Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 27-Απρ-2018 00:04

    Είμαστε για δέσιμο!

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Διονύση Ρηγόπουλου 

    Εμείς, οι σύγχρονοι απόγονοι του πολυμήχανου Οδυσσέα, φαίνεται πως έχουμε μία αθεράπευτη ροπή προς το τραγούδι των Σειρήνων. Και, παρόλο που δεινοπαθήσαμε πολλές φορές, το πάθημα δεν μας γίνεται μάθημα. Εξακολουθούμε να γοητευόμαστε από τα ωραία λόγια και τα παραμύθια. Γνωρίζουμε, βέβαια, από παράδοση, ότι "Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού". Αλλά, βρ’ αδερφέ, ο κόσμος δεν αποτελείται μόνον από άντρες, και η παροιμία μιλάει για δύο φορές, ενώ εμείς τις έχουμε προ πολλού ξεπεράσει...

    Αντί, λοιπόν, να αναζητούμε εναγωνίως πώς δεν θα υποπέσουμε ξανά στα γνωστά πλέον λάθη του παρελθόντος μας, εφευρίσκουμε ένα σωρό εκφράσεις για να κατοχυρώνουμε σαν εθνικό μας δικαίωμα την αυτοκαταστροφή:

    "Τέτοιοι, που είμαστε, τέτοιοι ηγέτες μάς αξίζουν!"
    "Σιγά μην οργανωθεί ποτέ το κράτος μας!"

    Μήπως κι ο τίτλος αυτού του άρθρου δεν "παίζει" ακριβώς με το ελάττωμα της χρόνιας αυτοϋποτίμησής μας;

    Επιπλέον, παραγνωρίζουμε επιπόλαια και υπεροπτικά –λόγω των ένδοξων αρχαίων καταβολών μας– τρόπους με τους οποίους άλλα κράτη βελτίωσαν ραγδαία την εσωτερική λειτουργία τους και τις αναπτυξιακές τους προοπτικές. Προσπάθειες μεθοδικές, που σε λίγα χρόνια, πολλαπλασίασαν την εγχώρια παραγωγικότητα και δημιουργικότητα, με αποτέλεσμα να εκτοξευτούν το επίπεδο ζωής των πολιτών, η διεθνής εικόνα και το κύρος εκείνων των χωρών.

    "Μπα, δε γίνονται αυτά στην Ελλάδα!", για κάτι καλό και συστηματικό, έστω κι αν είν’ εύκολο.

    Από την άλλη, εξυπακούεται(!) πως για τα συνεχιζόμενα χάλια μας δεν φταίμε εμείς! Πρέπει να φταίνε κάποιοι άλλοι, για το στραβό μας το μυαλό και τις στραβές μας επιλογές:

    "Χρειάζεται πολιτική βούληση!", ως δικαιολογία για την αδράνειά μας, ως πολίτες.

    "Κοίτα πόσο χάλια μάς τα κάνανε οι ξένοι με τα μνημόνια", παραβλέποντας ότι εμείς, ούτε εξ αρχής προτείναμε κάτι λογικό, ούτε μετά αντιτάξαμε μελετημένα σχέδια και επιχειρήματα για την ίδια μας τη σωτηρία. Και, στο τέλος-τέλος, οι δικοί μας εκλεγμένοι κυβερνήτες συμφώνησαν και υπέγραψαν οτιδήποτε, κάθε φορά, πρότειναν οι άλλοι.

    "Αυτό χρειάζεται τρεις γενιές για να γίνει".Δηλαδή, εμένα, τώρα,"μή μου τοὺς κύκλους τάραττε", παρά τα γνωστά επακόλουθα για όποιον το είπε.

    Οι πολιτευόμενοι γνωρίζουν και εκμεταλλεύονται τα εθνικά μας ελαττώματα, για να μπαίνουν και να ανακυκλώνονται στο κοινοβούλιο, αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια. Όταν είναι στην αντιπολίτευση, αοριστολογούν για ένα καλύτερο αύριο. Όταν είναι στην κυβέρνηση, αποκαλύπτεται ότι βάζουν το πρόσκαιρο πολιτικό τους συμφέρον πάνω από εκείνο της χώρας.

    Δεν είναι λοιπόν περίεργο, ότι αντί να φροντίζουν να κάνουν με προσοχή τα λίγα και συγκεκριμένα, που βήμα-βήμα θα μας πήγαιναν σ’ ένα καλύτερο αύριο, σχεδιάζουν έργα μεγαλεπήβολα και μακροπρόθεσμα, και με προϋποθέσεις ώστε τελικά να "ξεχειλώνουν" προς το απροσδιόριστο μέλλον. Ο επόμενος θα τα ανατρέψει... Αντίο λογοδοσία, αντίο υπευθυνότητα! Άλλωστε, και οι τοξικές πλέον "Ειδήσεις" και λοιπές "Ενημερωτικές Εκπομπές", αντί να μας πληροφορούν για επιτεύγματα που ολοκληρώθηκαν και λειτουργούν, βρίθουν από εξαγγελίες και συζητήσεις για σχέδια που πιθανότατα δεν πιστεύουν ούτε όσοι τα εκπονούν.

    Και ετούτο το τεράστιο πρόβλημα το αποφεύγουμε με ευφυολογήματα!Το χιούμορ μάς βοηθάει να υιοθετούμε ανίκανους πολιτικούς, με την αγάπη του γονιού που ανέχεται και τα φαιδρά καμώματα του παιδιού του:

    – Θα σας κάνουμε γεφύρια.
    – Μα δεν έχουμε ποτάμια.
    – Θα σας κάνουμε και ποτάμια…

    – Θα σας κάνουμε σχολεία.
    – Μα δεν έχουμε παιδιά.
    –Θα σας κάνουμε και παιδιά…

    Μάλιστα, τελευταία, κλείνουμε τα μάτια στην ολέθρια για το μέλλον της πατρίδας μας πραγματικότητα ότι"Δεν έχουμε παιδιά".

    – Έλα καημένε, μέχρι το 2050, ποιος ζει ποιος πεθαίνει…

    Ε, λοιπόν, όχι μόνον δεν έχουμε παιδιά αλλά και όσα παιδιά έχουμε φεύγουν στο εξωτερικό. Άλλωστε, τα νέα ζευγάρια δεν έχουν πλέον ούτε τα μέσα ούτε τις συνθήκες να μεγαλώνουν παιδιά.

    Και, αντί να διορθώσουμε το Κράτος μας, με φυσικό επακόλουθο την οικονομική και γενικότερη ανάπτυξη, αντί να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις που ευνοούν να γεννούν οι νέοι παιδιά και να τα ανατρέφουν, προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με τις σημερινές στρεβλώσεις.

    Γίνονται νόμοι, ώστε άτομα περασμένης ηλικίας –και ταχέως κληρονομηθησόμενα–ή"οικογένειες" αμφίβολων γονικών προδιαγραφών να διευκολύνονται να υιοθετούν.

    Ξεφυτρώνουν και προβάλλονται, προσκαλώντας την ευρύτερη δυνατή εθελοντική συμμετοχή, ένα σωρό δραστηριότητες που αμβλύνουν συνέπειες της κρίσης. Θεμιτές και αναγκαίες πυροσβεστικές ενέργειες. Όμως, δεν κινητοποιούμαστε με ανάλογο ζήλο για να εξαλείψουμε τις πασίγνωστες αιτίες, που κάνουν τα προβλήματα να πληθαίνουν και να φουντώνουν.

    Ένα απλό παράδειγμα, στο οποίο έχω επανειλημμένα αναφερθεί, είναι ότι ακόμα αποφεύγουμε να καταγράψουμε, έστω και στοιχειωδώς, τον δημόσιο τομέα που όλοι πληρώνουμε.Μια καταγραφή που, συναρτημένη με τα οικονομικά, θα βοηθούσε να χαρτογραφούνται και να ελέγχονται συστηματικά και όλες οι κρατικές δαπάνες.

    Ακόμα και σήμερα, μετά από οκτώ χρόνια δεινών που κάποιους βολεύει να τα βαφτίζουν "Κρίση", αρνούμαστε τον σωτήριο αυτοέλεγχο και αυτοπεριορισμό μας, εν ονόματι μιας κακώς εννοούμενης ελευθερίας μας: Της "ελευθερίας" να γοητευόμαστε από τις Σειρήνες και να τρέχουμε ασυγκράτητοι, κάθε φορά, προς αυτές.

    Είναι να μη σκέφτονται, όσοι ανά την υφήλιο μάς παρατηρούν, πως είμαστε για δέσιμο;

    * Ο Δρ. Διονύσης Ρηγόπουλος, μηχανικός ΕΜΠ, Ph.D. Carnegie Mellon University, με ειδίκευση στην υπολογιστική μοντελοποίηση, είναι Επιθεωρητής-Ελεγκτής Δημόσιας Διοίκησης και μέλος της ομάδας εργασίας του Οργανισμού Ανοιχτών Τεχνολογιών - ΕΕΛΛΑΚ για την Ανοιχτή Διακυβέρνηση.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων