Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 14-Ιουν-2018 00:04

    "Γιατί όχι;"

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κουμπαράκη

    Ανέκαθεν έβρισκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την ικανότητα κάποιων ατόμων να έχουν απαντήσεις χωρίς καν να τους τεθούν οι ερωτήσεις. Παραδεχτείτε το έστω και σιωπηρά, είμαστε η χώρα των απαντήσεων σε όλα και για όλα τα θέματα. Είμαστε η χώρα στην οποία επικρατεί το ιδίωμα του "Η απάντηση είναι ναι. Μπορείτε όμως να μου θυμίσετε την ερώτηση;". Αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που βρεθήκατε σε μια συζήτηση που οι ερωτήσεις ήταν περισσότερες από τις απαντήσεις; Πότε στο τραπέζι έπεσαν ερωτήσεις περισσότερες από τις απαντήσεις; Προσωπικά αδυνατώ να απαντήσω στα παραπάνω ερωτήματα. Πηγαίνοντας ένα βήμα παρακάτω όμως θεωρώ πως βρισκόμαστε χρονικά και συγκυριακά στο σημείο που πρέπει όλοι μας, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο, να αναρωτηθούμε "ποιες είναι οι ερωτήσεις;" Ποιες είναι εκείνες οι ερωτήσεις που θα αντικρίσουν κατάματα το πρόβλημα;

    Σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά με την ανάγκη οριστικής επίλυσης ενός εξαιρετικά σημαντικού προβλήματος. Μετά από τόσα χρόνια κρίσης και μονομερών δημοσιονομικών περιορισμών χωρίς σταγόνα ανάπτυξης, η διαρκώς αυξανόμενη φτώχεια και η μακροχρόνια ανεργία έχουν εκτινάξει στο ζενίθ τον αριθμό των κοινωνικά αποκλεισμένων Ελλήνων πολιτών. Συνεπώς η ερώτηση στην οποία πρέπει να υποβληθούμε είναι πως θα προστατεύσουμε τους φτωχούς, τους ανέργους, τους κοινωνικά αποκλεισμένους συμπολίτες μας, με δεδομένους τους δημοσιονομικούς περιορισμούς και την ανυπαρξία ανάπτυξης που βιώνουμε;  Η έννοια που θωρακίζει αποτελεσματικά τις παραπάνω ομάδες και αντιμετωπίζει ουσιαστικά το πρόβλημα είναι: "κράτος πρόνοιας".

    Προκειμένου να μην πιαστούμε στην παγίδα του ιδιώματος "Η απάντηση είναι ναι. Μπορείτε όμως να μου θυμίσετε την ερώτηση;" οφείλουμε να θέσουμε μια σειρά από κατάλληλες ερωτήσεις των οποίων οι απαντήσεις θα απαντούν ουσιαστικά στο πρόβλημα. Ήτοι, "Ποιες ανάγκες πρέπει να μπορεί να ικανοποιεί το κράτος πρόνοιας;", "Ποια πρέπει να είναι τα δομικά και συστατικά στοιχεία του;". 

    Σήμερα που τα ποσοστά γήρανσης του πληθυσμού έχουν πιάσει ταβάνι, που το συνταξιοδοτικό σύστημα σε συνδυασμό με το σύστημα υγείας είναι απολύτως διαλυμένα, που το ποσοστό  των μακροχρόνια ανέργων έχει χτυπήσει κόκκινο και οι αποκλεισμένες πληθυσμιακές ομάδες αυξάνονται ραγδαία, η ύπαρξη ενός νέου, σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους πρόνοιας που θα ανταποκρίνεται στα δεδομένα της σύγχρονης πραγματικότητας εποχής και θα προστατεύει αποτελεσματικά τις παραπάνω ομάδες, είναι πιο επιτακτική ανάγκη από κάθε άλλη φορά.

    Επί της ουσίας το κράτος – πρόνοιας,  δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από μια ολιστική αντιμετώπιση των κοινωνικών κινδύνων. 

    Το κράτος πρόνοιας που τόσο πολύ έχει ανάγκη η χώρα μας για να θωρακιστεί απέναντι στην υπάρχουσα κρίση αλλά και από τις μελλοντικές κρίσεις, προκειμένου να είναι ισχυρό, λειτουργικό και αποτελεσματικό, θα πρέπει να αναπτύσσεται μακριά από γραφειοκρατικές διαδικασίες και λογικές, οι οποίες παρακωλύουν στην πράξη τις διαδικασίες παραγωγής και παροχής της κοινωνικής προστασίας.

    Η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα σε επίπεδο παροχής υπηρεσιών διαχείρισης των διαδικασιών της παραγωγής και της παροχής της κοινωνικής προστασίας, μπορεί να αυτοματοποιήσει τις διαδικασίες, να επιτύχει την άρση των γραφειοκρατικών εμποδίων και να τερματίσει μια και έξω την εξάρτηση του ατόμου από το κράτος, αντιμετωπίζοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο οριστικά και ουσιαστικά το πρόβλημα.

    Και για όσους σπεύσουν να καταδικάσουν στην πράξη τα παραπάνω κλείνοντας θυμάμαι πως ο Tζορτζ Μπέρναρντ Σω κάποτε είχε πει πως: "Μερικοί άνθρωποι σκέφτονται τα πράγματα όπως είναι και ρωτάνε "γιατί;". Εγώ τα ονειρεύομαι όπως θα ήθελα να είναι και σκέφτομαι "γιατί όχι;"."

    * Ο κ. Γιώργος Κουμπαράκης είναι Σύμβουλος/ Υπ. Διδάκτωρ ΕΜΠ

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ