Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 28-Δεκ-2017 00:04

    2018: Χρονιά εξόδου από το... παραμύθι

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νίκου Κασκαβέλη

    Αν και ευρισκόμενοι σε εορταστικό κλίμα, δεν μπορούμε παρά να στοχαζόμαστε για το σημείο που βρισκόμαστε. Για όσα έχουν γίνει και ιδίως για όσα έρχονται τη νέα χρονιά. Φροντίζουν άλλωστε γι’ αυτό οι πολιτικοί πρωταγωνιστές, οι οποίοι έχουν επιδοθεί σε έναν ανταγωνισμό "προφητειών", για το τι ακολουθεί. Η άσκηση πολιτικής στη χώρα μας έχει έτσι αυτήν την ιδιομορφία. Άλλα να εφαρμόζονται στην πράξη και άλλα να εξαγγέλλονται για το (δήθεν) άμεσο μέλλον, όταν ο "Παράδεισος θα έχει επιστρέψει". Γενικά, ένα χαρακτηριστικό του διαλόγου και της αντιπαράθεσης στην Ελλάδα, είναι ότι σπανίως (αν ποτέ) διεξάγονται για το παρόν και το συγκεκριμένο. Για αυτό που πράγματι συμβαίνει, σήμερα. 

    Συζητάμε πάντα με βάση "αφηγήματα". Ερμηνείες του τι συνέβη χθες, στο οποίο ποτέ δεν συμφωνούμε συνολικά –ας σκεφθούμε τον Εμφύλιο ή ακόμα και τη μεγάλη κρίση που ζούμε, όταν 10 χρόνια μετά, ακόμα να συμφωνήσουμε τι έγινε- και διαξιφισμοί για φαντασιακά μεγέθη. Τι έρχεται, ποιος εκφράζει τι. Και η πολιτική; Οι αποφάσεις και οι χειρισμοί; Αυτά, αφήνονται για τους "σπασίκλες", τους προσγειωμένους, τους ξενέρωτους. Κι ας επιβεβαιώνονται διαρκώς στις προειδοποιήσεις και εκτιμήσεις τους. Εμείς, θέλουμε τα "παραμύθια". Τις λαμπερές "χάντρες". 

    Τώρα, βρισκόμαστε ενώπιον μιας νέας τέτοιας φάσης. Στον απόηχο δημοσκοπήσεων αλλά κυρίως μιας απίστευτης τριετίας ανατροπών και "κυβιστήσεων" (colotoumpa στο ελληνικότερον) που δεν έχει αφήσει τίποτε όρθιο από όσα θεωρούσαμε δεδομένα, τόσο στην καθημερινότητα, όσο και στην πολιτική σημειολογία, η Κυβέρνηση στήνει το επικοινωνιακό της αφήγημα. Αυτό που θα την οδηγήσει στις επόμενες εκλογές, νωρίς ή αργότερα. Παραμερίζοντας όλα όσα έκανε (και δεν έκανε) ο κ. Τσίπρας μας λέει περήφανα πως εκείνος πέτυχε εκεί που οι άλλοι απέτυχαν. 

    Λέει πως ψήφισε τον τελευταίο μνημονιακό προϋπολογισμό και πως έπειτα από αυτόν, στην ουσία επιστρέφουν οι εποχές των "παχιών αγελάδων" και της ευημερίας. Γιατί; Μα, εφόσον τόσα χρόνια είχαν συνδέσει κάθε δεινό με τα Μνημόνια, τα οποία και θεώρησαν ως κύρια αιτία του "κακού", η λήξη τους δεν σημαίνει και αυτόματη επιστροφή της…ευτυχίας; Τελευταία, ως μέρος βέβαια της γενικότερης (αναγκαστικής και δήθεν) προσγείωσής τους, έχουν ψελλίσει και κάποιες σκέψεις για "ανάγκη διόρθωσης παθογενειών" κλπ, αλλά όχι τόσο ώστε να κλονιστεί το βασικό αφήγημα για το Μνημόνιο-δαίμονα. 

    Και τώρα, για να επιβεβαιώσουν και τους ισχυρισμούς, προβαίνουν και σε παροχές-επιδόματα, ως φιλοδώρημα ελεημοσύνης σε αναξιοπαθούντες, ως προκαταβολή από το θησαυροφυλάκιο του Αυτοκράτορα. Μια χαρακτηριστική αντίληψη περί Κράτους, το οποίο λειτουργεί ως διαμοιραστής λαφύρων. Χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόγραμμα. Δίνουμε σε όσους (νομίζουμε ότι) είναι μαζί μας για να τους "τσιμεντώσουμε", αδιαφορούμε για όλους τους άλλους που αφαιμάζουμε καθημερινά, λέμε τις συνήθεις τερατολογίες μας και ελπίζουμε να μας βγει, ξανά. Αυτή τη φορά όμως, ως συνήθως, η πραγματικότητα θα έρθει να δείξει την αλήθεια της. Το Μνημόνιο Τσίπρα όντως τελειώνει τον Αύγουστο. Αυτή είναι μια αδιαμφισβήτητη, ημερολογιακή και συμβατική, πραγματικότητα. Το ξέραμε ότι θα έρθει ο Αύγουστος. Όπως ξέρουμε ότι έρχεται ο Ιανουάριος και μετά ο Φεβρουάριος. Να πανηγυρίσουμε και για αυτό; 

    Η νέα σύμβαση με τους δανειστές μας λήγει λοιπόν και άρχισαν οι πανηγυρισμοί. Για ποιον λόγο; Μας εξήγησε κανείς (ή άραγε, ξέρει κανείς από τους αρμοδίους;) τι ακολουθεί; Η χώρα δυσκολεύτηκε τα τελευταία χρόνια, έφτασε στο χείλος της καταστροφής ιδίως το 2015, όμως κρατήθηκε στη ζωή και τη χορεία των "αναπτυγμένων". Δανείστηκε εκτός αγορών ένα τεράστιο ποσό με μικρά επιτόκια (και όχι βέβαια τοκογλυφικά, δείτε τους αριθμούς) και συμφώνησε να κάνει μεταρρυθμίσεις. Έξοδος από το Μνημόνιο σημαίνει πως είτε θα βγει πάλι στις αγορές, είτε θα αρκείται σε αυτά που έχει για όλες τις δαπάνες. Εσωτερικές και εξωτερικές. Ο κ. Τσίπρας επιμένει τώρα πως θα υπάρξει "καθαρή έξοδος". Δηλαδή χωρίς πρόσθετη συμφωνία, που να διασφαλίζει τον επαρκή δανεισμό. Και φυσικά δεν εξηγεί ακριβώς τι εννοεί. Απλώς κάνει το σύνηθες. Συνθηματολογεί. Και τοκίζει στο συναισθηματικό υπογάστριο του ακροατηρίου του. Με συνθήματα, που όσο πλησιάζουν οι εκλογές τόσο και θα θυμίζουν ξεχασμένα "τσιτάτα" αντιστασιακών εποχών. Μόνο που το 2018, δεν είναι 2014. 

    Τα συνθήματα και η ρητορική από "έτη φωτός" μακριά, εκείνα που έδωσαν τη νίκη τότε, δεν μπορούν να είναι και το όχημα σήμερα. Γιατί έχουμε δει τι μεσολάβησε. Και γιατί πλέον ο ίδιος είναι εξουσία εδώ και τρία χρόνια. Όσο και να επιμένει στη ρητορική αντιπολίτευσης "τι έκαναν οι άλλοι", τώρα είναι η ώρα να πει τι έκανε αυτός. Και είχε πολύ χρόνο. Για να δούμε πως δεν έκανε ΤΙΠΟΤΑ από όσα είχε πει και τον έφεραν στην εξουσία, αλλά και τόσα άλλα, εντελώς αντίθετα. Πώς στοχοποίησε τη μεσαία τάξη, εξαπάτησε τους συνταξιούχους και δεν κατάφερε να μειώσει ή να αντιστρέψει το κύμα φυγής των νέων. Έμεινε σε μια εργαλειοποίηση του κρατικού μηχανισμού και με την επικοινωνιακή του διαχείριση, συνέχισε να επενδύει στη ρητορική μίσους και διχασμού, ως δήθεν εκφραστής των "αναξιοπαθούντων" τους οποίους ουσιαστικά κατέστησε ομήρους της πολιτικής του, αφού δίχως ρωμαλέα ανάπτυξη, που θα τους χειραφετούσε, το μόνο που έχουν να προσβλέπουν είναι οι στιγμιαίες εμπνεύσεις του κράτους παλαιού τύπου. 

    Τον Αύγουστο λοιπόν τελειώνει η σύμβαση. Και ύστερα θα φανεί τι ακολουθεί. Θέλει ιδιαίτερη τέχνη να πούμε τι; Αν δεν είσαι τυφλός οπαδός και έχεις στοιχειωδώς δει τι έγινε τα τελευταία χρόνια, ξέρεις ήδη. Άλλωστε το πλαίσιο έχει ήδη ψηφιστεί. "Καθαρή έξοδος", όπως την υπονοούν, δεν υπάρχει και ούτε μπορεί. Το πλαίσιο επιτήρησης είναι ήδη αυστηρό και συμφωνημένο. Και τα μέτρα ψηφισμένα για χρόνια μπροστά. Και άλλωστε, η αυστηρή επιτήρηση είναι μέρος της οικογένειας που έχουμε επιλέξει να ανήκουμε και καιρός να το συνειδητοποιήσουμε ως κοινωνία. Έτσι κινείται η Ε.Ε. και το αντισταθμίζει με άλλα πλεονεκτήματα. Αν δεν μας αρέσει, ας φύγουμε. Αλλά τέρμα με το παραμύθιασμα. Το θέμα τώρα είναι αν θα μείνουμε στα ψηφισμένα ή θα υπάρξει και νέα συμφωνία, πχ προληπτικής στήριξης. Αυτό που είχαμε δηλ το 2014. Ένα αποθεματικό για να βοηθήσει την έξοδό μας στις αγορές, αν συναντήσουμε εμπόδια κερδοσκοπικά. 

    Δεν το θέλουν, τους χαλάει το αφήγημα. Ίσως δεν καταφέρουν να το αρνηθούν. Κι αν το αρνηθούν, θα έχουμε αυτό που καιρό λέγεται: ένα Μνημόνιο με μέτρα (ψηφισμένα), χωρίς λεφτά αυτή τη φορά. Μεγάλη επιτυχία! Ό,τι γίνει λοιπόν θα γίνει τους ερχόμενους μήνες. Γύρω στον Αύγουστο θα δούμε και πάλι τη γυμνή αλήθεια. Η λογική λέει πως πριν το αφήγημα αποκαλυφθεί, ο Πρωθυπουργός θα θελήσει να κεφαλαιοποιήσει το (νομιζόμενο) κέρδος του. Λίγο πριν, λίγο μετά, ίσως καταφύγει σε εκλογές. Αλλά, είναι επίσης γεγονός πως δεν έχει κινηθεί ως τώρα με βάση τη συμβατική λογική. 

    Κι άλλωστε, η εκτίμηση πως θα δούμε την αλήθεια, περισσότερο με ελπίδα μοιάζει. Κι άλλες φορές, έφτασε ο ουρανός να μας πέσει στο κεφάλι, για να θυμηθούμε τους Γαλάτες. Και ούτε αυτό έφτασε, στο βαθμό που θα περιμέναμε. Έρευνα έδειξε πως περίπου 2 στους δέκα Έλληνες, "αγοράζουν" ακόμα το αφήγημα του Πρωθυπουργού. Σε αυτούς τους συμπολίτες, μαζί με άλλους, τα επιχειρήματα λογικής έχουν συγκεκριμένο όριο επιρροής. Μετά αρχίζει η ψυχολογία, το συναίσθημα. Η χρονιά, θα δείξει αλήθειες. Για τους ρεαλιστές του παρόντος και τον ιστορικό του μέλλοντος. Αν θα είναι και εκλογική, αυτό εξαρτάται από τους μηχανορραφούντες του Μαξίμου ή καθαρά την τύχη. Λόγω και των ημερών, ας την υποδεχτούμε, παρά τις προκλήσεις, ως χρονιά ελπίδας. 

    *Ο κ. Νίκος Κασκαβέλης είναι δικηγόρος (ΜΔΕ, MSc)

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων