Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 13-Απρ-2017 00:03

    Ατελείωτη Εβδομάδα Παθών. Γίνεται όμως χωρίς Ανάσταση;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νίκου Κασκαβέλη 

    Διανύουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα και με όποιο τρόπο και αν τη βιώνουμε δεν μπορούμε να αποφύγουμε συνειρμούς που σχετίζονται με την καθημερινότητά μας. Η εβδομάδα αυτή λοιπόν έχει πολλαπλά μηνύματα και επάλληλα επίπεδα ανάλυσης. Η κορύφωσή της, από πλευράς "δραματουργίας", είναι τα θεία πάθη τα οποία, μέσα από την εσωτερική τους ένταση και τη συντριβή, οδηγούν στο χαρμόσυνο γεγονός της Ανάστασης. Πολλοί, διαστρεβλώνοντας ίσως το νόημα της πίστης και το περιεχόμενο του διδάγματός της, ξεχνούν πως τα μαρτύρια αυτά, τα Πάθη, δεν έχουν δική τους αυταξία. Δεν θα είχαν το ίδιο, ίσως και καθόλου, νόημα αν δεν οδηγούσαν στο γεγονός της Ανάστασης. Συχνά οι άνθρωποι, πολλές φορές μετά το βίωμα δύσκολων καταστάσεων ή ακόμα και κατά τη διάρκειά τους, προσπαθούμε να τους αποδώσουμε ένα βαθύτερο νόημα. Ένα σκοπό, για τον οποίο αξίζει να υφιστάμεθα όλα αυτά τα μαρτύρια. Με την ελπίδα αυτού του σκοπού, μπορούμε και συνεχίζουμε. 

    Χωρίς το σκοπό, χωρίς την ελπίδα, τα μαρτύρια είναι ανυπόφορα. Η συνέχισή τους είναι απλός… μαζοχισμός και δείχνει παραίτηση ή αδυναμία αντίδρασης. Πέραν αυτού είναι και ένδειξη μη λογικής συμπεριφοράς. Ποιος μένει για καιρό να υφίσταται δεινά χωρίς την προσδοκία από κάτι συγκεκριμένο; Αργά ή γρήγορα θα αντιδράσει, ακόμα και βιαίως προκειμένου να αποκρούσει την προσβολή που υφίσταται. Άλλωστε, όπως αποδεικνύει πλέον και η επιστήμη, ο άνθρωπος αλλά ακόμα και οι μονοκύτταροι οργανισμοί, έχουν την τάση να ρέπουν προς πράγματα που τους προκαλούν ευχαρίστηση και όχι πόνο. Αν ανέχονται τον πόνο είναι για την προσδοκία μεγαλύτερης ευχαρίστησης-ανταμοιβής στο μέλλον. 

    Μαρτύριο λοιπόν δίχως ελπίδα, δεν έχει απολύτως κανένα νόημα, είναι απολύτως μάταιο και προμηνύει εκρηκτικές καταστάσεις. Στην πατρίδα μας, καιρό τώρα, βιώνουμε μια Εβδομάδα Παθών και είναι χρήσιμο να δούμε αν και πόσο την έχουμε συσχετίσει με κάποια ελπίδα. Περιμένουμε μια κάποια Ανάσταση από κάπου ή βυθιζόμαστε ολοένα και πιο πολύ στην απαισιοδοξία και την παραίτηση; 

    Η στάση μας απέναντι σε όσα συμβαίνουν δεν ήταν διαχρονικά η ίδια. Στην αρχή, πέρα από την ψυχολογική άρνηση που σε μεγάλο βαθμό έχει παραμείνει, δεχθήκαμε τις παρεμβάσεις, πιστεύοντας πως είναι αναγκαίες και πως σε εύλογο διάστημα θα βλέπαμε την έξοδο από το τούνελ. Δεν είχαμε βέβαια αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος. Ούτε μας ειπώθηκε καθαρά πως οι μέρες του "χαμένου παραδείσου" δεν θα επέστρεφαν για πάρα πολύ καιρό, αν ποτέ. Και όταν όμως ειπώθηκε, έστω με άλλα λόγια, προτιμήσαμε να πιστέψουμε άλλους, που απλά και άκοπα, με ένα άρθρο, θα επανέφεραν αυτά τα χαμένα προνόμια. 

    Και το χειρότερο είναι πως κάναμε αυτήν την επιλογή, τη στιγμή ακριβώς που είχε όντως φανεί το φως των προσπαθειών μας, οι πρώτες αναλαμπές ανάπτυξης, οι πρώτες μειώσεις φόρων, η προοπτική εξόδου, σταδιακής, από το καθεστώς απόλυτης δέσμευσης. Και ύστερα, αντί για τη θεαματική έξοδο, την "εύκολη", η επιστροφή χρόνια πίσω. Το θάψιμο ακόμα πιο βαθιά. Η επιδείνωση του μαρτυρίου. Οι νέες συνεχείς θυσίες που πλέον δεν πείθουν, παρά μόνο μια πολύ μικρή ομάδα, ιδεολογικά εθελότυφλη ή απλώς ιδιοτελή, πως όλα αυτά έχουν κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Όχι συλλογικό τουλάχιστον. 

    Γιατί, ποια πραγματικά ελπίδα έχει απομείνει στον πολίτη; Ποιο το κίνητρό του για να εργαστεί, να προοδεύσει, να προκόψει; Κάθε κινητήρια δύναμη προόδου αντιμετωπίζεται εχθρικά από ένα κράτος όχι πια απλά συνεταίρο, αλλά άρπαγα. Και κάθε αναγκαστική εισφορά στο κράτος αυτό, που φτάνει και τα όρια της δήμευσης, γίνεται βαρυγκομώντας, αφού δεν υπάρχει η παραμικρή σχέση εμπιστοσύνης. Η παραμικρή προσδοκία αντιπαροχής σε επίπεδο κοινωνικό. Ένα κράτος προνοίας που υποτιμά την αξιοπρέπεια, μια εργασιακή πραγματικότητα άλλων εποχών, μια γενικευμένη ανασφάλεια που θίγει κάθε έννοια σταθερότητας. Που ακυρώνει κάθε σκέψη για επένδυση, για μελλοντικό σχεδιασμό. Από ποια ένδειξη προόδου, πού, να πιαστεί η ματιά, να τολμήσει κάπως η καρδιά να ελπίσει; 

    Αποτέλεσμα όλων αυτών η γενικευμένη μιζέρια. Η παθητική στάση ή η φυγή. Η μεγαλύτερη πληγή της εποχής που εγγυάται απολύτως τη διαιώνιση της κρίσης και το αδύνατο της επίλυσής της, αν δεν αντιστραφεί. Η φυγή του δυναμικού του τόπου, ο εκπατρισμός εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων που ανατράφηκαν εδώ, ως μια μεγάλη επένδυση και πηγαίνουν σε άλλους τόπους να προκόψουν και να αποδώσουν εκεί το προϊόν του μόχθου και της αξίας τους. Τραγικό. Πολλά έχουν ειπωθεί για τις δυστοκίες αυτής της Κυβέρνησης. Για την αβελτηρία με την οποία αντιμετωπίζει τα πράγματα. Την απερίγραπτη αναβλητικότητα και την τάση να παρουσιάζει το άσπρο μαύρο με περισσή ευκολία. Πιο μεγάλη σημασία όμως από τις φανερές πράξεις, από την σαπουνόπερα πχ που παρακολουθούμε με τις ατελείωτες παρατάσεις της 2ης αξιολόγησης που βυθίζουν ολοένα την οικονομία, είναι οι άρρητες οι μη εμφανείς παρενέργειες της δράσης της. 

    Η Κυβέρνηση, με την κυνική της αντιμετώπιση των πραγμάτων έχει αποθεώσει μια τάση μιθριδατισμού στην κοινωνία. Όλοι πια τα περιμένουν όλα και δεν πιστεύουν τίποτα. Από την ελπίδα της Ανάστασης, που είναι η μόνη κινητήρια δύναμη, έχουμε φτάσει στο μύθο του ψεύτη βοσκού, αλλά και του από μηχανής θεού. Κανείς πια δεν πιστεύει καμία εξαγγελία, αλλά και η ίδια η Κυβέρνηση αποπνέει μια απόλυτη έλλειψη πίστης στις δικές της δυνάμεις και της κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό πως δεν καταβάλει σχεδόν καμία προσπάθεια για υπέρβαση της κρίσης με τις δικές μας δυνάμεις. Καμία αναπτυξιακή διάθεση. Κανένα σχέδιο. Το Ελληνικό, χωρίς προφανή λόγο, παραμένει μόνο σε μακέτες. Άλλες πρωτοβουλίες νεκρές. Μόνο φορολογία και διαχείριση μιας εξουσίας δίχως προφανές νόημα ή προοπτική. Το μόνο αφήγημα, η λύση απ’ έξω. Το "μάννα" της δήθεν επίλυσης του χρέους. Η σωτηρία μέσω άλλων. 

    Εκτός αυτών ο απόλυτος κυνισμός, σε επίπεδο πλήρους αποθράσυνσης της αντιμετώπισης της δημόσιας ζωής. Όλα μπορούν να συμβούν και κανείς δεν ιδρώνει. Στη σπάνια περίπτωση της λογοδοσίας πχ στον κοινοβουλευτικό έλεγχο (συνήθως λείπουν), απλώς γίνεται το άσπρο μαύρο και πάλι με απλοϊκές εξηγήσεις που δεν πείθουν ούτε φανατικούς οπαδούς. Όλα, με τη βεβαιότητα της συμπαγούς πλειοψηφίας που "δεν θα πραγματοποιήσει αυτοχειρία", δε θα μας ρίξει. Και πάνε ιδεολογίες, πάνε αφηγήματα, πάνε όλα. Το μόνο που μένει, κενές ρητορείες, τσιτάτα και συνθηματολογία. Συνεχές blame game, ρητορική μίσους και διχασμού, δηλητήριο και κατασκευή εχθρών. 

    Πέρα από τα πενιχρά αποτελέσματα αυτής της μεθόδου, το αποτέλεσμα είναι αυτή η απονεύρωση της κοινωνίας. Η αποκοίμησή της. Η απέχθεια που επιδεικνύει για κάθετί δημόσιο. Η αίσθηση πως όλα ίδια είναι και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Ακόμα και άνθρωποι με διαχρονικό μεράκι για τα δημόσια πράγματα, αποστασιοποιούνται σταδιακά, περιθωριοποιημένοι από ένα σύστημα που απλά διαιωνίζει την αρρωστημένη ύπαρξή του. Αυτό βέβαια είναι η απόλυτη συνταγή διάλυσης. Μια τέτοια απηυδισμένη κοινωνία, μόνο σπασμωδικές επιλογές μπορεί να κάνει. Γιατί θα πρέπει να ζήσει. Και ζωή, συνεχώς σε αυτή την ατμόσφαιρα δεν είναι εφικτή. 

    Η ελπίδα μιας κοινωνικής Ανάστασης, είναι όρος αναγκαίος. Όχι με ψευδείς υποσχέσεις, με μαγικά, αλλά με όρους αλήθειας. Με αναφορά στις υπαρκτές, δικές μας δυνάμεις. Η επαναφορά ενός συλλογικού σκοπού και όχι απλά η διαιώνιση των προνομίων μερικών "καρεκλοκένταυρων", εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο. Όπως και η αναβίωση του δημόσιου χώρου, του θεσμικού σεβασμού, της αξιοσύνης και της δημιουργικότητας. Εν τέλει της παρεξηγημένης "κανονικότητας". Η Ανάσταση, συνώνυμη της ελπίδας για ζωή, είναι το αντίθετο του θανάτου. 

    Και αυτό δεν είναι φιλοσοφικό. Είναι το απολύτως πραγματικό δίλημμα που αντιμετωπίζουμε ως χώρα. Ή θα ελπίσουμε ξανά, όλοι μαζί, γυρίζοντας τώρα σελίδα και θα δράσουμε αποφασιστικά για ό,τι μας αξίζει ή θα σβήσουμε βασανιστικά, παραιτημένοι, βαριεστημένοι και απογοητευμένοι. "Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα"…

    * Νίκος Κασκαβέλης, δικηγόρος (ΜΔΕ, ΜSc)

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    00:08 22/09

    ΔΕΘ και πολιτικός ανταγωνισμός

    Όσα χρόνια θυμάμαι τη ΔΕΘ, δηλαδή από τις εποχές Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αυτή αποτελούσε μια αρένα μονομαχίας...

    00:04 21/09

    H "γκάφα" που προβληματίζει την Ευρώπη

    Η ψηφιοποίηση της οικονομίας και η μετάβαση στην άυλη οικονομία είναι γεγονός, το οποίο δυστυχώς είναι μακρυά ακόμα από την ελληνική πραγματικότητα.

    00:03 20/09

    Ψάχνετε ευθύνες;... Δεν υπάρχουν, λένε!‬

    Πριν κάποιες ημέρες, και κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες, ένα πετρελαιοφόρο βυθίστηκε δίπλα στις ακτές της Αττικής... Μέχρι εδώ, όλα καλά... "Συμβαίνουν αυτά"

    00:03 18/09

    Κάποτε στη χώρα των Μακάρων

    Σύμφωνα με μαρτυρίες του Λουκιανού, πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια, υπήρχε κάπου στον Ωκεανό ένα σύμπλεγμα των νήσων Μακάρων.

    00:04 15/09

    Επιχειρήσεις α-λα Σύριζα

    Επιχειρηματικό κέρδος. Η πιο δαιμονοποιημένη και παρεξηγημένη έκφραση του μεταπολιτευτικού ελληνικού κράτους.