Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 20-Ιουν-2018 00:04

    Βαθύπλουτοι από... εντυπώσεις

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Ι. Κωστούλα  

    Με την ευκαιρία μιας ευρείας συνεστίασης παλιών συναδέλφων -reunion να την πούμε- όπου ανακλήθηκαν πολλά και νοσταλγικά από μια παράλληλη επαγγελματική πορεία, θα μου επιτρέψετε αγαπητοί αναγνώστες  να κάνω έναν απολογισμό ή μάλλον έναν αποχαιρετισμό προς ένα επάγγελμα, που μόνο κατ’ όνομα υπάρχει σήμερα. 

    Έχει αλλάξει τόσο πολύ η επαγγελματική υπόσταση-γνωστική κυρίως, αλλά και γενικότερη-του τραπεζικού στελέχους, που ουσιαστικά πρόκειται για έναν εντελώς νέο επαγγελματία, σε σχέση με τον συνάδελφό του, ακόμη και της προηγούμενης δεκαετίας.

    Mε άλλα λόγια, σαράντα χρόνια στο επάγγελμα αξίζουν νομίζω μία αποτίμηση. Όχι της δικής μου πορείας, αλλά αυτού καθ’ εαυτού του επαγγέλματος, που τόσο φιλόξενα στέγασε τις βιοποριστικές ανάγκες χιλιάδων πτυχιούχων της "Aνωτάτης” και της "Bιομηχανικής”, των μεταπολεμικών δεκαετιών και που, στη συνέχεια, τόσο γενναιόδωρα  αντάμειψε τις διευθυντικές γενιές των δεκαετιών που ακολούθησαν.

    Και ήταν οι δεκαετίες αυτές η περίοδος όπου διαμορφώθηκαν και αυτονομήθηκαν οι πρώτες φουρνιές Ελλήνων μάνατζερ, οι οποίοι είχαν μαθητεύσει στα φυτώρια των πρώτων πολυεθνικών εταιριών και τραπεζών που είχαν εν τω μεταξύ εγκατασταθεί στην Ελλάδα.

    Ήταν ένα γενναιόδωρο επάγγελμα. Κατ’ εξοχήν ανθρωποκεντρικό, μας έφερε σε ουσιαστική επαφή με πολλούς σημαντικούς ανθρώπους, κυρίως μέσω των συνεργασιών διαρκείας, που η εποχή της εκβιομηχάνισης, που υπηρετήσαμε, ευνοούσε: Είδαμε, ακούσαμε, νιώσαμε και πάθαμε πολλά...

    ...Είδαμε περιουσίες να χτίζονται μεθοδικά και ορθολογικά σε διάρκεια δεκαετιών και άλλες πάλι να γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη. 

    Παρακολουθήσαμε μυθικά ονόματα να παρακμάζουν, να φθίνουν και να χάνονται και παντοδύναμες επιχειρήσεις να αφανίζονται μέσα στα πρώτα χρόνια της διοίκησής τους από ανάξιους απογόνους. 

    Συναντήσαμε πελάτες με άψογες συναλλακτικές συνήθειες και πελάτες φτηνούς, στριφνούς, ασυνεπείς και ζαβολιάρηδες. 

    Διαψευστήκαμε, εκ των υστέρων, που είχαμε ανοίξει σαμπάνιες, κατά την υπογραφή των συμβάσεων ορισμένων δανείων, τα οποία δεν επρόκειτο να πληρωθούν ποτέ και χαρήκαμε την τελική αποπληρωμή άλλων δανείων, τα οποία, αντίθετα, είχαν δύσκολα αποσπάσει την έγκρισή μας. 

    Γίναμε μάρτυρες αντιζηλιών μέχρι θανάτου. 

    Χαρήκαμε το σκληρό, αλλά, ηθικώς, άψογα κωδικοποιημένο ανταγωνισμό και σιχαθήκαμε ανταγωνιστικές αντιπαραθέσεις στα όρια της αντιδεοντολογίας ή στις παρυφές τής ανηθικότητας. 

    Συναναστραφήκαμε με το μεγάλο πλούτο της αρχοντιάς και το μεγάλο πλούτο της χοντροκοπιάς και βέβαια λουστήκαμε περισσότερο από κάθε άλλον τις ασχήμιες αρκετών νεόπλουτων. 

    Βρεθήκαμε στο κέντρο του διχασμού μεγάλων οικογενειών, ανάμεσα σε μέλη που τα χώριζε μίσος θανάσιμο. 

    Φτιάξαμε πληθώρα πρόσκαιρων φίλων, με εύσχημες ευκαιρίες συναναστροφής, αλλά άσχημες επιδόσεις αγνότητας και ανυστεροβουλίας. 

    Συναπαντηθήκαμε και συγχρωτιστήκαμε με ισχυρούς. 

    Δοκιμάσαμε αρκετές φορές τη γλύκα από την παρουσία δίπλα μας αφοσιωμένων ανθρώπων και γευτήκαμε, πολύ περισσότερες φορές, την απογοήτευση και την πίκρα από την απομάκρυνση άλλων. 

    Χαρήκαμε το κουτσομπολιό πολλών αστέρων, από πρώτο χέρι. 

    Υπήρξαμε οι εξομολόγοι πολλών επωνύμων, περί τα οικογενειακά και τα προσωπικά τους. 

    Δεχθήκαμε πολλές προσκλήσεις. 

    Λάβαμε πολλά δώρα, πολύτιμα, στα όρια, ορισμένες φορές, του κώδικα ηθικής δεοντολογίας και...Τι άλλο να επιθυμήσει κανείς!...
    .........................................................................................................................

    Στα μισά περίπου της δεκαετίας του ’60, διάβασα στην πολιτική ιστορία του Σπύρου Μαρκεζίνη για κάποιο υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος, τραπεζίτη ας πούμε της εποχής, τον οποίο ο πανίσχυρος στις μέρες του πολιτικός δεν παρέλειπε να συμβουλεύεται, όχι μόνο για οικονομικά θέματα αλλά και για ευρύτερα κοινωνικο-αναπτυξιακά.

    Δεν θυμάμαι πια ούτε το λόγο για τον οποίο τον μνημονεύει, ούτε την ακριβή διατύπωση, με την οποία αναφέρεται σ’ αυτόν.

    Θέλοντας λοιπόν να υπογραμμίσει την αξία της γνώμης του και των συμβουλών του γράφει, περίπου, τα εξής: "Στη σύσκεψη είχε κληθεί να συμμετάσχει και ο κ..., πολύτιμος, εμπειρότατος κ.λπ., κ.λπ. παλαιός τραπεζίτης... βαθύπλουτος από εντυπώσεις.”

    Τότε, που διάβασα την παραπάνω αποστροφή, δεν κατάλαβα τίποτα από το συμβολισμό και τη λεπτή ειρωνεία που περιείχε. Καταγράφτηκε στο μυαλό μου, μόνο και μόνο ως μια χαριτωμένη ανεκδοτολογική έκφραση, με τις οποίες τόσο συχνά εποίκιλε το λόγο του, προφορικό και γραπτό, ο αείμνηστος πολιτικός μας.

    Σιγά σιγά με τα χρόνια που πέρναγαν στο επάγγελμα, άρχισα να καταλαβαίνω, λίγο λίγο στην αρχή αλλά συσσωρευτικά στη συνέχεια, ιδιαίτερα κατά το δεύτερο μισό της επαγγελματικής μου ζωής, τι ήταν εκείνα που έκαναν τον μακρινό εκείνον συνάδελφο-προπομπό του επαγγέλματος τόσο... βαθύπλουτο από εντυπώσεις.​​​​​​​

    * O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου  χρηματοπιστωτικού τομέα - gcostoulas@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ