Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 27-Αυγ-2018 00:03

    The day after

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιάννη Πανούση 

    Γεωγραφία των αισθήσεων
    Γεωμετρία της φαντασίας
    Γενεαλογία ενός δράματος γνωστού
    που ταξιδεύουμε όλοι

    Κ.Ευαγγελάτος, Επίγραμμα

    Το ποιός κοροϊδεύει ποιόν και το ποιός κλέβει ποιόν συνιστά ένα άλυτο πρόβλημα στη χώρα μας. Όλοι "παίζουν" (πάνω-κάτω από το τραπέζι) κι ορισμένοι ανακαλύπτουν ότι κάθε παίγνιον έχει κανόνες μόνον όταν χάνουν.

    Μπαινοβγαίνουμε στην κρίση με τους δικούς μας εσωτερικούς όρους αγνοώντας επιδεικτικά τα διδάγματα της επιστήμης και τη λογική των αριθμών. Χρησιμοποιούμε τους μύθους (ελληνικούς και ξένους) κατά το δοκούν κι έχουμε κάνει την ποίηση (όπως βέβαια και τους ποιητές –εν αγνοία τους) λαστιχάκια στις σκοπιμότητες της στιγμής. Πελαγοδρομούμε στις ξέρες του λαϊκισμού και "σπινάρουμε" στα κύματα των διαψεύσεων.

    Όλοι μεταλλάσσονται αλλά κανείς δεν αλλάζει στην ουσία.

    Στο τραπέζι της επόμενης μέρας αντί να κατατεθούν κοινά προγράμματα ανασύνταξης/ανάπτυξης ανασύρονται ξανά από τα συρτάρια της Ιστορίας  μαύρες και κόκκινες βίβλοι διχασμού. Ο βίαιος διάλογος (κι όχι ο διάλογος για τη βία) κυριαρχεί και πάλι.

    Μπορεί η Δημοκρατία να εξελίσσεται με στοχευμένες ρήξεις σε καθετί παλιό αλλά δεν αντέχει επί μακρόν τις τυφλές εκ-ρήξεις εναντίον σε καθετί ενωτικό, δίκαιο και διαφανές. Η κραυγάζουσα δημοκρατία, όπως και η σιωπούσα, συνιστούν αρνητικό κι εν μέρει επικίνδυνο φαινόμενο. Το ίδιο ισχύει όταν η κοινωνική αντικανονικότητα εκλαμβάνεται ως αντικοινωνική (επαναστατική;) κανονικότητα. Δεν νοείται η ανομία και η απορρύθμιση ν’ αποτελούν τις βασικές αρχές επιβίωσης του Έλληνα και λειτουργίας της κοινωνίας. Πρέπει κάποτε να διαλέξουμε ανάμεσα στις διαλυτικές/αποσυνθετικές δυνάμεις και στις ενοποιητικές/συνθετικές. Η Ελλάδα δεν πλήρωσε τόσο ακριβά τα Μνημόνια για να μπει τώρα σε νέο φαύλο κύκλο εσωστρέφειας και παρακμής.

    Δυστυχώς οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας δεν πήρανε ούτε μαθήματα, ούτε μηνύματα. Φιλελεύθεροι, συντηρητικοί, αριστεροί κάθε είδους εξακολουθούν να διακατέχονται από τις ίδιες προκαταλήψεις /ιδεοληψίες (ιδωμένες βέβαια με διαφορετικά κομματικά ματογυάλια).

    Κι αναρωτιέμαι:

    Ένας άνθρωπος χωρίς την αίσθηση του συν-ανήκειν, χωρίς κοινωνική υπόληψη, δίχως καμία ελπίδα αυτοπραγμάτωσης έχει άραγε σημασία τί και ποιόν θα δηλώσει ότι θα ψηφίσει;

    ΥΓ .’’Πέφτει αργά η αυλαία
    καθώς κατηφορίζει η νύχτα
    μαύροι χαρταετοί κρύβονται
    στα σύννεφα’’

    (Κ. Υφαντής, Αυλαία ενεστώτος χρόνου)

    * Ο κ. Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων