Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 28-Δεκ-2017 00:06

    Σπασμένα φτερά, σε... κουτιά συσκευασίας!

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου 

    "Ευλογημένοι αυτοί που δεν ελπίζουν σε τίποτε, γιατί δεν θα απογοητευθούν ποτέ..."

    Η απογοήτευση είναι ένα είδος χρεοκοπίας, φίλε μου. Ναι, χρεοκοπίας... όπου ξοδεύεις  πολλά σε ελπίδες και προσδοκίες, αλλά κάποια στιγμή αναγνωρίζεις, το πόσο λάθος πόνταρες...

    Έχεις την όψη ενός ανθρώπου που έχει πιει όλο το ποτήρι της ζωής και βρήκε ένα ζωύφιο στον πάτο του... ή είδε ένα ηλιοβασίλεμα που το πέρασε για το Βόρειο Σέλας και χάζεψε...

    Η απογοήτευση και η απελπισία είναι η τιμή που πρέπει δυστυχώς να πληρώσεις, όταν ποντάρεις σε έναν "ουτοπικό" στόχο και μένεις άναυδος, βλέποντας τα "είδωλα" σου. -αυτούς που εσύ επέλεξες, να μετατρέπονται σε βαρετούς, θρασείς και μικρόψυχους ανθρώπους, όντας πολύ κατώτεροι από αυτό που είχες παραμυθιάσει τον εαυτό σου. 

    Αυτός όμως δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ο ορισμός της "απερισκεψίας" και της "ανευθυνότητας", κυρίως απέναντί στον εαυτό σου και τους δικούς σου ανθρώπους...

    Ξέχασες μήπως πως:

    "Μέσα σε ένα παρασιτικό "εκλεγμένο", υπάρχει πάντα, ένας αποτυχημένος και απογοητευμένος... ιδεαλιστής, που εσύ όμως επέλεξες...".

    Έτσι, θέλεις δε θέλεις, γρήγορα, φθάνει η στιγμή που τίποτα δεν μπορείς να προσμένεις, όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί εσύ δεν έχεις τη διάθεση, να θέλεις ν' αλλάξεις ρότα και να κάνεις διαφορετικές επιλογές, για τη δικιά σου την πορεία της ζωής...  

    "Δυστυχώς όμως, τα σπασμένα σου φτερά, φίλε μου καλέ, χωράνε πιο εύκολα σε κουτιά συσκευασίας...".

    Ξεκινάς από μικρός τη συνειδητή διαδρομή σου και έχεις τόση δίψα για τη ζωή…

    Έχεις ανάγκη να γνωρίσεις ανθρώπους, να εμπιστευτείς, να πιστέψεις στο καλοπροαίρετο, να ρουφήξεις γνώση, να κάνεις διαφορετικά πράγματα, να βρεις απαντήσεις σε υπαρξιακά επίπεδα, να κάνεις οικογένεια, να νιώσεις πληρότητα και να πορευτείς στη ζωή μαζί με τις επιλογές σου. Ανυπομονείς για τη στιγμή που θα μεγαλώσεις και θα βρεις το "δρόμο" σου, όπως όλοι λένε. 

    Μεγαλώνοντας, ειδικά στις εποχές τις δύσωδες που ζούμε τα τελευταία χρόνια, ανακαλύπτεις, ότι όλα εκείνα που κάποτε σου φάνταζαν απλά, δεν είναι και τόσο απλά τελικά, ούτε αυτονόητα  -ακόμα και αυτό το δικαίωμα να ζεις!.

    Στην πορεία βιώνεις ανατροπές, προδοσίες, κακίες, ψέματα, εξαπάτηση και παρόλο που υποφέρεις, πείθεις τον εαυτό σου ότι όλα αυτά γίνονται για να γίνεις πιό δυνατός.., για να αποκτήσεις εμπειρίες, για να εισέλθεις στην αληθινή τη ζωή.

    Πιστεύεις ακόμα στο "καλό" και αρνείσαι πεισματικά με το ρομαντισμό και την αφέλεια της ηλικίας σου, ότι τα πράγματα μπορεί τελικά να είναι πιο πεζά και πιο ωμά. Αρνείσαι το γεγονός ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι τόσο σκληρή και γκρίζα και οι άνθρωποι που επέλεξες, δεν είναι αυτό που προσδοκούσες και μάλλον για σένα, μεταμορφώθηκαν σε εφιάλτη. Ως αντίδοτο σε ό,τι σε πληγώνει, εσύ συνεχίζεις να στοχεύεις στα όνειρά σου, στις φιλοδοξίες σου, στους στόχους σου. Νιώθεις ότι κάτι καλύτερο σε περιμένει και ότι απλά δεν έχει έρθει ακόμα, αν και συνειδητοποιείς τρομαγμένος, πως ίσως εσύ να έχεις συμβάλλει στο να εμποδιστούν τα όνειρα σου να συνεχίσουν να υπάρχουν. Περιμένεις με ενθουσιασμό, αισιοδοξία και ανυπομονησία, αλλά περιμένεις στην τύχη και από την τύχη... Αναγνωρίζεις συντετριμμένος, πως απώλεσες το δικαίωμα να συμμετέχεις στον καθορισμό της πορείας της ζωής σου, μιας και αυτοί που επέλεξες, αποφασίζουν για σένα, χωρίς εσένα!  Το χειρότερο όμως όλων, είναι πως μόνος σου έχεις απεμπολήσει το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς, μιας και ήξερες το "ποιόν" αυτών που προτίμησες και τι πρεσβεύουν!

    Ο χρόνος περνάει γρήγορα, χωρίς σταματημό... εσύ μεγαλώνεις και αρχίζει και κλονίζεται η εμπιστοσύνη σου σε εκείνο το "καλύτερο", που οι επιλογές" σου, σου είχαν υποσχεθεί... Προσπαθείς να μείνεις ανεπηρέαστος σε ό,τι σκυθρωπό, απαισιόδοξο και ισοπεδωτικό υπάρχει γύρω σου. Αντιστέκεσαι με όλο σου το "είναι", γιατί είναι ό,τι σου έχει μείνει από εκείνη την παιδική αθωότητα που σου "έταζε" όλα όσα μπορούσες σαν παιδί να ονειρευτείς, όλα όσα ήθελες να ανακαλύψεις και να γευτείς, αλλά... ξαφνικά νιώθεις ότι κινδυνεύεις να γίνεις και εσύ γκρίζος... γκρίζος στην απόχρωση των "επιλογών" σου. Και αυτό ίσως είναι το χειρότερο από όλα. Ψάχνεις από κάπου να πιαστείς. Το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι να πιαστείς από τους ανθρώπους γύρω σου. Αναζητάς μια έμπνευση, ένα βλέμμα, μια σκέψη, μια ιδεολογία, ένα όραμα, μια αξία. Έχεις επιθυμήσει να νιώσεις ζωντανός. Θέλεις να βρεις ξανά τα βασικά συστατικά που κάποτε σε έκαναν να γελάς από το τίποτα, να νιώθεις γεμάτος,  αλλά εσύ παραμένεις καταδικασμένος να ζεις μέσα στον εφιάλτη του "λάθους" σου... Είναι το δικό σου "Σύνδρομο της Στοκχόλμης", που σε κολλάει πάνω στους βιαστές σου...  και  παραμένεις ανενεργός, περιμένοντας στωικά το μαρτύριο να περάσει... αφήνοντάς σου ένα ξεροκόμματο. Ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι το πόσο τα όνειρά σου ευτελίστηκαν... Ξαφνικά, συνειδητοποιείς ότι μάλλον δεν σκέφτονται όλοι όπως εσύ και δυσκολεύεσαι να το αποδεχτείς. Νιώθεις ότι όλοι γύρω σου έχουν μεταλλαχθεί και μάλλον και οι άλλοι σκέφτονται το ίδιο για σένα... και κρύβεσαι!

    Οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο για συναισθήματα, δεν έχουν χρόνο για στιγμές. Τα προβλήματα πληθαίνουν, οι πιέσεις αυξάνονται, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται και εσύ μοιάζεις να προδίδεις ο ίδιος τον εαυτό σου: σταματάς να ονειρεύεσαι. Δεν το κάνεις επίτηδες και πολλές φορές δεν το συνειδητοποιείς παρά μόνο, ίσως αργότερα, σε βάθος χρόνου, όταν όμως θα είναι πολύ αργά για δάκρυα

    Αναρωτιέσαι αν όλοι είναι εγκλωβισμένοι σε μια εκδοχή του εαυτού τους η οποία "κουβαλάει"περισσότερα "πρέπει" από "θέλω". Ο φόβος, το άγχος, το αίολο "συμφέρον, ο εγωισμός, η απαξίωση της αλήθειας, της εντιμότητας και της ειλικρίνειας έχουν ως αποτέλεσμα να κυκλοφορούν κάποιοι με τις μάσκες τους... και συ, μαζί τους.

    Ενώ μιλάς δεν επικοινωνείς ουσιαστικά, δεν είσαι πια αυθεντικός, ούτε αληθινός και ενώ λες ότι νοιάζεσαι, με την πρώτη αναποδιά είτε κουράζεσαι, είτε εγκαταλείπεις και φεύγεις. Ενώ βρίσκεσαι με κόσμο, νιώθεις πιο μόνος από ποτέ… Μεγάλη η δυστυχία σου... είσαι ήδη μισοπεθαμένος αλλά αρνείσαι να το αποδεχθείς!

    Κάνοντας τον απολογισμό σου ως άνθρωπος, στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και δεν μπορείς να βγάλεις άκρη. Δυσκολεύεσαι να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα θα πάνε καλά. Λαμβάνεις καθημερινά τόσα αρνητικά ερεθίσματα που νιώθεις ότι αλλάζεις εξαιτίας τους, αλλά δεν κάνεις και κάτι για να το αντιμετωπίσεις... να το αλλάξεις προς όφελός σου.

    Προσπαθείς να αντισταθείς, αλλά η διάβρωση είναι τόσο αργή και ύπουλη που δεν μπορείς εύκολα να την αναγνωρίσεις. Νιώθεις –όσο κι αν δεν το θες, μια βαθιά απογοήτευση! Αναρωτιέσαι τι πήγε τόσο λάθος, που στο όνομα μιας οικονομικής ανάπτυξης εξαθλιώνουμε όλο και περισσότερο τους οικονομικά αδύναμους, αφανίζοντάς τους στο τέλος της ημέρας. 

    Πόσα άλλα τέτοια παράδοξα συμβαίνουν στη χώρα μας… Πώς μπορείς να μείνεις ανεπηρέαστος από όλα αυτά και να εστιάσεις μόνο, στη δική σου πορεία; 

    Πώς μπορείς να παρακάμψεις τον ευτελισμό της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας και να παραμείνεις ρομαντικός; Αγαπητέ φίλε... αυτά έχουν πια χαθεί...

    Δυσκολεύεσαι να βρεις απαντήσεις που θα κατευνάσουν τις σκέψεις σου και θα σε καθησυχάσουν. Το μόνο ίσως που μπορεί να σε παρηγορήσει, αν αφήσεις το ένστικτο αυτοσυντήρησης να σε καθοδηγήσει, είναι η διαπίστωση ότι παρόλο που σαν μονάδα δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά στον κόσμο σου, μπορείς ωστόσο να γίνεις εσύ  ο ίδιος... ο φορέας της "αλλαγής" που οραματίζεσαι, αντιδρώντας!

    Τουλάχιστον, έτσι, μπορείς να κοιμάσαι λιγότερο "ένοχος", μπροστά σε ό,τι γύρω σου αλλάζει, κάθε μέρα που περνά... προς το χειρότερο… και να πάρεις την τύχη στα χέρια σου, συμμετέχοντας στην "ανατροπή"...

    "Τόσοι πολλοί κόσμοι, τόσα πολλά να κάνουμε, τόσα λίγα αυτά που γίνονται... έτσι έχουν τα πράγματα, φίλε μου. 

    Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μην γίνουμε άνθρωποι, από τους οποίους οι γονείς μας, μάς είχαν προειδοποιήσει να φυλαγόμαστε. 

    Μπορούμε ακόμα ν' αλλάξουμε... αν το θέλουμε πραγματικά! 

    Μπορεί να απογοητευθούμε βέβαια, αν αποτύχουμε, αλλά θα είμαστε χαμένοι από χέρι,  αν τουλάχιστον δεν προσπαθήσουμε...".

    *Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος, τ. Διοικητής του Νοσοκομείου "Ελπίς”, & Μέλος του "Τομέα Υγείας” της Νέας Δημοκρατίας

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ