Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 12-Ιουλ-2017 00:04

    Το (αριστερό) ελληνικό Πανεπιστήμιο

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Μήλα 

    Η αλλοπρόσαλλη Πανεπιστημιακή πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ(-ΑΝΕΛ) μου φέρνει κατά νου πόσα λίγα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία 40 χρόνια (και βάλε) στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Ακόμα θυμάμαι (σαν σήμερα!) τον Οκτώβριο του 1987 όταν διάβαινα ως πρωτοετής φοιτητής τη σιδερένια καγκελόπορτα της τότε Α.Σ.Ο.Ε.Ε. θέλοντας να ξεκινήσω τις σπουδές μου. Ακόμα (δυστυχώς) θυμάμαι ότι η "παρθενική" διάλεξη (στα Μαθηματικά) ουδέποτε έλαβε χώρα. Πράγματι, το αμφιθέατρο, γεμάτο από αφίσες κομματικών νεολαιών, δεν άφηνε, ούτε κατά διάνοια, χώρο στο μαυροπίνακα για τον έμπειρο, αλλά "άμοιρο", καθηγητή ο οποίος προσπαθούσε να γράψει, με άσπρη κιμωλία, τις πολύπλοκες μαθηματικές του εξισώσεις.

    Προτού λοιπόν ο συγκεκριμένος καθηγητής αρχίσει τη διάλεξη, πληθώρα εκπροσώπων γνωστών (αλλά και άγνωστων) κομματικών νεολαιών, "άρπαζαν" με περισσό θράσσος το μικρόφωνο με στόχο μια μακροσκελή (και σε μεγάλο βαθμό) αριστερή ανάλυση" (sic) των οικονομικών δεινών της Ελλάδας και καλώντας, εν τέλει, τους πρωτοετείς φοιτητές σε άμεση (!) αποχώρηση από το αμφιθέατρο και εν συνεχεία παρατεταμένη αποχή από τα μαθήματα (χωρίς βέβαια αυτά να έχουν καν ξεκινήσει!!!). 

    Τριάντα περίπου έτη έχουν παρέλθει από τότε αλλά (δυστυχώς) η κομματική παρέμβαση, σε συνδυασμό με κάθε λογής άλλη διεκδίκηση (η οποία διαταράσσει την ομαλή διεξαγωγή των μαθημάτων) καλά κραττεί. Όχι βέβαια ότι οι εκάστοτε υπουργοί Παιδείας των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ήταν καλύτεροι (μάλλον θα έλεγα ότι, με φωτεινή ίσως εξαίρεση την κ. Διαμαντοπούλου, ξεχώρησαν για την ατολμία τους) αλλά η Πανεπιστημιακή "πολιτική" του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προηγούμενο. Πράγματι, ο κ. Τσίπρας εφαρμόζει τα Μνημόνια και προκειμένου να "κατευνάσει" το αριστερό του ακροατήριο, δίνει "πράσινο φως" σε όλους τους διαδοχικούς υπουργούς Παιδείας (κκ. Μπαλτά, Φίλη και Γαβρόγλου) να "σχεδιάζουν" (sic) "πολιτικές" Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης οι οποίες, τουλάχιστον εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο, θα έκαναν την Ακαδημαϊκή Κοινότητα αλλά και τους ίδιους τους φοιτητές να "τραβάνε τα μαλλιά τους" (και συγχωρέστε με για την έκφραση). 

    Για ποιο λόγο, επί παραδείγματι, ακόμα και σήμερα, δρουν "ασύστολα" οι πολιτικές νεολαίες στα Ελληνικά Πανεπιστήμια τον λόγο των οποίων ο κ. Γαβρόγλου τώρα "αναβαθμίζει" έτσι ώστε να έχουν (ακόμα πιο) ισχυρή γνώμη ως προς την εκλογή... Πρυτανικών Αρχών; Για το "ιερό τέρας" του Πανεπιστημιακού Ασύλου δεν πρόκειται βέβαια να μιλήσω. Απλώς θα αναφέρω ότι πιο εύκολα θα καταπιεί η όποια, για να λέμε και την αλήθεια, κυβέρνηση αέναα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% (ή και ακόμα υψηλότερα) παρά την απόλυτη κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου!

    Προφανώς και η απαξίωση της Πανεπιστημιακής Παιδείας επιταχύνεται (και) από την έξοδο λαμπρών (νέων) πανεπιστημιακών επιστημόνων οι οποίοι κατακλύζουν τα Αγγλικά (και άλλα διεθνή πανεπιστήμια) με το βιογραφικό τους σημείωμα. Κάθε φορά που το Liverpool (όπως και τόσα άλλα Πανεπιστήμια στο Ηνωμένο Βασίλειο) προκηρύσσουν πανεπιστημιακή θέση, απίστευτα μεγάλο ποσοστό αιτήσεων προέρχεται από πανεπιστημιακούς εργαζόμενους στην Ελλάδα οι οποίοι "αψηφούν" την αβεβαιότητα του BREXIT. Προκαλεί επιπλέον αλγεινή εντύπωση ότι πληθώρα ελλήνων πανεπιστημιακών (δυστυχώς) υποβάλλει αίτηση για πανεπιστημιακές θέσεις σημαντικά κατώτερες των ακαδημαϊκών τους προσόντων. Η δυναμική της απαξίωσης του ελληνικού Πανεπιστημίου σε όλο της το μεγαλείο. Πόσο τραγικό, εαν σκεφθεί κανείς ότι μία από τις πρώτες δηλώσεις του κ. Τσίπρα ως Πρωθυπουργού ήταν το να απευθύνει πρόσκληση προς τους ελληνες επιστήμονες του εξωτερικού να επιστρέψουν στην Ελλάδα...

    Πιο είναι το αυτονόητο; Κάποιου είδους λιτότητα (με την μορφή υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων) μπορούμε να εφαρμόσουμε με στόχο τη μείωση του υπερχρεωμένου κράτους. Κάποιου είδους μεταρρυθμίσεις ίσως και να εφαρμόσουμε (πιεζόμενοι από την Τρόικα) με στόχο την (όποια) βελτίωση του δυσκίνητου κράτους. Αυτά ίσως και να οδηγήσουν σε κάποια πρόσκαιρη βελτίωση των οικονομικών μας δεικτών. Πρέπει όμως, σε τελική ανάλυση, να συμφωνήσουμε σε κάποια αυτονόητα στο θέμα της Πανεπιστημιακής Παιδείας. Συντηρώντας τις πολιτικές νεολαίες και το Πανεπιστημιακό Άσυλο ή ακόμα "σχεδιάζοντας" την "κατάργηση" των Πανελληνίων Εξετάσεων σίγουρα υπονομεύουν τον λειτουργικό ρόλο του Πανεπιστημίου για ένα καλύτερο οικονομικό αύριο.

    * Ο κ. Κώστας Μήλας είναι Καθηγητής και Πρόεδρος του Ερευνητικού Τομέα στο Τμήμα Οικονομικών, Χρηματοοικονομικών και Λογιστικής, University of Liverpool

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ