Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 12-Ιουν-2018 00:03

    Υπουργείο Προστασίας Παρανομούντων. Μια ελληνική πρωτοτυπία

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κωνσταντίνου Δούβλη

    Να που φτάσαμε στο έσχατο σημείο. Νομοτελειακά θα φτάναμε και εκεί. Είναι κοινός τόπος ότι η ανοχή αποθρασύνει. Πόσω μάλλον αυτούς που έχουν κάνει το θράσος τρόπο ζωής.

    Η είδηση ήταν "εισβολή αντιεξουσιαστών στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη". Τόσο απλά... Ο κοινωνικός μιθριδατισμός στον οποίο έχω πολλάκις αναφερθεί αποδίδει! Εδώ και μήνες εθίζεται η κοινωνία σε επιθέσεις αυτού του τύπου. Σταδιακά χαλαρώνουν οι αντιστάσεις της. Μικρές δόσεις δηλητηρίου ανομίας, μας κάνουν ιδιαιτέρως ανεκτικούς. Συμβολαιογράφοι, ΣτΕ, οργανισμοί. Το ΥΕΘΑ θεωρήσαμε όλοι ότι ήταν το απόγειο της... δόξας του Ρουβίκωνα. Όμως για τους επαΐοντες το υπέρτατο χτύπημα ήταν άλλο. Ποιος μεγαλύτερος συμβολισμός από το "άντρο του κακού"; Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη;

    Όλα στη ζωή λειτουργούν πρωτίστως συμβολικά. Ο μέγας Φρανσουά Μιτεράν είχε πει μάλιστα ότι η ουσία της πολιτικής είναι η διαχείριση των συμβολισμών. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν τί συμβολίζει η εν λόγω κίνηση.

    Δε θα αναφερθώ στην περιφρόνηση και το μίσος στα Σώματα Ασφαλείας. Αυτό είναι γνωστό και δεδομένο. Θα αναφερθώ σε 2 άλλους παράγοντες που είναι ακόμα πιο ανησυχητικοί.

    Πρώτον, στην απαξίωση της επιχειρησιακής ικανότητας της ΕΛ.ΑΣ. Ακόμα και αν περιφρονείς ένα λιοντάρι, δεν του επιτίθεσαι διότι ο φόβος για τις βέβαιες επιπτώσεις μιας τέτοιας ενέργειας, δρα αποτρεπτικά.

    Οι αναρχο-μπαχαλάκηδες θεωρούν την Αστυνομία ανίκανη να ασκήσει τα στοιχειώδη καθήκοντά της. Ανίκανη να προστατέψει το "σπίτι" της. (ας μην αναφερθούμε στα σπίτια των άλλων...). Χτυπάνε λοιπόν τον συμβολισμό. Ποιος θα αρθρώσει ξανά την φράση "Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη" χωρίς έστω ένα μειδίαμα;

    Η προκλητική εισβολή χλευάζει το πολίτευμα. Το φτύνει στο πρόσωπο. Ταπεινώνει την έννοια της πολιτείας, από την οποία προέρχεται και ο παγκόσμιος όρος police. Βιάζει το σύνολο των κρατικών εξουσιών πάνω στις οποίες βασίζεται η αστική μας δημοκρατία. 

    Δεύτερον, στην πολιτική κάλυψη που έχουν αυτού του είδους οι ενέργειες. Δε ξέρω αν ο Ρουβίκωνας θέλησε να συναντήσει τον υπουργό για συμβουλές πολιτικής ωριμότητας. Ο υπουργός τούς χαρακτήρισε "πολιτικά μωρά που μπουσουλάνε" και είναι γνωστό ότι τα "μωρά" θέλουν έναν "πατερούλη"...

    Η πολιτική κάλυψη που τους παρέχεται είτε με υποβάθμιση των παραβατικών πράξεων σε απλό ακτιβισμό, είτε με την έμμεση ταύτιση με τα "ταξικά μας αδέλφια", μόνο κλιμάκωση μπορεί να επιφέρει. 

    Είναι καιρός να σοβαρευτούμε όλοι σε αυτή τη χώρα και κάνουμε ορισμένες παραδοχές. Κανείς δεν είναι αθώος του αίματος.

    Πρώτοι από όλους οι πολίτες αυτής της χώρας. Που άγονται και φέρονται από ένα παράξενο θυμικό, που αποτελεί μείγμα Βαλκάνιας υπανάπτυξης και μεσανατολίτικης ραθυμίας. Πότε θα ωριμάσουμε κοινωνικά και πολιτικά ώστε να αλλάξουμε τον αξιακό μας κώδικα και να τον μπολιάσουμε με αξίες του Διαφωτισμού που ποτέ δεν βιώσαμε; Πότε θα πάψουμε να βλέπουμε με συμπάθεια κάθε λογής τυχοδιώκτες, κακοποιούς, παρανόμους, μπαχαλάκηδες οι οποίοι ενδύονται έναν (ψευτο) επαναστατικό μανδύα για να εκλογικεύσουν τις πράξεις τους και να συγκινήσουν;

    Πότε θα καταδικάσουμε τη βία χωρίς αστερίσκους, υποσημειώσεις και "ναι μεν αλλά";

    Πότε θα πάψουμε να φερόμαστε ως επαναστατημένοι έφηβοι που αρέσκονται να βλέπουν το μπάχαλο;

    Διότι ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Κανένας Ρουβίκωνας δεν θα υπήρχε χωρίς έναν βαθμό κοινωνικής ανοχής. Οι παραληρηματικές και παρανοϊκές αναρτήσεις του Ρουβίκωνα στο διαδίκτυο απευθύνονται σε ένα κοινό μεγαλύτερο από τον στενό αναρχικό χώρο. Απευθύνονται στο προαναφερθέν θυμικό ενός οργισμένου λαού που θεωρεί ότι θα βρει το "δίκιο" του στις πράξεις παραφρόνων που δήθεν "πολεμούν το σύστημα" και στη συνέχεια επικαλούνται τα... δικαιώματα τους.

    Ας μην λησμονούμε ότι την εποχή που η 17 Ν εκτελούσε, μεγάλο τμήμα της κοινωνίας έλεγε "καλά κάνουν". Το 2001 ένα εξίσου μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έλεγε για τα θύματα των διδύμων Πύργων "καλά να πάθουν". Τώρα αρκετοί λένε "καλά κάνει" ο Ρουβίκωνας...

    Γιατί λοιπόν να μην το πει και ο Υπουργός; Ξέρει καλά ότι το θυμικό δύσκολα αλλάζει. Και το θυμικό – δυστυχώς – ψηφίζει...

    Περνάμε λοιπόν στις ευθύνες των πολιτικών.

    Το πρόβλημα φυσικά είναι πιο σύνθετο. Στις πολιτισμένες χώρες της Δύσης, η διαπαιδαγώγηση περιλαμβάνει την εκμάθηση ρόλων.

    Ότι δηλαδή ανάλογα με τα καθήκοντα και την φύση κάθε δραστηριότητας, η συμπεριφορά μας μεταβάλλεται ώστε να μεγιστοποιήσουμε την απόδοση μας και να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την αποστολή μας. Στη χώρα μας δυστυχώς το να παίζεις ρόλους θεωρείται υποκρισία, αλαζονεία μέχρι και... προκλητικότητα!

    Αντιθέτως, θεωρείται φυσιολογικό να μεταφέρουμε τη χαλαρότητα της προσωπικής μας ζωής στην επαγγελματική μας σφαίρα.

    Φυσιολογικό λοιπόν θεωρείται ένας υπουργός που είναι επιφορτισμένος με τη Δημόσια Τάξη να μιλάει σαν "ινστρούκτορας" της παλιάς ΚΝΕ. Να αναλύει με αμπελοφιλοσοφίες και τσιτάτα του Μαρξισμού παράνομες ενέργειες και ουσιαστικά να βρίσκει δικαιολογητική βάση για να αθωώνει πολιτικά τους παρανομούντες. 

    Δε θα αποπειραθώ καν να του υπενθυμίσω ότι ασκεί συγκεκριμένα εκ του Νόμου και του Συντάγματος καθήκοντα. Είμαι βέβαιος ότι ούτε θα καταλάβει ούτε θα προσπαθήσει. Ταιριάζει καλύτερα σε όλη την κυβέρνηση ο ρόλος του σχολιαστή από αυτόν του επιτελικού. Είναι ευκολότερος. Και ως γνωστόν οι κυβερνώντες ήταν επί πολλά χρόνια εθισμένοι στον εύκολο ρόλο αυτού που ασκεί κριτική χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι σε σύνθετα προβλήματα δεν ταιριάζουν απλοϊκές λύσεις. Αναρωτήθηκε τις προάλλες γιατί δεν συλλαμβάνουν αυτούς που πετάνε χαρτάκια έξω από τον Λευκό Οίκο. Τον πληροφορώ (από προσωπική εμπειρία) ότι έξω από τον Λευκό Οίκο δεν μπορείς καν να μιλήσεις μεγαλόφωνα στο κινητό σου τηλέφωνο χωρίς να τραβήξεις την προσοχή των Αρχών. Αν δε, κάποιος αποπειραθεί να εισβάλει στο Department of Homeland Security (θέλω να γράψω ότι είναι το αντίστοιχο ΥΠΡΟ-ΠΟ αλλά με πιάνουν τα γέλια...) θα εγκαταλείψει πάραυτα τον μάταιο τούτο κόσμο...

    Τέλος υπάρχουν και οι ευθύνες της Αστυνομίας. Σε παλαιότερο άρθρο μου τους καλούσα να "ανακαταλάβουν τις πόλεις μας". Σε αυτό θα αρκεστώ να ανακαταλάβουν το υπουργείο τους...

    Αντιλαμβάνομαι ότι οι εντολές που έχουν είναι να μην αντιδρούν. Υπάρχει όμως και η έννοια του επαγγελματισμού αλλά και του καλώς εννοούμενου εγωισμού.

    Δεν είναι δυνατόν αξιωματικοί μορφωμένοι και ευσυνείδητοι να ανέχονται να κηλιδώνεται η τιμή και η υπόληψή τους από 20 επαναστάτες του γλυκού νερού. Δεν είναι δυνατόν να ανέχονται να φορούν πηλήκιο με δάφνες και αστέρια στους ώμους ενώ ο κάθε τυχάρπαστος τους χλευάζει και τους ακυρώνει κοινωνικά.

    Διότι αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Ο ευτελισμός του κύρους των Σωμάτων Ασφαλείας στην ίδια την κοινωνία που υπηρετούν.

    Όπως μου έλεγε πρόσφατα φίλος αστυνομικός "όλα μπορώ να τα αντέξω αλλά όχι περιφρονητικό βλέμμα του πολίτη".

    Το αστυνομικό έργο βασίζεται εν πολλοίς στο αυξημένο κύρος της ιερής αποστολής της αστυνομίας και στην επιχειρησιακή της δεινότητα.

    Αναρωτιέμαι αν αυτός είναι ο κρυφός πολιτικός στόχος των κυβερνώντων. Να διασύρουν τα Σώματα Ασφαλείας και να τα "ρίξουν" στα μάτια του μέσου πολίτη. Φαίνεται παράλογο αλλά δε θα είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος παραλογισμός των κυβερνώντων. 

    *Ο κ. Κωνσταντίνος Δούβλης είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας/Εγκληματολογίας  (Ph Din Sociology of policing, University of Essex, UK), ειδικευμένος σε θέματα Ασφάλειας, Αστυνόμευσης και Ποινικού Συστήματος στις ΗΠΑ (Loyola University of Chicago.)     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ