Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 17-Μαϊ-2018 00:04

    "Τα θκά μ’ τα στάρ(γ)ια θα φτάσνει κεί σαπέρα!"

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Αντωνόπουλου 

    Επηρεασμένος, όπως όλοι μας νομίζω, από το κλίμα των γεμάτων διπλωματικών εξελίξεων ημερών που ζούμε τελευταία, ασχολήθηκα να ενημερωθώ λίγο για τα μεγάλα διεθνή θέματα. Έχοντας απασχολήσει τα τελευταία χρόνια εργατικό δυναμικό από όλες τις πρώην ανατολικές χώρες, τα Βαλκάνια, την Ινδία και τις γύρω χώρες ακούσαμε διάφορες ιστορίες και γεγονότα για χώρες μακρινές και ελάχιστα γνωστές σε εμάς κι έτσι εμείς που ασχολούμαστε με την γεωργία έχουμε αναπτύξει... γεωστρατηγικές ανησυχίες. Μη γελάτε, αλήθεια είναι! Μετά από ένα ταξείδι δεν ενδιαφέρεστε περισσότερο για ειδήσεις από την χώρα που επισκεφθήκατε; Κατ’ άντιστοιχία λοιπόν όταν πέσει κάτι στην αντίληψή μας το βλέπουμε με μεγαλύτερη συμπάθεια και ενδιαφέρον.

    Εντυπωσιάστηκα διαβάζοντας  ότι το παγκόσμιο ενδιαφέρον -πολιτικό, ενεργειακό, στρατιωτικό και φυσικά οικονομικό- στρέφεται στις Ασιατικές Δημοκρατίες της Πρώην Σοβιετικής Ένωσης, διότι πρώτον έχουν πολύ αέριο, δεύτερον είναι στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας και τρίτον είναι μεγάλες υπό ανάπτυξη αγορές. Σπεύδουν λοιπόν όλοι οι μεγάλοι γεωστρατηγικοί παίκτες να λάβουν θέση στην περιοχή.

    Έπεσα από τα σύννεφα!!! Ανάμεσα στους παίκτες αυτούς ήμουν, άθελά μου, κι εγώ! Σας το ξαναλέω μη γελάτε περιμένετε και θα δείτε. Φέτος, στα πλαίσια της αμειψισποράς την οποία προσπαθώ να εφαρμόσω σαν χρυσό κανόνα, έσπειρα 45 στρέμματα σιτάρι σκληρό.  Το έκανα συμβολαιακά με μια πολυεθνική εταιρεία ζυμαρικών, η οποία μας δίνει τους κατάλληλους σπόρους με ειδικά για την παραγωγή μακαρονιών χαρακτηριστικά και φυσικά τις πρέπουσες καλλιεργητικές συμβουλές. Όλα πάνε καλά στο μέτωπο αυτό. Σε κάτι περισσότερο από μήνα κι αν βοηθήσει ο καιρός θα θερίσουμε τους καρπούς της προσπάθειάς μας.

    Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκε στον τύπο ότι το ελληνικό παράρτημα της εν’ λόγω πολυεθνικής αναβαθμίζει την δραστηριότητά του και η ευθύνη του διευρύνεται μέχρι το μακρινό Βλαδιβοστόκ! Θυμάστε εκείνο το γεμάτο μυστήριο μέρος επί ΕΣΣΔ που ήταν μεγάλη βάση του Σοβιετικού Στόλου, όπου οι ξένοι  ήταν ανεπιθύμητοι και οι μύθοι οργίαζαν. Φυσικά στην περιοχή ευθύνης της νέας αρμοδιότητας θα είναι και οι Ασιατικές χώρες που προαναφέραμε.

    Καταλάβατε γιατί σας έλεγα να μη γελάτε όταν παίρνω σιγά σιγά θέση στη νέα γεωστρατηγική πολιτική στην Ασία; "Τα θκά μ’ τα στάρ(γ)ια απ’ του κάμπου μας θα φτάσνει κεί σαπέρα!”. Θα γίνουμε εμείς οι Έλληνες καλλιεργητές σκληρού σιταριού πρεσβευτές της Ελλάδας στα πέρατα της γης χωρίς να κουνήσουμε το δακτυλάκι μας, εκεί που άλλοι πλούσιοι και ισχυροί λαοί διαγκωνίζονται να πιάσουν στασίδι; Λέτε να μας απονείμουν τελικά τον βαθμό του πρεσβευτή και να παίζει καμιά διαφήμιση στο μακρινό Ουζμπεκιστάν για τα εκλεκτά μακαρόνια του κ Πρέσβη κατ’ αντιστοιχία με τα σοκολατάκια του Ιταλού ομολόγου του πριν λίγα χρόνια στη δικιά μας τηλεόραση; Πρέσβης με ντοπιολαλιά που κόβει τις καταλήξεις; Γιατί όχι; Όλα τα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια αυτό δεν θα δούμε;

    Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Εμείς στα πεδινά την καλλιέργεια του σκληρού σιταριού την έχουμε για πάρεργο. Σπέρνουμε στάρι για να καθαρίσουμε κανένα χωράφι από αγριόχορτα, καμιά γωνία που μας δυσκολεύει, καμιά άκρη που δεν φτάνει το μπεκ στο πότισμα. Σε λίγο καλύτερη μοίρα είναι τα πράγματα στα πιο ημιορεινά μέρη της Ελλάδας, όπου η έλλειψη νερού έχουν αναγάγει τα σιτηρά σε μονοκαλλιέργεια. Ουσιαστικά τα σπέρνουμε το φθινόπωρο, ρίχνουμε λίγο λίπασμα τον Φεβρουάριο, αν δεν βαρεθούμε ρίχνουμε και ένα νερό την άνοιξη κι έχει ο θεός. Το προϊόν όμως που συγκομίζουμε είναι φαίνεται ιδιαίτερα υψηλής ποιότητας και τεχνολογικών χαρακτηριστικών. Πως αλλιώς θα δικαιολογούσε κανείς την ανάδειξη του ελληνικού τμήματος της πολυεθνικής σε κομβικό σημείο για τη διείσδυση στην Ασία; Δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε τις, προφανώς, καλές επιδόσεις των ανθρώπων που καθημερινά εργάζονται για το σκοπό αυτό, αλλά εάν η ποιότητα της α! ύλης δεν ήταν καλή τότε δύσκολα θα υπήρχε αυτή η εξέλιξη. Συν Αθηνά και χείρα κίνει!

    Μήπως τελικά εμείς οι Έλληνες, εκτός των άλλων μας χαρακτηριστικών, είμαστε ασυνείδητα γκουρμέ τύποι και ταυτόχρονα κακομαθημένοι; Μήπως καθόμαστε πάνω σε μια κασέλα με λίρες και απλά βαριόμαστε να ασχοληθούμε να την ανοίξουμε, επειδή έχει μια μικρή κλειδωνιά έτσι για να μη χάσκει; Και στην περίπτωσή μας λίρες είναι η ποιότητα των προϊόντων μας, ακόμη και αυτών που εμείς θεωρούμε απλά, καθημερινά και συνηθισμένα όπως τα σιτάρια και τα μακαρόνια. Σκέψου να αρχίσουμε τις πίτες με τις δεκάδες παραλλαγές τους -που κι αυτές έχουν σαν βάση το φύλο από σκληρό σιτάρι- τι έχει να γίνει!!! Κοζανήτικες, πολίτικες, νησιώτικες και πάνω από όλα ρουμελιώτικες (επ’ αυτού δεν θέλω σχόλια). 

    Θα αναγκαστούμε πάλι να βάλουμε φύλακες στα χωράφια μας– μετά τους μετασχηματιστές- γιατί θα καλλιεργούμε πραγματικό χρυσάφι!

    Οι παραπάνω σκέψεις θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν στη συνήθη γκρίνια με βασικό άξονα τι κάνει το κράτος. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μας. Αντίθετα μέσα από φαινομενικά ανορθόδοξες σκέψεις προσπαθούμε να διατυπώσουμε την ιδέα της γαστρονομικής διπλωματίας. Έχοντας στη διάθεσή μας προϊόντα όχι σε μεγάλες ποσότητες αλλά με σημαντικά γευστικά και τεχνολογικά πλεονεκτήματα, θα μπορούσαμε με τις κατάλληλες συμμαχίες, διότι εδώ που φτάσαμε μόνοι μας ξεχάστε το, να τα στείλουμε συστηματικά και μεθοδευμένα οπουδήποτε ανά την υφήλιο, ως δείγματα της γαστρονομικής μας παράδοσης και κουλτούρας. Κι όταν με το καλό αργότερα πάει μια τεχνική εταιρεία να χτυπήσει ένα έργο στη μακρινή ασιατική δημοκρατία, ο αξιολογητής θα θυμηθεί τα γευστικά μακαρόνια, ή την ωραία Ελληνική σαλάτα που έφαγε προχθές και θα δει το όλο θέμα με συμπάθεια.

    Θα μου πείτε τα θες και τα λες ή σου ξεφεύγουν, σιγά μη δώσουν δημόσια έργα αυτές οι χώρες όπου η δημοκρατία μόλις στερεώνεται με συναισθηματικά κριτήρια. Δεν λέω αυτό. Οι άνθρωποι που πάνε να διεκδικήσουν το έργο, δεν το κάνουν για πρώτη φορά και ξέρουν καλά τη δουλειά τους και τι πρέπει να κάνουν. Ρωτήστε όμως έναν από αυτούς εάν δεν πήρε μαζί του ούζο την προηγούμενη φορά που διεκδικούσε έργο και μάλιστα σε μεγάλη συσκευασία; Έτσι σπάει ο πάγος και δημιουργούνται σχέσεις. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει η κουβέντα!

    Η πολιτιστική διπλωματία, κομμάτι της οποία είναι η γαστρονομική,  δεν έχει την ισχύ των όπλων αλλά όπως δήλωσε ο πρώην Αμερικανός αντιπρόεδρος John Kerry, γύρω από ένα τραπέζι φαγητού λέγονται τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Αντιπρόεδρος της μεγαλύτερης υπερδύναμης υπήρξε, όλο κάτι περισσότερο θα ξέρει από εμάς επί του θέματος. Γι' αυτό σε συνεργασία με την τότε Υπουργό Εξωτερικών Hillary Clinton δημιούργησαν την Αμερικάνικη γαστρονομική διπλωματία. Ναι καλά ακούσατε, ένα έθνος που παίρνει μάλλον αρνητική βαθμολογία στην κουζίνα του, είναι υπερήφανο γι' αυτήν και προσπαθεί να την αναγάγει σε διπλωματικό του όπλο! Επιστράτευσε σεφ, μάγειρες, τηλεπαρουσιαστές για τον σκοπό αυτό!

    Θα μου πείτε καλά τα λόγια, τώρα τι κάνουμε; Η προφανής κίνηση αλλά ταυτόχρονα καταδικαστική για την ιδέα της δημιουργία ελληνικής γαστρονομικής διπλωματίας θα ήταν να φτιάξουμε επιτροπές από συναρμόδια Υπουργεία να καταστρώσουν ένα πλάνο. Άδικος κόπος! Μια ζωή επιτροπές φτιάχνουμε και τα πράγματα πάνε χειρότερα.

    Θα πρότεινα λοιπόν να σχεδιαστεί το επόμενο πρόγραμμα στήριξης της πρωτογενούς παραγωγής γύρω από την ιδέα αυτή. Είναι σαφές στους παρεπιδημούντες ότι τα προγράμματα του πρωτογενούς τομέα των ΕΣΠΑ έχουν χάσει τον δυναμισμό και την εφευρετικότητά τους. Να μια ιδέα: χρηματοδότηση της δημιουργίας γαστρονομικής διπλωματίας! Δηλαδή χρηματοδότηση της ποιότητας, των κατάλληλων ποικιλιών που δίνουν απαράμιλλη γεύση σαν αυτή που εμείς οι Έλληνες ξέρουμε να τρώμε, προϊόντα με σύγχρονα τεχνολογικά χαρακτηριστικά κατάλληλα για μεταποίηση, ασφαλή και μοντέρνα με την ανάδειξη της ιστορίας και της παράδοσής τους και φυσικά με την διασύνδεσή τους με το άλλο υπερόπλο μας το Ελληνικό καλοκαίρι! Ένα ολόκληρο πρόγραμμα πολλών εκατομμυρίων ευρώ για να φτάσουν τα κάθε λογής σιτάρια και άλλα καλούδια από τον κάθε ελληνικό κάμπο στις αγορές της μακρινής ανατολής και όχι μόνο. Ενας Στόχος, απλός και κατανοητός. Ας αφήσουμε τις γενικολογίες περί βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων μας και την αφηρημένη ιδέα της διείσδυσης στις ξένες αγορές ή την υποκατάσταση των εισαγωγών. 

    Τα πράγματα έχουν ονοματεπώνυμο: Φέρτε μας ένα επιχειρηματικό σχέδιο για χρηματοδότηση για την εξαγωγή παραδοσιακής ελληνικής πίτας σε δύο ασιατικές δημοκρατίες. Ένα άλλο για την τοποθέτηση ελαιολάδου συγκεκριμένων χαρακτηριστικών στα ράφια μιας άλλης. Ένα τρίτο για την τροφοδοσία τύπου catering ελληνικών προϊόντων στη μακρινή Αυστραλία. Κάτι άλλο σχετικό με το σουβλάκι, τώρα που η λέξη γύρος είναι ανάμεσα στις 10 πιο δημοφιλείς στις ΗΠΑ. Όλα αυτά με αρχή μέση και τέλος: τόσο το λάδι τόσο το ξύδι. Όχι όπως γίνεται τώρα, πάρε ένα μηχάνημα που αντικαθιστά ένα παλαιότερο γιατί ως πιο σύγχρονο έχει πιο χαμηλό λειτουργικό και θα σου μένουν πέντε φράγκα παραπάνω, άρα θα γίνεις πιο ανταγωνιστικός. Να εντάξεις την προσπάθειά σου στα πλαίσια μιας γενικότερης εθνικής προσπάθειας τόνωσης του Ελληνικού ονόματος στα πέρατα της γης.

    Καλοδεχούμενες στην προσπάθεια αυτή θα είναι και επιχειρηματικές κινήσεις στον χώρο του τουρισμού που προωθούν την ιδέα.

    Αντίστοιχος ρόλος φυσικά για τις πρεσβείες μας, τις κάθε λογής αποστολές, τα κρατικά δώρα.

    Νυν υπέρ πάντων ο αγών! Χρόνος μέχρι το επόμενο ΕΣΠΑ υπάρχει. Εμπειρία υπάρχει. Ας σηκώσουν οι αρμόδιοι το τηλέφωνο και να ρωτήσουν να μάθουν από την εμπειρία όσων έχουν επιχειρήσει μόνοι και αβοήθητοι σε αναδυόμενες αγορές. Να κάνουμε το θέμα σημαία, πίσω από την οποία θα συνταχθούμε όλοι. Να ενημερωθούμε και να πιστέψουμε σε αυτό που ξεκινάμε. Άλλωστε έχει αποδειχθεί ότι εμείς αποδίδουμε μόνο όταν είμαστε μακρυά από τη χώρα. Όσο είμαστε εδώ τσακωνόμαστε για διάφορους λόγους και αιτίες.

    Να αναλάβουμε όλοι το ρόλο μας και τις ευθύνες και φυσικά μερίδιο στα κέρδη. Να μην καλλιεργώ σιτάρια έτσι απλά για αμειψισπορά, αλλά για έναν εθνικό στόχο. Να καμαρώνω μετά ότι "ήμουν και εγώ εκεί με το τρύπιο μου βρακί”. 

    Νισάφι πια ρε παιδιά με τη μιζέρια! Γαστρονομικός Πρέσβης! Αυτό μάλιστα είναι τίτλος για τους ανθρώπους της υπαίθρου!

    * Ο κ. Δημήτρης Αντωνόπουλος είναι Αγροτοοικονομολόγος Msc - Παραγωγός Κελυφωτού Φιστικιού 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ