Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 09-Νοε-2017 00:33

    Το κονσέρτο των προβληματικών και των μετρίων!

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου 

    "Οι μεγάλοι άντρες εμπιστεύονται μόνο την κρίση τους... Το ίδιο όμως κάνουν και οι ηλίθιοι!"

    Πόσους ανθρώπους ​πετυχαίνεις στο διάβα σου, εσύ ρε φίλε, που τολμάς να μιλάς ακόμα υπέρ αυτών... που παλεύουν να πείσουν, χωρίς επιχειρήματα, χωρίς ουσία στο περίεργο σκεπτικό τους, γεμάτους ασυνάρτητη φλυαρία με ξύλινο και στείρο κομματικό λεξιλόγιο μιας άλλης ξεχασμένης εποχής, που σκονισμένη, αραχνιασμένη και μουχλιασμένη ξανασύρθηκε στην επιφάνεια...

    "Άρκετούς...", θα απαντούσα εγώ, γιατί η δική σου γλώσσα θα έμενε ακίνητη, χωρίς το στόμα σου να βγάζει ήχους. Τι να πεις άλλωστε βρε κακόμοιρε αφισοκολλητή;

    Ο λόγος είναι ότι έχει μεταλλαχθεί το πνεύμα του "ηλίθιου" ή του "βλακός" και πολλαπλασιάζεται σαν τα καρκινικά τα κύτταρα.  Η "ηλιθιότητα" ή η "βλακεία" των μετρίων του νου υιοθετήθηκε ξαφνικά από κάποιους... και αυτός ο θόρυβος που εκπέμπουν οι οπαδοί της, για να αποσπάσουν την προσοχή, ξεκινάει να γίνεται πλέον... προειδοποιητικός και αναπόφευκτος ήχος μιας επικείμενης ενόχλησης, για τα αυτιά του κόσμου...

    Αυτό το μαζικό κύμα πανηγυριζόντων, αλλά συγχρόνως πεινασμένων "ηλιθίων" και "βλακών",  που κάνει εκκωφαντικό θόρυβο στο πέρασμά του, είναι κάτι σαν τη "μάστιγα" της εποχής που ζούμε, εδώ σ' αυτή τη χώρα της αριστεροφάνειας, της σημερινής μετριότητας των αξιών και του παραλόγου. Του παραλόγου της διατήρησης της ύπαρξής τους, τη στιγμή που οι όποιες στατιστικές θα τους είχαν τοποθετήσει στην αφάνεια της Δαρβίνειας εξέλιξης. 

    Κι όμως, όλως παραδόξως, συνεχίζουν να αναπνέουν από τον αέρα που αναπνέουμε κι εμείς...  αυτοί που ποτέ δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν μία στοιχειώδη συναισθηματική νοημοσύνη, ή έστω μία κοινή νοημοσύνη πιθηκοειδούς, προσπαθούν από την άλλη, να παρασύρουν και άλλους κοντά τους... στα δικά τους τα λασπωμένα μονοπάτια, που τους οδηγεί το ακαταλόγιστο του νου τους.

    Αναγνωρίζονται πανεύκολα αυτοί οι άνθρωποι. Θα τους δεις να μιλάνε δυνατά χειρονομώντας σε παντομίμα, γιατί στερούνται παντελώς, λογικών επιχειρημάτων. Θα τους εντοπίσεις από την εμβληματική εμφάνιση του εξευγενισμένου "κλοσάρ" με "γυλιό" στην πλάτη... πάνω σε βρώμικα "ποδήλατα"...  εμφάνιση, που σκοπό έχει να ουρλιάξει την ασήμαντη, αλλά ιδιαίτερα ενοχλητική και θρασύτατη ύπαρξή τους.

    Έχουν σε μόνιμη βάση στην άκρη της γλώσσας τους, έναν ψυχοπαθητικό αντίλογο χωρίς ουσία και λογική, που δε συνάδει σε καμία περίπτωση με το θέμα της όποιας συζήτησης... 

    Χρησιμοποιούν πλαστές πληροφορίες, προκειμένου να υποστηρίξουν,... ακόμη και τη δική τους την άποψη που σε τελευταία ανάλυση αδυνατούν και οι ίδιοι να κατανοήσουν... αλλά παρ' όλα αυτά, την παπαγαλίζουν ανερυθρίαστα. 

    Άτομα όμως, που δεν μπορούν να κατανοήσουν και να τεκμηριώσουν με λογικά επιχειρήματα, τη δική  τους την άποψη, αποτελούν ένα επικίνδυνο ύφαλο για όλες τις συντεταγμένες κοινωνίες... όντας "ηλίθιοι" ή "βλάκες" με τη βούλα. 

    Συνήθως, έχουν άποψη για τα πάντα, τα ξέρουν όλα καλύτερα και θεωρούν πως έχουν προσωπικές εμπειρίες επί παντός επιστητού. Ακόμα κι αυτά που δεν ξέρουν, προσποιούνται πως... και τα γνωρίζουν και τα χειρίζονται στην εντέλεια. 

    Αντιπροβάλλονται, εστιάζοντας σε ό,τι νομίζουν πως βλέπουν και στο "ρεύμα" που προστάζει η σημερινή, ύπουλη εποχή της μετριότητας, μιας και η "Αριστεία" έχει πια χαθεί...

    Σκέψου, ρε μεγάλε υποστηρικτή του "συνονθυλεύματος", τη λέξη "ηλιθιότητα" σαν... ένα σκοτεινό δωμάτιο που το φως δεν μπαίνει από πουθενά. 

    Η όραση μέσα σε αυτό, είναι τόσο αδύνατη, που τα μάτια ξεραίνονται και πληγιάζουν από την υπερπροσπάθεια να διακρίνει κανείς κάτι. 

    Μια άκρως φοβιστική κατάσταση που σε κάνει να θέλεις να δραπετεύσεις από εκεί με κάθε τρόπο και μέσον...

    Οι ίδιοι οι φουκαράδες, δυστυχώς, δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τον βαρετό εαυτό τους και έτσι,  χτίζουν ένα παραμύθι, προκειμένου να αισθανθούν πως απέκτησαν κάποια, έστω και δανεική, αξία.... και πηδούν μέσα του...

    Προσπαθούν να γεμίσουν όπως-όπως τα τεράστια τους κενά, γιατί ούτε οι ίδιοι αντέχουν το σκοτάδι μέσα τους. Επειδή, όμως, η "ηλιθιότητα" και η "βλακεία" τις περισσότερες φορές είναι "φορεμένη", έχουν καταβάλλει τόση προσπάθεια στην αυτομύηση, που δεν έχουν άλλα αποθέματα, να φέρουν μέσα τους το φως. 

    Προσπαθούν να κρίνουν τους άλλους στην απέναντι όχθη, αλλά...  η αναφορά ενός ηλιθίου στα λόγια και τις πράξεις ενός ευφυούς ανθρώπου δεν μπορεί να είναι ακριβής, επειδή υποσυνείδητα μεταφράζει αυτό που ακούει ή βλέπει, σε κάτι που να μπορεί να καταλάβει ο ίδιος... Φαύλος ο κύκλος δηλαδή...

    Η νοητική τους ανεπάρκεια έχει γίνει τρόπος ζωής και μέθοδος εκδίκησης όλων των άλλων, τους οποίους ζηλεύουν παθολογικά, όχι γιατί προσπαθούν να τους φθάσουν και δεν μπορούν...  αλλά επειδή, λόγω του ότι, ούτε θέλουν, ούτε μπορούν... προσπαθούν να τους γκρεμίσουν από εκεί που βρίσκονται...

    Τελικά, θα σκεφθεί κανείς, είναι "βλάκες" ή "ηλίθιοι" αυτοί που αναγκαστικά, για λόγους ανθρωπισμού, πρέπει να υπομένουμε; 
    Για να δούμε λοιπόν;

    Η ηλιθιότητα είναι η πνευματική αναπηρία, που οφείλεται σε συγγενή ελαττωματική κατασκευή του εγκεφαλικού φλοιού ή του συνόλου του εγκεφάλου ή σε ασυνήθη υστέρηση παιδείας παραμονή δηλαδή,  στη ζωώδη κατάσταση, ή σε σοβαρό ατύχημα ίσως και κατά τη διάρκεια του τοκετού, όταν ερχόταν στη ζωή.... Εδώ, η πνευματική ανεπάρκεια οφείλεται σε κατασκευαστικό ελάττωμα, που συνεπάγεται την έλλειψη νου και στο ασυνήθιστα χαμηλό νοητικό επίπεδο...

    Η βλακεία είναι από την άλλη, τελείως διαφορετική περίπτωση. Δεν πρόκειται για κατασκευαστικό ελάττωμα, αλλά για ελάττωμα του χαρακτήρα', για διαστροφή δηλαδή... 

    Ο "βλάκας", ναι μεν δεν είναι ευφυής, αλλά δεν είναι και "ηλίθιος". Ωστόσο, ενώ αυτός διαθέτει στοιχειώδεις νοητικές ικανότητες, από μαλθακότητα, νωθρότητα, τεμπελιά ή αβελτηρία του μυαλού, δεν τις χρησιμοποιεί. Τον χαρακτηρίζει δηλαδή, ως χαρακτήρα, η πνευματική νάρκη, η αδιαφορία για τα πνευματικά ζητήματα, η απουσία καλλιέργειας και γνώσεων, τις οποίες συνήθως συγκαλύπτει με τη συλλογή άχρηστων και ετερόκλητων εγκυκλοπαιδικών γνώσεων, η παπαγαλία στις απόψεις τρίτων και η έλλειψη ορθής κρίσης και σοβαρότητας στους ακαταλαβίστικους συνειρμούς της σκέψης του...

    Το κακό εν προκειμένω είναι, ότι τόσο ο "βλάκας" όσο και ο "ηλίθιος", δεν έχουν επίγνωση του μειονεκτήματός τους και είναι ιδιαίτερα φιλόδοξοι. Επειδή είναι συνήθως μέτριοι και δεν γνωρίζουν τα όρια της γνώσης τους, έχουν άποψη επί παντός επιστητού. Και φυσικά, η άποψή τους είναι επίσης, κατά κανόνα, για γέλια. Όταν οι άλλοι δεν τους καταλαβαίνουν, αυτοί είναι, κατ΄ αυτούς... οι "προβληματικοί"! Είναι το παράδοξο του τραίνου, όπου κάποιοι βλέπουν τον εαυτό τους ακίνητο και τα δέντρα... να τρέχουν! 

    Όταν δε, προκηρύσσεται κάποια θέση ευθύνης, τόσο ο "βλάκας" όσο και ο "ηλίθιος θεωρούν πάντα ως αυταπόδεικτο ότι αυτοί είναι οι κατάλληλοι, που μπορούν να φέρουν το συγκεκριμένο έργο σε πέρας, που το βλέπουν και ως ιδιαίτερα απλό μάλιστα. 

    Σας θυμίζει μήπως κάτι; 

    Τελικά μάλλον όλα τα έχει ο μπαχτσές που στήλωσε τα πόδια του απέναντι μας... Έχει και "ηλίθιους" και "βλάκες", που και τους δύο τους αρκεί ακόμη κι η ταπείνωση που καθημερινά, έμμεσα ή άμεσα, εισπράττουν... 

    Η αξία τους από μηδενική μεταβάλλεται και κοιτάζει το μηδέν...από κάτω κάτω, αλλά ποσώς τους ενδιαφέρει! 

    Αρκεί να βρίσκονται στο προσκήνιο και δεν ενδιαφέρονται για τα σκάγια της γελοιοποίησης που τους χτυπούν αλύπητα...

    Και οι δύο θα αντιδράσουν είτε συμφωνούν, είτε διαφωνούν... Πρέπει να παρελάσουν με την "χαζομάρα" τους μπροστά σε φίλους και αντίπαλους μιάς και δεν έχει τίποτε άλλο η άδεια τους φαρέτρα, μιάς και αυτό είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουν χτίσει στη μίζερη ζωή τους, με φωνές, τσακωμούς, βρισιές... με γνωμικά και σλόγκαν κομματικά... ακόμα και με τυφλή βία που κοστίζει ακόμα και σε ανθρώπινες ζωές... 

    Ξέρετε... η ευφυΐα έχει πάντα όρια, ενώ από την άλλη,  η "ηλιθιότητα και η "βλακεία" δεν έχουν αυτό το μειονέκτημα...

    Νομίζουν οι κακόμοιροι πως με τις πράξεις τους επωφελούνται κι ανεβαίνουν στα μάτια των απέναντι, όμως δεν είναι σε θέση να καταλάβουν πως οι άλλοι τους στέλνουν αδιάβαστους στο περιθώριο της κοινωνίας, όπου η ασημαντότητα τους συναντά το τίποτα... Είναι  τόσο "ηλίθιοι" και τόσο "βλάκες", που πάλι ως νίκη θα το εκλάβουν και θα πανηγυρίσουν όντας σε έκσταση, καθοδηγούμενοι πάντα από την ηδονή της φαινομενικής τους επιτυχίας. Τα όντα αυτά είναι ασταμάτητα, και τίποτα δεν φρενάρει την κατρακύλα που οι ίδιοι στοχευμένα επέλεξαν...

    Έχει δύναμη τελικά το τοξικό ρεύμα της "ηλιθιότητος" και της "βλακείας" και οι οπαδοί τους ψάχνουν εναγωνίως μεθόδους επίδειξης, έχοντας  άυλα γραμμένη στο κούτελό τους τη φράση: "Εγώ είμαι... Δεν με βλέπετε;"...

    Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι, ειδικά στην οργάνωση, όπου η ευφυΐα δεν είναι απλά εργαλείο αλλά ο κορμός της και η βλακεία είναι η νάρκη στα θεμέλια της όλης προσπάθειας και αποδεικνύεται πάντα καταστροφική. Ο "ηλίθιος" και ο "βλάκας", εραστές της εκ φύσεως "μ...ς", με την έννοια της άσκοπης και ασυνάρτητης δράσης, έχει μοναδική αρνητική ικανότητα να περιπλέκει τα πράγματα και να τα αποδιοργανώνει πλήρως. Κι όμως, οι βλάκες έχουν παραδόξως ένα ξεχωριστό οργανωτικό ταλέντο: να οργανώνονται οι ίδιοι και να συνιστούν αγέλες και όχλους... σε "δρόμους" και "πλατείες"... με ή χωρίς κατσαρολικά στο χέρι!

    Δυστυχώς, κυβερνήσεις, όπως η συγκεκριμένη που εδώ και δύο χρόνια βιώνουμε, βλάπτουν περισσότερο την κοινωνία και τον κοινωνικό ιστό, παρά βοηθούν και αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει αποδεκτό! Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την συλλήβδην καλλιέργεια "ηλιθίων" και "βλακών" που ξεπουλάνε την αξιοπρέπεια τους με χάντρες και καθρεφτάκια, για να μολυνθούν με τον ιό της "ηλιθιότητας" και της "βλακείας".

    Δυστυχώς, σε αυτές τις περιπτώσεις, οι δημοκρατίες και οι νόμοι τους, δεν μπορούν να δώσουν λύσεις σ' αυτό, διότι, οι πλειοψηφίες δεν γίνονται αυτόματα πιο σοφές και δίκαιες. Απλά είναι...  πλειοψηφίες και τίποτε άλλο... και μάλιστα εφήμερες!

    Οι κρίσεις της ατομικής συνείδησης, δεν είναι απαραίτητα υποδεέστερες από τις αποφάσεις ενός πολιτικού σώματος, μιάς πρόσκαιρης πλειοψηφίας, και γι' αυτό δεν είναι τόσο απαραίτητη η τυφλή υποταγή στο όποιο πλαστό νόμο, όσο απαραίτητος είναι, ο έμπρακτος σεβασμός, στο "δίκαιο" και την "αλήθεια!". Πως όμως αυτό θα το καταλάβει ένας ηλίθιος ή ένας βλάκας; Απλά φίλες και φίλοι, δεν θα το καταλάβει...

    Έτσι εμείς οι "απέναντι" υιοθετήσαμε τη φιλοσοφία της δικής μας κοινωνίας που αντιστέκεται... τη φιλοσοφία της "μη βίαιης αντίδρασης.". Ακόμα...

    Μόνον όταν το κράτος αναγνωρίσει, ότι, όλη η εξουσία του, εκπορεύεται ξεχωριστά από τον κάθε πολίτη... ότι το άτομο είναι μια ισχυρή και αυτόνομη μονάδα, και όχι μέλος μιας καθοδηγούμενης αγέλης "βλακών" και  "ηλιθίων"... μόνο τότε, το κράτος αυτό θα γίνει πραγματικά φιλελεύθερο, αληθινό και πεφωτισμένο...

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ