Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 03-Ιαν-2018 00:04

    Η Αθλιότητα του βασικού Μύθου των Κολεκτιβιστών

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιάννη Νικολή

    Ο βασικός μύθος των κολεκτιβιστών έχει διατυπωθεί εδώ και ενάμιση αιώνα. Συνίσταται σε μια άποψη-θέση που για αυτούς αποτελεί και βεβαιότητα επί της οποίας βασίζουν και τις "κοινωνικές" τους διεκδικήσεις. 

    Ποια είναι αυτή η άποψη-θέση; Η ιδιοκτησία είναι κλοπή, λένε. Ή αν θέλετε, ο πλούτος είναι προϊόν κλοπής της υπεραξίας των εργαζομένων από τους καπιταλιστές. Οι διάφορες εκφάνσεις του κολεκτιβισμού αποδέχονται την παραπάνω άποψη-θέση, την θεωρούν αναμφισβήτητη και επ’ αυτής θεμελιώνουν κάθε διεκδίκηση.

    Να παρατηρήσουμε ότι σήμερα ελάχιστοι κάνουν τον κόπο να αμφισβητήσουν αυτή την θέση ως προς την ισχύ της. Ουσιαστικά την θέση αυτή την αποδέχονται και οι λαϊκοδεξιοί κρατικοπαρεμβατιστές και οι σοσιαλδημοκράτες. Απλώς θεωρούν ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς ως προς την παραγωγή του πλούτου και ως εκ τούτου αποδέχονται την καπιταλιστική παραγωγή και επικεντρώνονται στην "μοιρασιά" του πλούτου που παράγεται. 

    Είναι γνωστό ότι αυτοί οι "καλοί" με τους πιο καλούς κολεκτιβιστές ξέρουν πώς να μοιράζουν τον πλούτο που άλλοι παράγουν…. Ακόμη και όταν δεν έχουν κάνει μεροκάματο σε περίπτερο… Άλλωστε όλοι αυτοί ενδιαφέρονται για την άρση των αδικιών και την δίκαιη αναδιανομή…

    Όμως κατά πόσο ισχύει αυτή η βεβαιότητα των κολεκτιβιστών; Οι ίδιοι ισχυρίζονται πως όταν ένα προϊόν (ή μια υπηρεσία), μια σοκολάτα για παράδειγμα, για να παραχθεί απαιτεί κόστος 1 ευρώ και (η σοκολάτα) πουλιέται για 2 ευρώ, το 1 ευρώ της διαφοράς είναι η υπεραξία των εργαζομένων που καρπώνεται (κλέβει, υφαρπάζει ο καπιταλιστής). Εξυπακούεται ότι στο κόστος του 1 ευρώ περιλαμβάνονται και τα μεροκάματα-μισθοί των εργαζομένων αλλά και οι πρώτες ύλες και ότι άλλο απαιτείται  για την παραγωγή του προϊόντος. Της σοκολάτας στο παράδειγμά μας.

    Άρα συνεχίζουν ιδού με μεγάλη αδικία. Εδώ είναι η κλοπή του ιδρώτα-της εργασίας της υπεραξίας που παράγουν οι εργαζόμενοι και καρπώνονται οι αιμοδιψείς καπιταλιστές. Αυτοί που περνούν τις μέρες τους αράζοντας… και τις νύχτες με τις ερωμένες του από την εργατική τάξη βέβαια….

    Είναι όμως έτσι; Και τι δεν παίρνει υπ’ όψιν της η συλλογιστική που αναφέρθηκε; Υπάρχουν πολλά που απαιτούνται για την παραγωγή της σοκολάτας (και του κάθε προϊόντος ή υπηρεσίας) που φυσικά δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν από την συλλογιστική των κολεκτιβιστών. Ας απαριθμήσουμε ορισμένα.

    -Το προϊόν (η σοκολάτα στο παράδειγμά μας) είναι απαραίτητο πρώτα να "σχεδιασθεί" στο μυαλό κάποιου "καπιταλιστικού γουρουνιού" 

    -Για να επιχειρήσει "το άπληστο καπιταλιστικό γουρούνι" την παραγωγή της σοκολάτας προφανώς και θα περιμένει κέρδη και γενικά βελτίωση της οικονομικής και κοινωνικής του θέσης, αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα το επιχειρηματικό εγχείρημα

    -Εν συνεχεία είναι απαραίτητο ο σχεδιασμός να γίνει πράξη, που απαιτεί την συνεργασία πολλών άλλων ανθρώπων (των εργαζομένων που κατά τους κολεκτιβιστές θα ληστευθεί η εργασία τους)

    -Εξυπακούεται ότι η διαδικασία απαιτεί κεφάλαιο το οποίο και θα διακινδυνεύσει τόσο ο ίδιος όσο και οι επενδυτές που θα συμμετάσχουν στο εγχείρημα…

    -Ακολουθεί η προώθηση του προϊόντος στην αγορά, όπου βέβαια ο καθένας έχει το δικαίωμα να το αγοράσει ή να το απορρίψει…

    Η διαδικασία της "σύλληψης" στη φαντασία του καπιταλιστή ενός προϊόντος μέχρι την παραγωγή του είναι φυσικά πολύ πιο σύνθετη και πολύ πιο απαιτητική και εδώ αναφέρθηκαν απλώς χονδρικά μερικά από τα βήματα δια των οποίων καθίσταται δυνατή η παραγωγή του πλούτου. Κι’ αυτό εφόσον το προϊόν είναι επιθυμητό από τους καταναλωτές και υπάρχουν άνθρωποι που θα το αγοράσουν…. Δηλαδή θα θεωρήσουν ότι αξίζει να πληρώσουν για να το έχουν….

    Ο καθένας μπορεί να προεκτείνει την διαδικασία "παραγωγής" που αναφέρθηκε σε οποιοδήποτε προϊόν από κουμπιά και νήματα μέχρι λογισμικό Η.Υ., νανοτεχνολογία και υπηρεσίες υγείας. Και ο καθένας καταλαβαίνει τι δημιουργικές δυνάμεις απαιτούνται για την επιτυχή έκβαση του οποιοδήποτε επιχειρηματικού εγχειρήματος. Και είναι εύκολο να αντιληφθούν όλοι ότι οι άνθρωποι αυτοί που σχεδιάζουν και παράγουν προϊόντα και υπηρεσίες είναι οι μεγάλοι ευεργέτες της ανθρωπότητας… Είναι αυτοί που από τις απαρχές των ανθρώπινων κοινωνιών "κοίταξαν" το μέλλον και το έφεραν κοντά και εν τέλει στα χέρια του κάθε καταναλωτή.

    Και είναι ακριβώς αυτοί που διαρκώς λοιδορούνται ως οι τάχα αντικοινωνικοί εκμεταλλευτές της υπεραξίας των εργαζομένων. Και είναι οι ίδιοι στους οποίους δεν αναγνωρίζεται ότι κάθε μέρα προσφέρουν εργασία (και μισθούς φυσικά) σε όσους δεν έχουν τις δικές τους ικανότητες αλλά και κυρίως νέα και διαρκώς εξελισσόμενα προϊόντα και υπηρεσίες που κάνουν τη ζωή των ανθρώπων καλύτερη.

    Φθάσαμε δηλαδή, στην ελληνική (και όχι μόνο) Σοβιετία, οι άνθρωποι που σχεδιάζουν και πραγματώνουν το μέλλον να βρίσκονται υπό διωγμόν, να υπερφορολογούνται αλύπητα και να θεωρούνται οι "εκμεταλλευτές" της κοινωνίας… όταν είναι οι ευεργέτες της.

    Και ποιος βγήκε να υπερασπισθεί αυτούς τους ανθρώπους; Τους δημιουργούς του πλούτου των ίδιων αλλά και των κοινωνιών. Διότι μια ανθούσα επιχείρηση δεν είναι μόνο μια ιδιοκτησία του επιχειρηματία είναι και ένα asset (για να πούμε και κάτι νεοελληνικό) του συνόλου της κοινωνίας.

    Η απάντηση είναι κανείς. Οι άνθρωποι αυτοί πορεύονται πολιτικά ανέστιοι και λοιδορούμενοι. Ξέρουν όμως ότι αυτό που κάνουν είναι αξιέπαινο, ξέρουν ότι αξίζει. Συνήθως έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και δεν τρομάζουν από τις αθλιότητες των κολεκτιβιστών. Αρκετοί όμως απ’ αυτούς σχεδόν ντρέπονται καθώς σκέπτονται και τα εν δυνάμει κέρδη τους γιατί τόσο οι κολεκτιβιστές όσο και οι λαϊκοδεξιοί κρατικοπαρεμβατιστές κατάφεραν να τους "πείσουν" ότι το να κερδίζουν είναι κάτι σχεδόν κακό.

    Να ακόμη μια δουλειά που έχει να κάνει ένα μεγάλο και ζητούμενο φιλελεύθερο κόμμα. Να αναδείξει την αξία των επιχειρηματιών, την ηθική αξία που περιέχει η επιδίωξη του κέρδους και τις τεράστιες ευεργεσίες που προσφέρουν κάθε μέρα στην κοινωνία που δραστηριοποιούνται…

    *O κ. Γιάννης Νικολής είναι Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ