Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 09-Φεβ-2018 00:04

    Ασυνεννοησία!

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Συμεών Ρωμύλου 

    Οι άνθρωποι διαφωνούμε για πολλούς και διάφορους λόγους. Όταν εμπλέκονται αρχές, "πιστεύω", ιδεοληψίες, συμφέροντα κλπ., κλπ., η ασυμφωνία είναι περίπου αναπόφευκτη.  Όμως, όλοι γνωρίζουμε περιστατικά διαφωνίας και μάλιστα για ασήμαντα ζητήματα, λόγω παρανόησης ή παρερμηνείας, που μετά από διευκρινήσεις κατέληξαν σε συμφωνία.

    Με αφορμή διάφορα περιστατικά, έχω προσπαθήσει επανειλημμένα να κατανοήσω πώς μπορεί να εξηγηθεί η διαφωνία όταν δεν συντρέχει καμία από τις πιο πάνω συνθήκες. Έχουμε δύο ομόγλωσσα άτομα, αρκούντως νοήμονα, καλόπιστα, χωρίς προκαταλήψεις, με περίπου τα ίδια "πιστεύω" κλπ., κλπ. που έχουν αμφότεροι αντιληφθεί τα δεδομένα ακριβώς το ίδιο-και όμως διαφωνούν!

    Ίσως γίνω σαφέστερος με ένα παράδειγμα: Πλήρωσα μέσω webbanking κάποια ασφάλιστρα και, ως συνήθως, υπήρξε και χρέωση 0,30 Ευρώ για "έξοδα". Έστειλα στην ασφαλιστική το αποδεικτικό με την εξής σημείωση: "Η κοινή εντύπωση για τις ‘κακές’ κλπ. εταιρίες δημιουργείται από την εν γένει συμπεριφορά τους, πχ., όταν χρεώνουν 0,30 ευρώ για την είσπραξη των απαιτήσεών τους. Κρίμα!" 

    Κοινοποίησα το η-μέηλ σε φίλους, έλαβα διάφορα σχόλια/αντιδράσεις αλλά η αντίδραση ενός ιδιαίτερα ευφυούς και έμπειρου ("της πιάτσας") φίλου, όπως θα εξηγήσω, είναι πολύ καλό παράδειγμα για το θέμα.

    Η αντίδραση του φίλου μου:"Και όμως αυτό είναι το σωστό. Κάθε υπηρεσία έχει κόστος το οποίο πρέπει να πληρώνει αυτός που εξυπηρετείται, δηλαδή εσύ. Η χρέωση δεν προέρχεται από την ασφαλιστική αλλά από την τράπεζα για τις υπηρεσίες της. Αυτή είναι η ανταποδοτικότητα και μακάρι να την είχαμε παντού."  

    Για να μην … "ξεστρατίσει" η σκέψη σας, επισημαίνω ότι, για το θέμα μας, είναι απολύτως αδιάφορο αν ο φίλος μου είχε "δίκιο". (Νομίζω ότι και αυτό το θέμα έχει το δικό του ενδιαφέρον, οπότε προαναγγέλλω την ύπαρξη επόμενου άρθρου μου.) Το σημερινό θέμα είναι "πώς θα μπορούσε να εξηγηθεί το γεγονός ότι, χωρίς καμία παρανόηση για το περί τίνος πρόκειται, (δύο ομόγλωσσα άτομα, αρκούντως…κλπ.) είχαμε αρχικά την εκ διαμέτρου αντίθετη ‘άποψη’". Νομίζω ότι θα μπορούσε να εξηγηθεί ως εξής:

    Συνεννοούμαστε με λέξεις. Οι λέξεις, τα "σημαίνοντα", αναφέρονται σε δύο ειδών "σημαινόμενα": α) στα πραγματικά, αυτά που γίνονται αντιληπτά με μία από τις αισθήσεις μας και β) στα φανταστικά, δηλαδή όλα τα άλλα. Όλα τα σημαινόμενα, καθώς μαθαίνουμε μεγαλώνοντας, καταχωρούνται στον εγκέφαλό μας και τον "διαμορφώνουν" αντίστοιχα ώστε οι αντιδράσεις όλων μας σε διάφορα ερεθίσματα δεν είναι όμοιες. Όμως όλοι, όταν ακούμε τη λέξη "άλογο" ή "δημοκρατία" με κάποιον, κυριολεκτικά ανεξήγητο τρόπο, "ανακαλούμε" μία "εικόνα" του αντίστοιχου σημαινόμενου. 

    Ακόμη και για τα σημαινόμενα που γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις μας είναι πιθανό, αν όχι βέβαιο, ότι αυτή η "εικόνα" δεν είναι ταυτόσημη για όλους ή ακόμη και για τον καθένα μας, όταν ακούμε την ίδια λέξη υπό διαφορετικές συνθήκες…! Αυτό εξηγεί τις παρανοήσεις, που είναι μόνο ένας λόγος δυσκολίας επικοινωνίας. Όμως, αυτό που η αντίδραση του φίλου μου δείχνει επί πλέον ή κυρίως, είναι ότι, ακόμη και με ταυτόσημη κατανόηση της σημασίας των λέξεων, δηλαδή χωρίς παρανοήσεις, μπορεί να διαφωνούμε, μόνον επειδή οι εγκέφαλοί μας λειτουργούν όπως λειτουργούν.

    Ο μέσος ανθρώπινος εγκέφαλος ενός ενήλικα περιέχει 100 δισεκατομμύρια νευρώνες με 100 τρισεκατομμύρια ενώσεις μεταξύ τους, τις συνάψεις, που σχηματίζουν ένα δίκτυο επικοινωνίας. Το πώς σχετίζονται τα δεδομένα και το πώς ένα ερέθισμα, πχ. μία λέξη,  προκαλεί τη μία ή την άλλη αλληλουχία σκέψεων είναι μέγα μυστήριο. Περπατούμε μαζί και μου δείχνεις ένα όμορφο δέντρο. Εγώ σκέφτομαι: "ωχ!, ξέχασα να παραγγείλω ξύλα για το τζάκι, θα μου τα ψάλλει…κλπ., κλπ., κλπ." Εσύ (ή εγώ κάποια άλλη φορά) σκέφτεσαι: "απίθανο ήταν το πρωινό jogging στο δάσος, αύριο θα προτείνω στην Ειρήνη τα τρέξουμε παρέα… κλπ., κλπ., κλπ." Κάπως έτσι προέκυψε η αρχική "διαφωνία" του φίλου μου.

    Προφανώς, ο φίλος μου και εγώ είχαμε διαφορετική πορεία στη ζωή και, άρα, διαφορετική ακολουθία ανάπτυξης του εγκεφάλου μας. Οι συνάψεις που αναπτύχθηκαν σ’ αυτούς (και αναπτύσσονται όσο έχουμε νέες εμπειρίες) σχημάτισαν διαφορετικά "δίκτυα επικοινωνίας". Έτσι το ίδιο ερέθισμα προκαλεί τη μία ή την άλλη αλληλουχία σκέψεων. Πιθανολογώ ότι η αρχική "διαφωνία" με το φίλο μου προέκυψε κάπως έτσι:

    Εκείνος είχε το ερέθισμα: "Ο Σ.Ρ. διαμαρτύρεται γιατί η τράπεζα τον χρέωσε με   0,30 Ευρώ έξοδα". Αντανακλαστικά "βλέπει" ότι αυτή η σχέση αφορά εμένα και την τράπεζα. Αντανακλαστικά αντιδρά: "Η τράπεζα έχει κόστος, εσένα εξυπηρετεί άρα εσύ πρέπει να το πληρώσεις, κακώς διαμαρτύρεσαι." 

    Εγώ: Έχω επανειλημμένα χρεωθεί το "έξοδα: 0,30 Ευρώ" και έχω ήδη διαμορφωμένη άποψη για το θέμα, οπότε η αντίδρασή μου ήταν αυτή που διετύπωσα στο η-μέηλ μου προς την ασφαλιστική -το ερέθισμα για τον φίλο μου.

    Όμως, την πρώτη φορά που είχα το ερέθισμα:"έξοδα: 0,30 EUR","ένοιωσα" αηδία (αντανακλαστικά) για την "φτήνια" να  μας χρεώνουν, εμάς τους ΠΕΛΑΤΕΣ τους, το ευτελές ποσό των 0,30Ευρώ -και θλίψη γιατί τέτοιες συμπεριφορές δημιουργούν στο κοινό αρνητική εντύπωση ακόμη και για τις "σωστές" επιχειρήσεις. Όσο για το "έξοδα: 0,30 EUR", πιθανότατα λόγω επαγγέλματος, "γνώριζα" ότι το όποιο κόστος είσπραξης περιλαμβάνεται στην τιμή του πωληθέντος πράγματος ή υπηρεσίας, οπότε δεν σκέφτηκα καν κάτι διαφορετικό. 

    Δύσκολο πράγμα η συνεννόηση, ακόμη και για τόσο "απλά" και ασήμαντα ζητήματα. Καλημέρα Γιάννη - κουκιά σπέρνω….

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων