολόγος με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων ΜΒΑ, στα Τραπεζικά και στον Τουρισμό. Υποψήφιος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, πρώην Δήμαρχος Μελισσίων

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων